[SHORTS] Kaya

Het zonlicht valt op het lemmet van zijn kleine zakmes, en het weerspiegelt in mijn ogen wanneer hij het tegen de boom zet. Met diepe sneeën kerft hij zijn naam in het schors. ‘Kaya’ staat er in puntige, scherpe letters. Mijn mond zoekt zijn wang, en heel even kus ik hem. Hij pakt mijn hand. ‘Sluit je ogen, sluit ze.’ zegt hij en ik zou er niet tegen in durven gaan. Dat heb ik nooit gekunt, eigenlijk. Hij spreekt zijn woorden uit met zoveel gevoel, zoveel wil. En zijn zware, hese stem dringt door tot diep in je onderbewustzijn, het laat je geen keus maken, het kiest voor je. Zijn hand voelt koud aan, ijskoud. Ik sluit mijn ogen, en hij laat mijn vingers over de letters glijden. ‘Als je me zoekt, kun je me hier altijd vinden.’ fluistert hij en knijpt stevig in mijn hand. ‘Ga je weg?’ vraag ik terwijl ik al voel hoe het water mijn ogen alweer vult. Ik kijk omhoog, naar de helderblauwe lucht, in de hoop dat hierdoor mijn tranen weer wegzakken en hij niet ziet dat het me verdriet doet. ‘Ga je weg?’ vraag ik nogmaals, ik hoor hoe mijn stem breekt. Ik kan geen stap zetten zonder hem. Ik leg kilometers af, met hem op mijn rug, maar zonder hem in zicht loop ik nog 10meter in een jaar. Zijn grasgroene ogen lijken langzaam kleur te verliezen, zijn stevige lach zakt zachtjes in. ‘Weet je nog?’ , zegt hij. ‘Weet je nog wat Laurishiël zei, toen we hem vroegen wat we moesten?’

Laurishiël is een oude geleerde, die we hebben ontmoet toen we op rondreis waren, in een dorpje zo’n 20kilometer voor Sjanghai. Het leek alsof hij ons al stond op te wachten, toen we het dorpje inliepen. Hij zat daar, midden op het afgelegen weggetje. Een rood kleed had hij om zijn tere lichaam heengewikkeld, in het midden vastgebonden met een brede, lichtblauwe band. ‘Die kleuren vloeken net zo erg als jouw en mijn ogen,’ zei ik nog lachend tegen Kaya en hij gaf me een speelse por. Hij keek ons aan, en boog zijn hoofd naar beneden. ‘Ni hao’, zei ik zachtjes. Ik en Kaya waren een beetje de weg kwijt. We wisten niet meer wat we moesten doen. Doorgaan, en nog meer verkennen, of terug naar hier, terug naar huis. ‘Een pad onstaat door er op te lopen.’ zei de man. ‘Maar wat als je niet meer lopen kunt, maar toch verder wil? Als je ruimte nodig hebt, omdat je pad te krap wordt?’ vroeg Kaya. Ik keek hem aan maar hij week zijn ogen van mij af. ‘Wanneer een mens besluit dat hij zich meer ruimte kan permitteren, dan dat hij ter beschikking heeft, spreid dan je armen en vlieg.’

tralalal

het is Shanghai, niet sjanghai.
maar goed geschreven =)

Nee ;o
Mijn word-ding keurt Shanghai fout, en veranderd het in Sjanghai

Mijn google spellings controle keurt Sjanghai juist fout, en Shanghai goed :stuck_out_tongue:

En als je op google intypt: ‘Sjanghai’ staat er: Bedoelde u: Shanghai

Achja ;o

Ga je trouwens nog verder (ik ben in de war van het [shorts])