Smeltend Rood

Ze liep ongelooflijk hard. Als haar schoentjes niet zo knalrood waren geweest, had ik haar nooit kunnen blijven volgen. Elke stap die ze zette liet een vlekje rood achter, alsof ze aan het smelten was – bezig met verdwijnen.

In lang voorbije tijden was zij het die mij deed smelten, maar nooit was de gedachte bij me opgekomen dat ik daarbij werkelijk een deeltje van mezelf verloor.En nu was ik bezig haar te verliezen, haar deeltjes droogden gewoonweg op voor mijn voeten, of werden vertrapt door een naamloze mensenmassa.

Ik, die mijn heil zocht in het geloof dat alles tijdelijk is, zocht nu als een bezetene naar het enige waarvan ik wilde dat het bleef.
Hoe kon ze geweten hebben dat ze mijn verloren deeltjes in bezit had, terwijl ik haar nooit heb verteld dat ik van haar hield?

Ik geloofde niet in liefde, zij leefde ervoor. Zij hoort achter míj aan te rennen, niet andersom.

Ik struikel bijna van schrik als ik haar favoriete sjaaltje op de grond zie liggen. Ik ruik eraan, haar geur bedwelmt me, een mengeling van frisse limoenen en bloesembomen aan een verre zuidelijke kust. Ik krijg de rode vlekjes weer in het oog, ze worden groter – ze is dichtbij!

Ik ren de hoek om, langs de oude kerk, langs de grijzende bedelaar en zijn kalende hond, langs het groepje zwerfkatten bij de vuilnisbakken van de chinees, en ineens weet ik waar ze is. Ik draai me een kwartslag om en loop nu rustig maar vastberaden door. De fontein. Natuurlijk.

Ik wist al wat ik zou aantreffen, maar toch brandde mijn hart – ik had niet gedacht dat er überhaupt iets klopte in mijn borstkas. Daar, aan de zonkant van de fontein, lag een groene plas over de rand heen gedrapeerd. Druppeltjes olijfgroene jurk vielen in het water en vervaagden in wolkjes. Aan de rand, op de ronde keien, lagen twee kleine rode plasjes.

Ik ging ernaast zitten, streelde het groen op de rand, smeerde het over mijn gezicht, proefde het rood van de grond, stopte het in mijn jaszakken, probeerde het bijeen te rapen, schopte het toen weer uiteen, maar het hielp allemaal niets. Het kon niet meer ongedaan worden gemaakt, en ik kon niets anders dan mij schikken in mijn lot.

Ik voelde het al beginnen, het tintelde aan mijn tenen. Gek, ik had gedacht dat mijn verhitte hart als eerste getroffen zou worden. Ik kon mijn voeten al niet meer bewegen, het kroop door mijn benen, door mijn rug, mijn armen, en toen het aankwam bij mijn keel, kon ik het niet laten een paar tranen te laten rollen.

En daar zit ik nu nog. Versteend op de rand van de fontein, met twee tranen over mijn gezicht, die alleen glinsteren naar diegenen die hun liefde zijn verloren. Zoals de mijne is vervaagd naast mijn zijde, recht voor mijn eigen ogen, omdat ik haar niet kon toelaten.

Als ik je verhaal vluchtig bekijk, zie ik dat je alinea’s vaak met het woord ‘ik’ begint, daar zou ik mee oppassen.
Als dit met een reden (poëzie?) zo geschreven is, sorry voor mijn mierenneukerighed, maar anders zou ik het afpassen. Een beetje variatie in je verhaal houdt het levendig.

Enn, hou kan een plas over iets gedrapeerd zijn?

Verder vind ik het een mooi verhaal, maar door je woordkeus/zinsopbouw is het soms wat lastig te volgen. Ik snap dat je mysterieus wilt blijven, maar ik moest het drie keer lezen voor ik dacht, ‘aha!’

Sorry, ik ben kritisch. Je spanningsopbouw is wel super. Ga vooral verder met schrijven, want je hebt de fantasie ervoor :grinning:

^ Alinea’s begint niet, maar beginnen. Hehe sorry. :’)

^Haha, je hebt gelijk. Sorry, zo laat ben ik altijd zo van ‘en nu kwam er nog een woordje - ehhh - ehhehehehee …’

Ik vergeef je hoor c;

HOO WACHT, haha, ik heb het lekker wel goed:
“dat je alinea’s vaak met het woord ‘ik’ begint,”

Ha, nu staan we quitte

Thanks for de tip. Ik heb dit ‘verhaal’ heel lang geleden geschreven en er toen zelfs een schrijvers wedstrijd mee gewonnen, en ook toen kreeg ik redelijk hetzelfde commentaar :stuck_out_tongue:

Vanaf dat moment ben ik er op gaan letten, misschien moet ik toch maar eens iets nieuwers posten! En een kritisch ook , is altijd mooi mee genomen

Het was je als in ‘jij’, niet je van ‘jouw’.
Dus persoonlijk voornaamwoord, niet bezittelijk (voor zo ver mijn Nederlandse kennis reikt om 1 uur des nachts)

De zinnen beginnen idd vaak met ‘ik’. Maar voor de rest vind ik dat je een leuke schrijfstijl hebt, het leest vlot en leuke woordkeuze etc.

@Jane Stoer dat je gewonnen hebt :grin:
Oké, post nieuwe dingen, schnell!

Oh :’)
Maar mijn manier kon ook, want het zijn haar alinea’s. Dus haar alinea’s beginnen. Zo had ik hem opgevat. xD

Snap ik, ik las het later door en ik dacht ‘heee, jaaaa’.
Dus het is alsnog een beetje mijn fout, voor het misverstand. Er is een mooi Nederlands woord voor, het begint met een ‘a’ en het gaat zo van. “Anna zei tegen Suzan dat haar moeder vandaag op school was.”
Dan kun je opvatten: Anna haar moeder óf Suzan haar moeder.

Damn wat offtopic.

Haha zoiets ja. XD Dat heb je ook als je soms komma’s weglaat of bijvoegt.
Maar nu ga ik mijn luikjes laten rusten, slaap lekker! Ik note je trouwens morgen wel even over die schrijfwedstrijd. :’)

Oke, merci.
Eh - succes met je luikjes. Prachtige beeldspraak, zo om tien voor half 2 's nachts *snif*

Ik vind het heel mooi geschreven. Ik werd meteen in het verhaal gezogen.
Het is anders dan vele andere verhalen hier op girlscene, wat het ook heel leuk maakt.
Jammer inderdaad van de hoeveelheid ‘Ik’ die er in staat, maar daar kun je makkelijk aan werken.
Dus gewoon veel verder schrijven!

Apart geschreven, wel mooi!

Dankjewel @JUstLaura & @Whoreberries