Shit, wat nu?

Dag lieve dames,

Jullie hebben misschien wel eens mijn topics gelezen dat het niet goed ging thuis.

De kogel is door de gang(?) kerk, mijn moeder heeft het verschrikkelijke diagnose gekregen van de dermatoloog dat ze dus langzaam maar zeker kaal wordt. Wat voor een buitenstaander iets is van ‘waar maak je je druk om?’ is het voor haar een zwaar emotionele klap. Vooral omdat ze haar leven lang een obsessie heeft daarvoor heeft gehad.

Ik heb me er niet erg vaak mee bemoeit of zelfs genegeerd… Maar ik ben er nu zo klaar mee en ben ontzettend boos op de huisarts. Mama wou dat ik niet bel om haar klacht neer te leggen, maar de huisarts heeft mijn moeder heel lang ermee laten lopen en heeft er niets aan gedaan. De oorzaak was er al jaren, haar droge hoofdhuid. Ze dacht dat het psoriasis was… Maar helaas was dat de oorzaak van deze diagnose.
Ik ben heel bang dat mijn moeder zichzelf iets aan gaat doen, ze was al een tijdje down en depressief… Maar ik denk nu dat dit de druppel op de gloeiende plaat is. Ze loopt/liep bij de psycholoog, en ik raad het haar nu alleen maar aan om NIET te stoppen…

Zelf ga ik straks telefonisch de klacht voorleggen bij de huisarts zelf, dit kan gewoon niet. Plus ik vraag ook direct een overschrijving naar een andere huisarts. Maar verder weet ik nu niet goed wat ik nog verder voor haar kan doen. Ik ben erg slecht in ‘er voor diegene zijn’, als het familie betreft… Ik ben zelf een apothekersassistente, dus ik weet min of meer wel wat de middelen die ze krijgt, voor haar
betekenen…

Hoe ga ik hier mee om? Zijn er meerdere mensen die dit zoiets in omgeving hebben meegemaakt? Al het advies is welkom!

Kerk :’) De kogel is door de kerk haha.

Maar dat je een kuthuisarts hebt gehad (of in dit geval je moeder) herken ik heel erg goed! Mijn moeder is jarenlang weggestuurd met ‘het zit tussen je oren, neem rust’ terwijl ze gewoon wel echt ziek was. Toen ze eindelijk een echte diagnose heeft gehad bij een specialist in het ziekenhuis, heeft ons hele gezin zich over laten schrijven naar een andere huisarts. Dus dat stukje herken ik

Maar wel moeilijk voor je moeder! Dat ‘er voor haar zijn’ niet zo makkelijk is, snap ik wel. Ik hoop inderdaad dat ze dan bij de psycholoog blijft lopen (als dat helpt). Wil je iig veel sterkte wensen!

Ligt het aan mij of zijn huisartsen altijd slecht? Mijne heeft mn moeder 18 jaar lang elke 2 maanden met antibiotica en prednison naar huis gestuurd omdat ze om de 2 maanden longontstekingen had. Zelfde als hierboven ‘het zit tussen je oren je bent een hypochonder’

anyway
het enige wat je kunt doen is er zo veel mogelijk voor je moeder zijn en misschien iets kopen wat ze op haar hoofd kan dragan om het te verbergen? Gewoon haar een beetje in de watten leggen

Blijven haar haren hierna weg?

Een pruik is natuurlijk een optie. De beste vriendin van mijn moeder is laatst gediagnosticeerd met borstkanker. Haar haren zijn nu allemaal uitgevallen maar ze heeft meteen zodra ze het wist een pruik aan laten meten. Het verschil is echt bijna niet te zien en ze voelt zich er véél beter door.

Lastige situatie.
Het is goed dat je een klacht bij de huisarts neerlegt, maar ik zou het wel netjes houden.
Als je moeder bij een dermatoloog heeft gelopen, dan is je huisarts niet zo gauw verantwoordelijk voor het feit dat ze nu pas een diagnose heeft.
Het enige dat je nu met je huisarts zou kunnen bespreken is dat hij je helpt met het verzorgen van je moeder en dat ze bij de psycholoog blijft.
Vraag hem om advies, enigszins om medicatie en neem je moeder dan ook mee naar gesprekken.
Communiceer helder met je moeder en ga samen werken aan het juist herstel en dat het wel weer goed komt.

Nee, haar haar zullen niet echt wegblijven… Het heeft te maken met dat ze in de overgang zit en dat daarmee de vrouwelijke hormonen de macht verliezen van de mannelijke hormonen, dat heeft iedere vrouw. Even simpel gezegd.
Er is een percentage die nergens last van heeft tijdens en na de overgang, maar ook een percentage die wel kwaaltjes krijgt. Mijn moeder krijgt min of meer een mannelijke haarlijn, dat wil zeggen dat het boven op haar hoofd dus heel dun gaat worden… Helemaal kaal niet, maar wel boven op haar hoofd…

Ik heb net met de huisarts gesproken in ieder geval, maar ook zij zegt tegen mij; Je moeder is alleen maar bezig met uiterlijk en ziet zich in de spiegel al ‘kaal’. Ze haalt haar eigen alleen maar naar beneden terwijl ze een prachtvrouw is!

Ik geef mijn huisarts daarentegen wel gelijk. Want al zeg ik het 131234231 keer tegen haar, luisteren doet mijn moeder toch niet.

Ik snap dan dat je je zorgen maakt.
Jij kan haar alleen maar ondersteunen, maar moet het niet willen veranderen dan.
Je huisarts kan wellicht mogelijkheden bieden of de psycholoog van je moeder.

Ik vind het schokkend dat jij een apothekersassistente bent en dat je typt als een analfabeet. :’) En ik vind het eigenlijk overdreven dat je zo kwaad bent op de huisarts.

Pardon? Ik zou je opmerking maar even voor je houden wat betreft mijn taalgebruik? Een analfabeet kan geen onderscheid maken tussen letters en woorden, dat kan ik wel.

Ik heb het met haar er over gehad en ik hoop dat het tot haar is doorgedrongen dat ze toch door moet gaan bij de psycholoog. Morgen ga ik samen met haar naar het ziekenhuis, dus ik doe echt heel erg mijn best!