Snel medelijden

Hallo allemaal,
Ik zit met een probleem waar ik eigenlijk al best wel lang last van heb. Ik heb namelijk heel snel medelijden met iemand die ik helemaal niet ken. Als ik weer iemand zie die bijv. altijd helemaal alleen is op school dan wordt ik heel snel verdrietig en dan blijf ik daar nog heel lang over nadenken en dan heb ik altijd een heel erg schuldgevoel en dan wil ik eigenlijk naar dat persoon heen lopen maar dat durf ik dan niet. Vandaag op school was het zelfs nog extremer dan normaal. Er zit namelijk bij mij op school een jongen die een jaar lager zit dan mij en hij is dit jaar nieuw op school gekomen. Ik ken hem verder niet maar hij heeft een soort handicap en volgens mij is hij spastisch dus hij loopt altijd met een speciale stoel door de school. Hij zit altijd alleen in de les en ook in de pauze en dat vindt ik altijd heel zielig maar vandaag ging hij voor ons zitten en toen bleef ik maar aan hem denken en ik wou graag bij hem gaan zitten maar dat durfde ik niet. Dus toen ik dat tegen mijn vriendinnen zei toen begon ik te huilen omdat ik het zo erg voor hem vond. En ik kan die gedachte maar niet uit mijn hoofd zetten! Ik zit er erg mee en ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen en hoe ik daarop moet reageren. Ik heb dit gevoel dus heel vaak en lig daarover vaak te huilen snachts. Is er misschien iemand die dit probleem ook heeft of misschien een oplossing weet? Alvast heel erg bedankt!

Heb ik stiekem ook hoor! Alleen niet zo erg als jij eerlijk gezegd haha, ik kan er niet om huilen (tenzij er iets ergs is gebeurd met iemand, dan kan ik nog wel eh ja tranen krijgen ofzo) maar ik vind het ergens wel een mooie eigenschap van je!

Ik denk niet echt dat er een oplossing voor is, dit is hoe je bent en zo moet je jezelf accepteren. Misschien zijn het ook hormonen?