See yourself, be yourself!

Hee, ik heb iets geschreven weet niet wat het is maar kwam opeens in me op. Mijn vraag, durven júllie jezelf te zijn? Zoja, waarom wel? Zonee waarom niet?

jezelf zijn…

Het is raar om iemand te zijn. Het is vreemd om andere te leren kennen. Het is eng om jezelf te durven zijn. Waarom zijn mensen, mensen? Waarom zijn wij gemaakt tot wat we nu zijn? Hoezo zijn we bang? Waarvoor zijn we bang? Waarom durven we ons soms niet te verdedigen? Zoveel vragen, zo weinig antwoorden.

Als ik soms bij maatschappijleer zit, en er gaat weer een discussie rond, trek ik mijn mond nooit open. Komt het door de kinderen die in mijn klas zitten? Of doordat ik bang ben rood aan te lopen? Ik heb genoeg redeneringen en argumenten, maar uiten durf ik niet. Waarom zou ik bang zijn mijn mening te durven geven, in een land waar het juist mág. Waar ze op meningen jagen, wanneer ze trots zijn op je als je, je mening geeft omdat je, je mening mág geven dus niks hebt om, om te vrezen. Waarom ben ik dan toch bang, als ik onder die les zit, mezelf te uiten? Waarom staar ik dan toch elke keer weer naar buiten? Komt het door dat meisje uit mijn klas? Of door dat groepje die iedereen haat, maar wat dan nog, als ik mijn mening geef, kán het toch nooit fout zijn? Waarom ben ik dan bang dat ze me uitlachen? Waarom ben ik dan bang dat ze me gek aankijken?

Misschien is school wel het belangrijkste deel uit je leven, het deel waarin je jezelf leert kennen. Het deel waar je niet voor je angsten weg kan rennen. Maar waarom doe ik dit dan toch? Waarom kan ik op school niet mijzelf zijn? Omdat ik bang ben? Maar waarvoor? Ik ben toch een leuk meisje, zie er goed uit, en mensen mogen me. Ik sta behoorlijk stevig in mijn schoenen maar toch ben ik bang, en ik weet waarvoor.

Ik durf geen hakken aan naar school, een jurkje? Laat me niet lachen. Hoewel ik weet dat dit bij me past, kán ik het niet aan. Want mijn vriendinnen dragen dat ook niet, en de rest van de klas vind me dan ook voor paal staan. Want ik ben het meisje van de baggy jeans en sneakers. Maar als ik nou een keer mezelf wil zijn? Ik word toch ook een vrouw? Mag ook rokken en jurken en hakken dragen? Waarom doe ik het niet? Waarom trek ik me de mening van andere zo aan? Ik ben toch wie ik ben, ik mag toch veranderen van baggy naar tutje? Of is dat verboden, waarom zouden andere wel hakken mogen dragen, en ik niet? Dus waarom dráág ik ze niet? Waarom draag ik geen jurkjes? Waarom knip ik mijn haar niet kort? Waarom doe ik geen oogschaduw op? Waarom geef ik mijn mening niet bij een discussie? Waarom, waarom, waarom?

Waarom wil ik dit allemaal weten, waarom wil ik dit allemaal doen? Ik wil mezelf kunnen zijn, zonder dat andere gek over me denken, ik wil mezelf kunnen zijn, en lak hebben aan andermans mening, ik wil mezelf kunnen uiten. En weetje wat, als ik over een half jaar van school af ben, stap ik mijn nieuwe klas in, met hakken aan, een jurkje, tailleriem en cardigan. Omdat ik er toch nog niemand ken!

jah horr ik durf mijzelf te zijn waarom x) kheb schijt !:stuck_out_tongue:

Jou stukje is wel herkenbaar …
Ik durf denk ik niet altijd mezelf te zijn eerlijk gezegd misschien? :stuck_out_tongue:

ik durf mezelf wel te zijn:wink2: af en toe trek je je toch wel iets aan van anderen, maar das wel normaal

Ik durf wel mezelf te zijn, gelukkig maar…

ik durf wel mezelf te zijn, maar niet altijd

wow,zo herkenbaar! Knap dat je je gevoelens zo kan uiten ^^
Ik durf mezelf wel te zijn bij mijn vrienden,in de klas durf ik mijn mening soms ook niet te geven…eigenlijk vreemd…

Je haalt me de woorden uit mn mond

ik durf mezelf te zijn… ik denk altijd: ‘it takes a fool to remain sane’ xD

Mooi stuk & Ik durf mezelf te zijn. xoxo

oohh nou wat je daar allemaal noemt dat durf ik allemaal wel hoor (sterker nog: doe ik)
maar ik denk datdat erookmee te maken heeft dat ik in de debatclub zit,
zo móét ik wel altijd mn mening geven enzo, en dat heeft me enorm geholpen
kuss & succes nog

que uiterlijk ben ik voledig mezelf… schijt aan de mensen die het niks vinden…
maar qua innerlijk durf ik niet altijd mezelf te zijn…

Maar je kan nooit altijd jezelf zijn, je past je wel aan bij wie je bent, dat is gewoon zo. En ik durf niet altijd mezelf te zijn, eerst wel nu word dat steeds minder.

Ik probeer altijd gewoon mezelf te zijn qua uiterlijk enzo maar ik wordt meestal tegengehoude door me ouders >:|

En in de klas zeg ik ook nooit wat(behalve slap gelul natuurlijk xD)gewoon geen zin in ._.

Ik durf altijd mezelf te zijn. Mensen moeten me nemen zoals ik ben, als ze dat niet aanstaan, moeten ze niet met me omgaan.

wauw, super geschreven! Herken ik mezelf heel erg in! Alleen sommige dingen heb ik wat minder extreem, bijv. hakken vind ik nog niet zo’n overgang. Maar een jurkje ofzo, :no_good_woman:
Ik vind het ook lastig, mezelf zijn. Thuis ben ik ook heel anders dan op school. Herkent iemand dat?

Ja, voor mij ook heel herkenbaar. Alleen ik vind hakken juist een grotere overgang. Ik zit in de derde en jurkjes zijn wel gewoon, maar hakken draagt niemand in de klas! Alleen ik wil lage zwarte zegmaar. Toch doe ik dit niet omdat ik toch bang ben…
Thuis en op school ben ik verder wel mezelf, dus daar heb ik geen problemen mee :slightly_smiling_face:

Ik durf mezelf wel te zijn, ik leef maar één keer en dan wil ik niet verspillen door mezelf niet te durfen zijn.

Ik ben ook zo anders op school dan thuis, of bij goede vrienden. In de klas enzo bel ik heul stil en verlegen, maar daarnaast ben ik eigenlijk best wel gek xD ik vinnet heel vervelend, want durf gewoon écht niet te veranderen op school, maar weet ook nooit wat ik moet zeggen… achja, ik heb er opzich niet veel problemen mee, maar toch is 't wel ein bischen vervelend :wink:

Het stukje over maatschapijleer, is óh zó herkenbaar!

Trouwens, harstikke mooi geschreven!