sexy back // justin bieber

okay dit is mn eerste story dus no hate please?

Isabelle Rosemarie Luinqon’s pov.(point of view)

Voorzichtig loop ik het school gebouw in. Zoals elke dag, mijn handen dicht tegen mijn lichaam aangedrukt, en mijn blik niet afwijkend van mijn voeten. Zo zou ik het minste opvallen, zo liep ik het minste gevaar. Met de sleutels rond mijn vinger, en mijn tas om mijn schouder. Mijn haren zitten opgestoken, terwijl een paar losse plukken langs mijn hoofd vallen. Zwijgend open ik mijn kluis, en leg hier mijn boeken in. Mijn ogen glijden over mijn dagboek verstopt in mijn kluis. Thuis zou mijn broer hem vinden, en hem met alle liefde delen met zijn vrienden. Daarom lag hij op school, veilig in mijn kluis. Mijn vingers glijden over de kaft, die volgeplakt is met mooie opgefleurde printen en stofjes. Een paar glitters langs de titel. “My own dreams”. Thuis heb ik er weken aan gewerkt om er mijn persoonlijke dagboek van te maken. Alles moest op mij wijzen, de bloemen en de vrolijkheid stonden vooral voor wie ik wilde zijn. Een opvallend iemand, iemand die niet wegdook als er ook maar iets tegen haar gezegd werd. Een meisje met persoonlijkheid, zelfverzekerdheid en bovendien een mooi uiterlijk. Iemand die opvalt, op een goede manier. Maar ik was alles behalve dat. Het was een beeld in mijn hoofd, niet meer.
Voorzichtig schuif ik mijn dagboek aan de kant, en pak de juiste boeken achteruit mijn kluisje. Wiskunde als eerste. Een groot boek, met een duffe bruine kaft. Zo kon ik niet opvallen in de klas. Mijn schrift, een oud schrift, niet echt bijzonder bij alle andere schriften. En dan tot slot mijn rekenmachine. Een normaal ding, maar door mijn handelingen en zijn aanrakingen met de grond is er niet meer van over dan een paar los zittende toetsen en een schermpje waar halve cijfers op tevoorschijn komen. Zachtjes sluit ik mijn kluis weer, draai hem op slot, en verlaat de hal om richting het klas lokaal te lopen zodra de bel gaat. Niet voor de bel, maar ook niet te laat, zoals ik het graag zag. Niet opvallend…

tips hoe ik beter kan schrijven?

Wauw! Het is echt super goed, lekker door te lezen, heel graag verder! :bowing_man:

awhh bedankt, het faalt misschien een beetje, maar dit is mn eerste story dusja,

hier komt hoofdstuk twee !

Isabelle Rosemarie Luinqon.

Voorzichtig neem ik plaats, bijna helemaal achterin. Te ver weg om gezien te worden door de lerares, maar dichtbij genoeg om te laten zien dat ik wel degelijk in deze klas zit. Net zoals de rest van de klas, op wat populaire mensen na, leg ik mijn boeken op tafel, en begin wat verveeld voor me uit te staren. Zolang ik niet gepest werd, geen uitzondering was, ging mijn leven precies zoals ik het wilde. Moeilijkheden zouden zorgen voor problemen, en dat zou eng zijn. Nog nooit was mijn leven een puinhoop geweest, had ik problemen. Vrienden, ook zo iets. Vrienden zorgen voor problemen, zeuren altijd over dat je te weinig tijd aan ze besteed. Niet aan beginnen dus. Net zoals vriendjes of vijanden. Die mensen zouden te dichtbij komen, en je kapot maken. Bewust of onbewust.Iedereen boeken openslaan op bladzijde twaalf graag’, roept de lerares boven het geluid van de klas uit, en schuift haar bril hoger op haar neus. Haar haren staan wat wild, maar niet op een lelijke manier. Een manier waarop verteld wordt dat haar leven nu niet gaat zoals het zou moeten gaan. Soms twijfel ik over het feit of mijn klasgenoten mijn naam wel kennen. Dan denk ik aan diegene die ze allemaal pesten, en dat ze hun namen meerdere malen per dag noemen. Wel hun bijnamen, niet bepaald op een goede manier dus. Maar zij werden wel genoemd, mijn naam zou nooit gevallen zijn. Zo onopvallend, bijna niet aanwezig. Natuurlijk heb ik lang getwijfeld of dit wel goed was. Dat is ook precies de reden dat ik al dagen heb zitten staren naar dat inschrijf formulier. Het formulier dat bepaald of mijn leven een andere wending zou aannemen, of dat ik voor eens en altijd het stille meisje, ergens achterin de klas zou blijven. Mijn vingers klemmen zich om de bladzijde, die deze rustig omslaat. Mijn blik gaat over de juiste bladzijde, en vervolgens probeer ik geconcentreerd mijn tekst te lezen. Goed, maar niet zonder op of om kijken bij een geluid. Dat zou me buiten de groep doen vallen, me tussen de rest doen opvallen. Zachtjes, onhoorbaar beter gezegd, tik ik met mijn vinger tegen het papier aan zodra ik klaar ben en kijk naar buiten toe, waar de regen zachtjes tegen het raam aantikt.