Slechte communicatie

Mijn vader en ik hebben heel vaak gesprekken met elkaar die niet tot een goed einde lopen.
Hij vind het lastig om naar mij te luisteren, valt mij vaak in de rede en kan het in zijn hoofd niet goed volgen. Mijn reactie is dat ik mij niet begrepen voel, boos word en zo is het gesprek vaak snel afgekapt.
Ik haal soms ook wel teveel dingen van vroeger naar boven wat niet prettig is voor hem.
Beiden zijn we redelijk eigenwijs.

Ik kan met veel mensen goed praten maar het is zo jammer dat het vaak fout loopt met mijn vader.
Het zou fijn zijn om eens een normaal, goed gesprek te hebben. Af en toe hebben we die wel,
maar dat gaat vaak over leuke dingen, serieuze dingen lopen vaak slecht af.

Als ik een fout maak, excuseer ik hier mij voor. Hij doet dit haast nooit. Dat vind ik vervelend.
Ik voel me een beetje machteloos…

Heeft iemand tips of herkent zich hier in?

Ik heb hetzelfde maar dan voornamelijk met mijn moeder. Ik heb echt géén idee wat ik eraan kan doen, een normaal ‘gesprek’ voeren over iets kan niet want ze neemt me niet serieus en het eindigt vrijwel altijd in ruzie/geschreeuw, ik kan je dus niet helpen sorry.

Ah, dat is ook vervelend voor jou! Toch voelt het prettig dat ik niet de enige ben. Heb je daarin tegen wel goed contact met je vader?

Slechte communicatie > brievenbus.
Haha nice naam :upside_down_face:

Haha, het valt mij nu pas op! Goed gezien :wink:

Redelijk, alleen heeft hij vaak geen zin in het standaard geruzie van mij en mijn moeder dus wil hij zich er niet mee bemoeien…

Ik heb ook geen goede communicatie met m’n vader. Dus ben ik maar bij m’n moeder gaan wonen.

Ik heb bijna precies hetzelfde, maar dan met mijn moeder. We zijn ook allebei stronteigenwijs dus zullen elkaar niet snel gelijk geven.
En ook dat over excuseren herken ik zoooo erg. Ik zeg altijd sorry (en ze verwacht ook altijd dat ik na een ruzie mijn excuses aanbied), zelf doet ze dat nooit.

Ik heb niet echt tips. Ik probeer altijd toch rustig te blijven, gewoon duidelijk uit te leggen wat ik bedoel, en niet geïrriteerd raken (of dat niet laten merken :stuck_out_tongue:). En dingen heel erg bij mezelf houden, dus ‘ik vind’ en ‘ik ervaar het zo en zo’ en blablabla. Omdat mijn moeder zich nogal snel aangevallen voelt.

Na de scheiding van mijn ouders krijg ik altijd de schuld van mijn vader omdat ik de oudste in huis ben. Ik ben nogal eigenwijs en best brutaal. We zijn er samen geprobeerd uit te komen. Dit heeft een half jaartje gewerkt, totdat hij zijn huidige vriendin ontmoette. Nu zijn we weer terug bij af. Ik voel me totaal niet op mijn gemak thuis. Ik heb hier heel veel problemen mee en daarom heb ik, na 5 jaar, besloten om toch maar naar een psycholoog te gaan, aangezien ik weet dat mijn vader niet zal veranderen en altijd zo zal blijven (zijn gedrag was een van de grootste redenen voor de scheiding van mijn ouders, dus nee, het ligt echt niet alleen aan mij)

Je bent niet de enige, probeer er samen uit te komen en als je er erg veel moeite mee hebt kun je altijd naar een psycholoog gaan, die je misschien een andere kant van de situatie in kan laten zien. Succes!