Slecht of niet?!

Ik hoop dat m’n eerste verhaal weg is, want die was verschrikkelijk. Nu probeer ik het overnieuw;

EDIT; Ik heb een 2de versie gemaakt, jullie moeten kiezen welke het best is, dan ga ik daar mee door. Ze zijn een beetje gelijk, maar toch wel een tikje anders. Jullie mogen kiezen.

.‘Faaab!’ krijs ik door de lege ruimte heen. ‘Faaaaab! Schatje, kom nou tevoorschijn, ik moet wat vertellen!’
Het kraakpand waar mijn vriendje ‘momenteel’ (zijn woorden) verblijft is afgezien van een paar lege blikjes bier en sigaretten peuken leeg.
Waar hangt die kerel nou weer uit? De kerel op wie ik een paar weken geleden nog smoorverliefd was. Wás.
‘Godver, kut beest!’ hoor ik iemand vloeken, ik hoor mijn vriendje vloeken. ‘Godver, Fabian, eikel dat je bent, ik schrik me dood!’ gil ik verschrikt. De grote kast die Fabian bij het vuilnis gevonden heeft gaat open. Fabian komt naar buiten, samen met een dode muis die aan zijn staart in de vingers van mijn vriend hangt. Achter hem staat een grote rugzak.
Ik grauw van afschuw bij het zien van het kleine diertje, maar grauw niet alleen van afschuw om de muis. Fabian’s gezicht zit onder de bulten en blauwe plekken en om zijn mond heen zit opgedroogd bloed.
Mijn stem hapert als ik vraag wat er is gebeurt maar hij antwoord niet. Normaal zou ik tegen hem in zijn gegaan, maar ik moet hem iets vertellen, iets belangrijks.
‘Faaabie, ik moet je iets vertellen.’ Zeg ik slijmerig met een verdrietige klank, want verdrietig, dat ben ik.
‘Niet nu sas, ik moet weg.’ Nu pas valt de rugzak mij op, zal hij ook al vertrekken? ‘Fabian, ga je weg? Ik ook.’ Fluister ik zachtjes. Hij kijkt me aan en snauwt ‘Je gaat toch niet weer naar een ander schattig gezinnetje?’ hij heeft het nooit kunnen hebben dat ik op m’n vijftiende in een gezin woon, al is het een pleeggezin, omdat hij al vanaf z’n veertiende op straat woont. Nu is hij negentien en voor de regering is hij praktisch dood, want zijn moeder heeft hem al vermist opgegeven maar toen hij niet gevonden werd is ze nooit veder gaan zoeken.
Ik zucht en kijk naar zijn boze ogen, die ook zo lief kunnen kijken, en antwoord ‘Ja, maar dit keer veder weg, ik ga 150 km veder wonen als hier. Ze zijn het er niet mee eens dat ik steeds mijn ‘slechte’ vrienden opzoek.’ Ik zie dat hij aan het eind van mijn verhaal al niet eens meer luisterde, ik vind het nooit leuk als hij zo doet.
‘Ja heel leuk allemaal hoor Sas, maar ik moet echt weg, en ik blijf ook weg dus wacht maar niet op me.’ Zucht hij en wil langs me lopen. Ik probeer hem tegen te houden maar hij is sterker, ‘Faabian! Debiele eikel, kom terug en neem ff fatsoenlijk afscheid!’ gil ik hysterisch als ik zie dat hij echt weg wil gaan.
Ik ren naar voren en versper hem vastberaden de weg. ‘Sas, fuck nou es op. Je ziet toch dat dit menes is.’ Sist hij kwaad. Als hij ziet dat ik niet weg ga pakt hij me bij mijn schouders en gooit me ruw de hoek van het vertrek in. Ik ben altijd al klein geweest, en hij altijd al groot. De lafbek.
Ik gil van pijn en ik zie zwarte vlekken voor mijn ogen, als ik weer normaal kan zien is Fabian al lang weg.
En ik? Ik moet naar huis op mijn spullen in te pakken, want over drie dagen moet ik naar een ander pleeggezin in een hel ander stuk van het land. Ik heb nu een jaar in dit gezin gezeten, zowat een record, afgezien van toen ik klein was want toen haalde ik meestal wel een jaar of twee, een keer zelfs drie.
Meestal bleef ik in de zelfde buurt wonen, zodat ik nog op bezoek kon bij mijn gehandicapte moeder, wat ik bijna nooit doe, en zodat ik op dezelfde school kon blijven. Nu zijn ze het zat dat ik me in deze buurt niet gedraag.
En nu moet ik dus weer afscheid nemen van alles dat me lief is, behalve van het gezin waar ik nu in woon, want daar is de enige die ik leuk vind de vader, en die vind mij niet echt leuk omdat ik zijn vrouw overspannen maak.

Dat was dus de eerste versie, hier komt de tweede versie:
Ik hoop dat jullie beetje reageren:P

‘Niehiek!’ krijs ik door de lege ruimte. De ruimte is helemaal leeg, afgezien van de grote kast die nog in het vertrek staat. Die stond hier al toen Nick hier ging wonen En natuurlijk liggen er ook veel lege blikjes bier en sigarettenpeuken.
‘Oké, hij is hier niet.’ zeg ik in mezelf ‘Dan maar niks vertellen, het is toch maar een sukkel.’ Ik praat de laatste tijd echt veel te veel in mezelf, laatst ook op school toen vroeg een meisje ineens aan me ‘Sorry, praat je tegen mij?’ Ik schaamde me dood.
Als ik weg wil lopen hoor ik een soort zucht en daarna een medelijdend gepiep, ik verstijf. Als Nick hier niet is, wie maakte er dan dat geluid?
Ik hoor achter mij piepend de kastdeur open gaan. Ik slaak een kort gilletje van schrik, maar als ik me omdraai zie ik Nick uit de kast komen. Nick én een dode muis, die zielig aan zijn staartje bungelt tussen de vingers van Nick. ‘Gadverdamme!’ roept ik walgend uit. Eerst voel ik walging, dan medelijden met de muis, en dan begin ik me af te vragen hoe Nick in vredesnaam (alleen dan zonder vrede.) die muis dood heeft gekregen. Ik dacht dat die klein beestjes super snel waren, en je ze daarom never nooit niet kon aanraken. Maar ik zal het wel weer eens mis hebben gehad.
Maar terwijl ik sta te bedenken hoe Nick die muis gedood heeft, heeft Nick de muis al weggegooid en staat op het punt om weg te gaan.
Mijn gedachten belanden weer op planeer aarde, ‘Was je jezelf aan het verbergen voor mij? Lafaard!’ roep ik uit, en ondertussen begin ik door te krijgen dat al Nick’s eigendommen zijn ingepakt in een rugzak samen met een paar plastic tassen.
‘Sas, schatje. Ik moet echt weg, ik bel je wel.’ Mompelt Nick terwijl hij de tassen van de grond raapt en hij wil naar voren buigen om me een kus te geven.
Ik duw hem weg en roep dat hij het best even had kunnen vertellen van te voren. ‘Ik wist het ook pas vanmiddag, dit gebouw word afgebroken dus ik kan hier moeilijk blijven.’ Antwoord hij en hij is al bijna bij de deur.
‘Ja, maar ik moet je wat vertellen, iets belangrijks!’ roep ik wanhopig want ik moet hem echt écht belangrijks vertellen.
Hij negeert me, ik voel mezelf kwaad worden. Hij negeert me altijd als hij zichzelf belangrijker vind dan mij, ik word er altijd gek van.
Uit woede ren ik langs hem en versper hem de weg, hij kan er makkelijk langs als hij wil maar dan moet hij me pijn doen en dat wil hij niet. In ieder geval, dat dacht ik.
‘Sas doe verdomme normaal!’ snauwt Nick, wild schud ik mijn hoofd want ik weet geen woord uit te brengen. Hij pakt me bij mijn schouders en sleurt me terug de kamer in en gooit me op de grond. Ik gil, en het word zwart voor mijn ogen.
Als ik weer normaal kan zien, is Nick allang weg.
Als je dit zo hoort, denk je vast dat Nick een gemeen gevoelloos iemand is. Maar je moet weten dat hij al vanaf zijn veertiende op straat of in kraakpanden woont, hij is nu negentien en voor de regering is hij praktisch dood. Dat komt omdat zijn moeder hem destijds als vermist heeft opgegeven en toen hij niet meteen gevonden werd heeft ze niet meer geprobeerd hem te vinden. Hij is er via via een paar maanden geleden achter gekomen dat zijn moeder nu niet meer leeft. Ze is van de trap gevallen.
Nick is dus niet gevoelloos, van binnen in ieder geval. Van buiten is het gevoel inderdaad verdwenen.
En nu heb ik het hem niet kunnen vertellen. Gelukkig heb ik het mijn vriendinnen al verteld via een mailtje want als ik dat nu nog moest doen dan zou het niks worden.
Waarom vond ik mijn vriendinnen niet belangrijker als Nick? Hoe kon ik toch zo ontzettend stom zijn om het hun niet persoonlijk te vertellen, terwijl ik dat wel wou doen met Nick? Vast omdat ik bang was dat ik hem anders zou gaan missen, en natuurlijk ook omdat hij geen computer heeft en een smsje was te kortaf.
Toch had ik het hem beter kunnen sms’en, want nu zien we elkaar misschien wel helemaal nooit meer…

tis zeker heel slecht?

neee vertel verder

Ik heb ook wel beetje rare titel, ik zal wel nieuwe verzinnen>:stuck_out_tongue:

ga maar verder

ik ga wel een nieuw stukje maken.

Je moet werken aan je zinsbouw en spelfouten.

Het is niet als hier maar dan hier.
Het is niet ff maar even.
Je moet een beetje op je spelling letten. :slightly_smiling_face:

leeeuk!
meer?

Oja, maar met ff is gewoon de manier van praten van dat meisje:P (Deed ik expres, maar het spreekt vast wel beetje raar uit:P)

Je hebt een vage zinsbouw maar verder ben ik benieuwd hoor naar je verhaal ;d

wat bedoel je daar precies mee?(A)

up?

Ik vind het wel spannend eigenlijk, maar ik vind persoonlijk dat er minder gescheld in moet ook al hoort dat bij het personage, je schrikt daar mensen mee af. Ook inderdaad op je spelling letten.

Oké, ik zal erop letten.

uuuuuuuuuuuup

Spelfouten als veder en dat soort dingen ipv verder
+ Ik zou het verhaal verder denk ik niet gaan lezen omdat het karakter van de hoofdpersoon me afstoot…
"Faaabie, ik moet je iets vertellen.’ Zeg ik slijmerig met een verdrietige klank, want verdrietig, dat ben ik. "
door dit soort zinnen heb ik het beeld in mijn hoofd van een ongelofelijk overdreven meisje, die op haar hakjes tippeld en een ongeloofelijk drama-queen die overal een probleem bij maakt…
Als je dit in je hoofd had, dan heb je je werk goed gedaan :stuck_out_tongue:
Maar aan zo’n karakter zou ik me enorm irriteren aangezien in real-life ik me er ook dood aan irriteer :stuck_out_tongue:
Is persoonlijk misschien hoor, maargoed dit was mijn kritiek :stuck_out_tongue:
Qua verhaal zelf spreek het juist wel aan om door te lezen, als lezer wil je graag weten wat en waarom enzo :slightly_smiling_face:

verder!
er zijn niet veel spelfouten hoor (:

ik heb het veranderd! Jullie mogen kiezen welke!

UP.

reacties.