Serieus hulp nodig...

Hee,

Ik zit nou niet echt vaak op girlscene, ofzo, maar heb toch maar een account aangemaakt omdat ik serieus hulp nodig heb (m’n vriendinnen hebben me wel al geholpen, maar ik heb ook advies/meningen nodig van mensen die ik niet ken, denk ik…). Het is een beetje een lang verhaal, maar het kan niet korter, dus sorry daarvoor nog.

Naja, ongeveer 10 maanden geleden leerde ik een jongen kennen ( M ) via msn, we praatten altijd wel enzo en het was ook erg gezellig en we vonden elkaar ook leuk maar toen kregen we ruzie en toen ging z’n beste vriend ( L ) ons ‘helpen’ zegmaar tot het goed kwam. Iig het kwam goed, etc., maar mijn contact met M werd steeds minder en minder en naja, uiteindelijk praatte ik niet meer zo veel met M. Maar mijn contact met z’n beste vriend L werd steeds meer en meer en we praatten wel elke dag, like voor echt heel lang en we kwamen er zo achter dat we alles gemeen hadden. Onze achtergrond, lievelingskleur, eten, hobby’s, muziek, zelfs dat onze lievelingsliedje van vroeger hetzelfde was. Naja, het was nog niet wat tussen ons ofzo maar ik begon hem wel steeds leuker en leuker te vinden en uiteindelijk zei ik het ook tegen hem; maar hij reageerde wel normaal ofzo, dus niet boos. Hij zei dat ik nu nog niet meer kon worden dan een vriendin etc omdat hij me ook niet in het echt kende ofzo. Naja, ik kon er wel mee leven en m’n leven ging ook gewoon door , etc… Maar L bleef maar zeggen hoe leuk ik wel niet was en dat hij me zou aanbidden als ik bij hem in de buurt woonde enzo, en toen dacht ik bij mezelf: tsja… als je dit zegt tegen mij waarom zeg je dan dat ik niet meer kan worden dan een vriendin? Uiteindelijk ruzie erover gekregen, hij zei dat hij me wilde enzo en uitgepraat, we kwamen tot de conclusie dat we elkaar heel graag wilden zien in het echt. Zo gezegd, zo gedaan een beetje. Na 1 week gingen we al afspreken (toen kende ik L, like voor 5 maanden, maar dat maakte voor ons niks uit, het leek alsof we elkaar al 2 jaar kenden ofzo). Naja, we gingen afspreken, was ook echt vet leuk en ik was helemaal verliefd op hem en het was ook niet eens echt eng ofzo, ookal was hij 17 en ik 14. Maar mijn vriendinnen enzo wisten wel van dit allemaal af.

Nou dit was zeg maar een beetje hoe het gegaan is de afgelopen maanden, maar toen waren mijn problemen nog niet eens begonnen…
Mijn problemen begonnen allemaal in begin juli, toen mijn stiefvader erachter kwam dat ik met L had afgesproken enzo en dat hij 17 was (hij kwam erachter doordat een vriendin van me naar mij had gesmst: ‘’L verkracht je heus niet hoor, dus ga gewoon naar hem toe ookal woont hij in …’’. Naja ik mocht dus nooit meer met hem praten enzo… en toen had hij me bedreigd met een mes en toen dacht ik bij mezelf: het is nu echt tijd om te gaan uit dit huis (omdat ik vroeger ook al wel geslagen werd en toen had ik ook blauwe plekken… etc). Naja, toen ging ik naar m’n beste vriendin, die ergens anders woonde dan ikzelf (ik kende haar ook via internet, nooit gezien, maar ik dacht; beste plek om te gaan omdat mn stiefvader en moeder me daar niet konden vinden). Naja, daar bleef ik voor 2 dagen en toen moest ik naar een of andere plek weer in mijn eigen provincie, voor mensen die tijdelijk niet thuis kunnen wonen. Naja, daar bleef ik voor 1 nacht en de volgende dag moest ik weer gewoon met mijn ouders mee… Het werd toen nou ook niet echt beter, want nadat ik weg was uit dat huis zeg maar moest ik gewoon mee op vakantie naar Turkije, waar we voor 4 weken bleven, naja na 1 week gingen we weer terug naar NL, omdat mijn stiefvader z’n opa was overleden. Allemaal gedoe etc, maar toen ging m’n stiefvader dus naar Engeland om hem te begraven etc… Maar toen hij weg was had ik weer afgesproken met L, omdat ik hem zo graag wilde zien, alleen mijn moeder kwam er (helaas) achter en ik moest thuisblijven enzo. En toen had mijn moeder ook m’n stiefvader gebeld om te zeggen dat ik alweer met L wilde afspreken, naja na de begravenis kwam hij meteen terug en wat hij zei was: ‘’we gaan verhuizen naar Engeland’’.
Dat was echt een klap voor me, ik moest iedereen achterlaten in Nederland, mijn vrienden, en L
Het klinkt een beetje dom, maar ik kon me geen leven meer voorstellen zonder L, hij was en is mijn leven. Hij hielp me altijd wel enzo en ik was hem daar ook echt dankbaar voor en toen hij zei dat we ineens gingen verhuizen… ik kon het allemaal niet meer aan. Ik moest en zou L nog 1 keer zien, ookal wilde niemand ons samen zien. Naja toen ging ik heel stiekem zeg maar weg, en toen had ik voor de laatste keer weer met L afgesproken (naja, het afspreken met L ging beetje moeilijk omdat hij helemaal aan de andere kant van Nederland woonde), maar ik had gewoon met hem afgesproken! Dat was voor mij het belangrijkste… En naja toen ging ik weer terug naar huis, omdat mijn ouders L hadden gebeld om te vragen waar ik was. Naja eenmaal thuis aangekomen hoorde ik allemaal verhalen enzo en mijn leven ging kapot. Ik hoorde onder andere dat L mij helemaal nooit leuk heeft gevonden, dat hij maar deed alsof. Dat klinkt echt hatelijk, en daar kon ik echt niet tegen. Naja, ik had het toen ook allemaal aan mijn beste vriendin in Enschede verteld en die zei alleen maar dat ik een leugenaar was, dat ik haar nooit de waarheid heb verteld… En toen verbrak ze het contact na 2,5 jaar. Nou, die liet me vallen en ik spreek haar ook nooit meer. En ik kwam er ook achter dat ze L heel erg leuk vond en dat zij hem zeg maar van mij wilde afpakken en dat ze daarom ook het contact verbrak… Fijne ex-beste vriendin was dat dan…
Maar naja, na dit alles had mijn stiefvader ook L opgebeld en hem helemaal verrot gescholden… En ik heb het gevoel dat mijn stiefvader nog niet klaar is met L, en ik vind dat echt vreselijk kut en heb een heel erg groot schuldgevoel over dit, want als hij me nooit had gekend, was dit ook allemaal niet gebeurd…

Iig, ik zit nu dus in Engeland, en nog steeds mis ik L heel erg, het liefst wil ik 24/7 bij hem zijn, hem aanraken enzo… Ik heb het gevoel dat ik niet zonder hem kan en ik denk dat het ook echt wel zo is. Ik hou echt heel veel van hem, en ik denk dat ik dat gevoel voor de rest van mijn leven voel. Ik kijk wel naar jongens enzo, maar elke keer denk ik bij mezelf; niemand is beter dan L.
Hij is nu 18, en heeft natuurlijk een eigen leven enzo dus ik weet niet of hij nog wel aan mij denkt, en als ik het aan hem vraag, zegt ie altijd dat ie elke dag aan me denkt enzo…
Ik praat nog altijd wel met L op msn, maar ik weet niet hoe ik ermee moet omgaan dat ik hem waarschijnlijk nooit zie, want L is alles voor me en nog steeds. Maar het is heel moeilijk om gewoon niet aan hem te denken en onze momenten samen. Hij is de meest gevoelige, lieve jongen op aarde voor mij en ik weet écht niet of ik wel zonder hem kan. Ik zou later hem zo graag nog een keertje opzoeken, maar de toekomst is zo onzeker.
Ik ga ook soms 1/2 weken niet op msn omdat ik hierover aan het denken ben, omdat ik mezelf niet nog meer pijn wil doen en met hem praten, maar als ik dan weer op msn kom en als hij er ook is, gaat ie weer met me praten en dan voel ik me weer zo zwak, dat ik hem niet eens kan blokkeren. En dan zeggen mensen wel: blokker hem, het is heel makkelijk. Ik kan het gewoon écht niet. Dat is echt heel moeilijk voor mij. Maar mijn vraag is dus, hoe moet ik hiermee omgaan? Wat moet ik doen om hem te vergeten? Want, na zoveel maanden ben ik hem nog altijd niet vergeten en ben ik even verliefd op hem… Maar ik heb nog altijd zo veel schuldgevoel, van wat er is gebeurd en dat het allemaal mijn schuld is, dat ik alleen het kon voorkomen, maar ik weet het ook allemaal niet meer…

samenvatting: hoe moet je over iemand heen komen die je waarschijnlijk nooit meer ziet, maar toch de liefde van je leven is (we zijn echt serieus soulmates…). Als ik hem blok, verlang ik weer naar hem, dus ik weet het ook echt niet meer enals ik weer met hem praat ben ik weer superverliefd. maar dit is gewoon niet gezond…
Sorry voor een heel lang verhaal, maar ik kan het ook echt niet korter krijgen, want het probleem is nogal ingewikkeld. :frowning_face:

x

kan je niet alles in één zin concluderen want ik denk dat de meesten het niet gaan lezen ? :stuck_out_tongue:

zoals ik al zei, heel ingewikkeld probleem :woman_facepalming:

woooow wat een verhaal, okee uhm ja wat kan je hierover zeggen.
Jij bent dus nu 15…? OK je bent overtuigend van je liefde voor hem, maar vind je jezelf niet een beetje te jong nog? Ik snap het wel, maar meid 14 like 1 of the million people find their soulmates when their still young. En misschien denk je okee dan ben ik wel die ene. Maar I dont know geef het gewoon de tijd, je bent nog jong. Verkloot je leven niet aan 1 persoon, dat is het toch zeker niet waard. Concentreer je op jezelf, school eventueel werk & friends.
Good luck!

wat erg voor je , maar je had niet mee hoeven gaan er zijn instantie en dna kan je je uit huis laten plaatsen . Dat is nu denk ik te laat maar mishcien kan je toch contact opnemen met mensen in nederland en in een pleeggezin ofzo gezet worden ? of als je 16 ben een mbo opleiding in nederland gaan doen en dan opjezelf wonen ? en die jonge is mischien vernaderd in de tijd dat je hem niet ziet blijf hem niet als de zelfde persoon zijn en illusies over hemmaken. ik hoop dat het je helpt en dat jeje gelukkiger gaat voelen
xx,

Doe wat je nu doet… :slightly_smiling_face: Kijk naar andere jongens in Engeland, ook al zie je niemand die leuker is dan L. Geef jongens een kans daar, maar onder hou ook contact met L, gewoon omdat het gezond is vrienden in je thuis land te hebben ;-).

Als jullie echt soulmates zijn dan kunnen jullie zodra jullie daar aan toe zijn gaan samen wonen in Nederland *of waar dan ook* & zo niet, dan zwakt het gevoel vanzelf wel af :slightly_smiling_face: Het komt allemaal wel op z’n pootjes terecht :slightly_smiling_face:

Woow beetje lang verhaal, maar een paar vragen:
-Je hebt een beste vriendin, die je nog nooit had gezien, maar waar je wel heenging?
-je had eerst contact met een jongen die je alleen via msn kende? en later met zijn vriend die je ook alleen daarvan kende, die je later bent gaan opzoeken?

Njah klinkt niet echt als een super relatie, maar ik weet natuurlijk niet wat jij voelt.

Wat je moet doen om erover heen te komen? ik heb geen idee… Gewoon doorgaan met je leven? Er valt toch niks aan te veranderen.

Als je echt van hem houdt. Ga er dan voor! Ooit komen jullie wel bij elkaar terecht. Een vriendin van me heeft een relatie met een jongen uit duitsland(is van oorsprong nederlands) en zijn ouders verbieden het ook. Maar ze gaan gewoon stiekem naar elkaar toe, en hun zijn zo ongelofelijk verliefd. Dus waarom zou het bij jullie niet kunnen?..

Zo…
Ik herken me er best wel in. Alleen vonden mijn ouders het geen probleem, maar hoeft die jongen mijn niet meer.
Maar het beste is mischien om hem bv. 1x in de week te spreken. En verder gewoon daar verder te gaan met je leven, en andere jongens ook een kans te geven. Daardoor verzwakt het gevoel mischien vanzelf, en als je hem toch echt heel leuk blijft vinden, word het later nog wat.

Sterkte!