Secret obsessions and lots of love <3

Dit is hetzelfde verhaal als:
[story] Born to be a model (:
Maar aangezien daar behoorlijk veel fouten instonden & de titel niet meer klopt en alles, open ik een nieuw topic. Ik post gewoon het hele verhaal hier, en na wat reacties komt er een nieuw stuk. Dus me oude lezers: Voortaan HIER lezen!
xxx

Hoofdstuk 1.

[i]Lieve Roos,

Ik word gek van mijn populariteit en rijkdom. Het lijkt alsof ik een leger heb, iedereen wil mij zijn. En waarom snap ik niet eens. Ik ben dood normaal, eigenlijk wel slim en heb blonde haren met blauwe ogen. Oké, ik mag dan wel rijk zijn. Maar dat is dan ook het ene ‘bijzondere’ aan mij. Iedereen aanbid mij zo vanwege mijn ‘goddelijke’ lijf zoals Tom het zou noemen. Ik mis je echt heel erg, hoe gaat het daar in Amerika? Al leuke Amerikaanse jongens ontmoet. En zijn de hamburgers nog lekkerder dan hier? Haha, ik hoop dat je weer snel terug komt.

Super veel kusjes en knuffels en roosjes en snoepjes van een chagrijnige Marijke.[/i]

Ik sluit mijn computer af. Roos is mijn beste vriendin, ze is voor een halfjaar verhuisd naar Amerika. Omdat haar vader daar een betere baan kreeg aangeboden, een heel goede baan blijkbaar. Maar ik heb nog zat andere vriendinnen, ook wel mijn robot leger genoemd. Oké, een paar van mijn robots zijn leuk. Maar de rest zijn maar wat aanhangsels die denken dat ze populair zijn omdat ze met mij omgaan. Ik ben dus zegmaar, de Queen of the school. Nu zal je vast en zeker denken dat ik een arrogante slet ben met téveel make-up, een anorexia lichaam en korte rokjes gecombineerd met truitjes met een decolleté van hier tot Tokio. Verkeerde gedachte dus, ik ben dood normaal, draag skinny jeans zoals iedereen, en koop gewoon mijn kleren bij de h&m. Hoewel, ik moet toegeven, ik heb ook wel wat merk kleding in mijn kast hangen. Welkom in mijn drama leven.

Als ik met een van mijn normale vriendinnen uit het robotleger door de stad loop, genaamd Michelle, zie ik weer eens jaloerse gezichten mijn kant op kijken. Ik word er gek van dat iedereen me zo prachtig vind. Zelf vind ik mezelf een gewoon meisje, wat je waarschijnlijk al had gemerkt.
‘Marijke! Dat truitje, daar pleeg ik een moord voor.’
Ja, dat is dus Michelle. Ze is lief maar af en toe een beetje gek. Net zoals ik dus, vandaar dat ze mijn vriendin is.
‘Als je in de gevangenis komt vanwege moord ga ik je niet verdedigen hoor.’
Ik probeer zo serieus mogelijk over te komen maar als ik het verbaasde gezicht van Michelle zie hou ik het niet meer. Michelle kijkt mij nog altijd met gefronste wenkbrauwen aan, heel even, maar dan ook echt heel even, dacht ik dat ze het meende maar zodra ze me met een lacherig gezicht aankijkt weet ik al heel goed dat ze toneel speelt. ‘Ik had je bijna geloofd, hahaha, ik zal maar naar je moord truitje rennen, dadelijk is hij uitverkocht’.
Ik zie Michelle al naar het truitje toe rennen voordat ik mijn zin kan afmaken. Ik kijk rond, om te zien of ik nog een leuk kleding exemplaar zie voor mijn nog net niet ontplofte kleerkast. Maar nee, niks voor mij te zien. Maar dat zal wel door het feit komen dat we in een merk winkel zijn, Ralph Lauren genaamd. Ik ben er niet weg van, hoewel ze heel soms leuke dingetjes hebben. Zoals het moord truitje van Michelle. Als Michelle afgerekend heeft slenteren we de winkel uit, op naar de volgende winkel.

Als we op een terrasje zitten kijk ik naar de tassen van Michelle die onze tafel omringen. En daar, eenzaam in een hoekje staat een h&m tas en een Zara tas. Dat is dus mijn gedeelte van het winkel avontuur. Michelle praat weer eens aan een stuk door over haar aankopen, ik knik af en toe ja, maar eigenlijk heb ik niet veel interesse in haar verhaal. ‘Marijke, je hebt zoveel geld en je koopt alsnog net 5 dingen, jou logica snap ik dus echt niet’. Ik had al kunnen bedenken dat Michelle weer zoiets zou zeggen. Ja, deze zin had ik dus wel gehoord van Michelle’s verhaal.
‘Dat heb ik je toch al vaak genoeg uitgelegd lieve schat. Maar oké, ik leg het wel nóg een keer uit. Omdat als ik nu nog meer kleren ga kopen mijn kleerkast ontploft. En ik denk niet dat mijn moeder daar blij mee zou zijn’.
Ik zie Michelle nog met haar ogen rollen, maar voordat ze iets wil zeggen bedenkt ze zich en houdt ze zich maar stil, godzijdank. Ja, ze is lief, en ze is mijn vriendin maar af en toe word ik knettergek van haar.

‘Ga je mee naar mijn huis?’ Vraag ik om haar toch maar een plezier te doen. ‘Ja natuurlijk!’ Jup, ik heb weer een glimlach op Michelle’s gezicht getoverd. Als we bij mij thuis zijn gaan we even naar onze schoolsite. Ik klik op roosterwijzigingen met de hoop dat er een les uitvalt, maar nee, onze leraren zijn weer kerngezond. Zoals gewoonlijk. Opeens rukt Michelle de muis uit mijn handen.
‘Waar heb jij last van?’
‘Marijke, kijk! Op de voorkant van de schoolsite’.
Ook ik zie het bericht nu en lees het vluchtig door.

[i]Hallo Leerlingen,

Wij geven jullie een kans om een echt model te worden.
Deze kans wordt gegeven door middel van een wedstrijd.
Meer informatie wordt gegeven in het mentor uur.

Vriendelijke groeten,

De directeur.[/i]

‘Marijke, dat is je kans!’
‘Kans voor wat?’
Ik had er nooit aan gedacht om model te worden, het leek mij wel leuk. Maar het is niet wat je noemt mijn ultieme droom.
‘Geef je gewoon op! Ik geef me ook op, dan doen we het samen, en wie weet worden we wel ontdenkt! Dat is toch géwéldig?’
Ja, Michelle meende het. Want ze zegt geweldig alleen zo nadrukkelijk als ze het echt meent.
‘Oké, ik geef mij op, maar dan moet jij je ook opgeven hoor, anders ben ik zo zielig en alleen’. Ik trek een zielig gezicht om het wat te overdrijven.
‘Jaja gek kind. Ik geef mij op, kom we schrijven ons in’.
‘uuuuh, Michelle, ik wéét dat je enthousiast bent. Maar moeten we niet even aan onze mentor vragen wat die wedstrijd wel niet inhoudt?’
‘Uh ja, slim plan’.

Hoofdstuk 2

Als Michelle naar huis is loop ik naar benden.
‘Maaaaaaaaaaama?’
‘Ja schat?’
‘Mag ik meedoen aan een wedstrijd om model te worden?’
Deze vraag had ik blijkbaar niet hoeven te stellen want ik weet dat mijn moeder zo graag wilt dat ik model word.
‘Oh kindje, je wordt eindelijk verstandig! Nátúúrlijk mag dat, ik ben zó trots op je’.
Ik glimlach en ren de trappen weer op naar mijn kamer. Ik ga op mijn vensterbank zitten en staar uit het raam. Meestal vind ik het na 3 seconden saai, maar deze keer niet. Helemaal niets zelfs, want aan de overkant van de straat zie ik een geschenk uit de hemel staan. De goddelijkste jongen uit de eeuw. Bruine haren, getint lichaam, blauwe ogen en een ongelooflijk lekker lichaam. Ik zie dat hij mijn kant op kijkt, ik glimlach en loop naar beneden, op naar mijn toekomstige prins op het witte paard. Hoop ik dan.

Ik loop naar buiten en weet niet of het nou door de warme zon komt of door de superlekkere overbuurjongen, maar ik smelt zowat. Ik loop op hem af, en begin een gesprek met de engel des aarde.
‘Hee, ik ben Marijke, ben je nieuw hier?’ Ik kijk hem met een glimlach aan.
‘Haai, ik ben Matthijs, ja, we zijn sinds vanmorgen verhuisd.’
Ik lach en geef hem een kaartje met mijn nummer. Dan draai ik mij om en loop zelfverzekerd het huis in. Nu kon hij mijn rode kop gelukkig niet zien.
Ik ren naar mijn computer, ik moet Roos mailen! Ik heb ook een berichtje terug van Roos.

[i]Lieve Marijke!

Het is hier echt geweldig in Amerika. Ik heb nu al zoveel kleren, haha maar nooit zoveel als jou. Ik mis jou wel heel erg, zo te horen overleef je het niet zonder je beste hé? Hahaha misschien moet je je robot leger uitzetten. Of wachten tot de batterijen leeg zijn. En de hamburgers hier zijn mega groot en mega lekker. Ik ben nu al zeker weten 10 kilo aangekomen. Hahaha oké, ik overdrijf, ik sport elke dag wel maar goed… Kom je snel langs?

Dikke lebbers van je bestie.[/i]

Zucht, wat mis ik Roosje toch! Maar ik mag binnenkort misschien naar haar toe, ik heb er zoveel zin in. Ik mail Roos gauw terug.

[i]Lieve Roos,

Het gaat alweer wat beter, ik heb een nieuwe overbuurjongen, Matthijs. En het lijkt op een geschenk van de hemel! Maargoed dat je hier niet bent, heb ik hem helemaal voor mezelf hahaha. Grapje hoor, ik mis jou ook heel erg. En ik kan niet wachten tot ik naar je toe kom! Ik heb niet heel veel te vertellen dus ja.

Lebbers van Marijke <3[/i]

Ik druk op de toets ‘verzenden’ De mail is verzonden.
Ik zie dat het al 6 uur is en loop naar beneden voor het avond eten.
‘Is het avond eten al klaar mam?’
‘Ja schat, over 2 minuten.’
Ik kijk op de kalender, het is donderdag.
‘Mama?’
‘Ja schat.’
'Gaan we vanavond naar de stad?
‘Oké, wel pas na het avondeten’.
Duh, maar dat zeg ik maar niet hardop.
Ik hoor mijn moeder mijn naam roepen en weet dat het eten klaar is. Ik kijk droog naar mijn eten, mijn blik is bijna net zo droog als het eten zelf.
‘Mam we zijn rijk, waarom eten we dan niet íéts uitgebreider?’
‘Omdat ik weinig tijd had, eet nou maar op jongedame en geen commentaar’.
Ik eet het met veel gejammer op, dit lijkt wel een strafkamp. Of nog erger, vakantie kamp! Wat ben ik blij dat ik daar niet meer heen hoef, ik wil er niet aan denken. Ik ren naar boven.
‘Ik ga me omkleden!’
‘Alweer?’ Mijn moeder snapt dus echt niet dat ik het belangrijk vind om er goed uit te zien. ‘Ja mam, alweer’.
Ik loop mijn kast in en bekijk alles. Ik pak een ander truitje en werk mijn make-up bij.
Ik borstel mijn haren en maak er een staart van. Mijn pumps gooi ik uit en ik doe allstars aan.
‘Klaaaaaaaaar!’
Schreeuw ik door het huis.
‘Dat had ook iets minder overdreven gekund’.
‘Ik ben een overdrijfster, zo moeder zo dochter, hé mam.’
Ik lach en stap de auto in, ik zie Matthijs en glimlach nog even naar hem. Dan rijdt de auto richting stad.

Mijn moeder en ik zitten op een terrasje, deze keer heb ik wel wat meer tassen. Maar gelukkig is er geen eenzaam tasje want mijn moeder kan er ook wel wat van. Ik bekijk trots me aanwinsten en neem een slok van mijn mocktail, alcohol ben ik niet bepaald een fan van. Oké, ik geef toe af en toe is het lekker, maar ik wil geen alcohollist worden.
‘Wanneer is die modellenwedstrijd eigenlijk schat’.
Mijn moeder kan natuurlijk geen ander onderwerp verzinnen maar oké.
‘Ik weet het niet, we krijgen nog meer informatie met het mentor uur, Michelle en ik geven ons samen op’.
‘Oh wat leuk! Natuurlijk weet ik nu al dat jij wint, niet dat Michelle lelijk is maar je bent mijn dochter, ik moet mijn reputatie wel hoog houden’.
‘jaaaaa mam, we weten het nu wel hé’.
Ik hoor mijn maag knorren, ik weigerde een hap te nemen van dat iets wat mijn moeder had gemaakt. Het moest blijkbaar eten voorstellen was ik achter gekomen. Ik kijk mijn mammie lief aan en pak de kaart voorzichtig.
‘Oké oké, je mag wel wat bestellen. Ik bestel ook wel wat want het eten was misschien een klein beetje droog’.
‘Een klein beetje? Dat is wel heel zacht uitgedrukt’.
‘Oké, je hebt gelijk. Het was niet te eten, nu blij?’ ‘Ja.’
En ik tover een glimlach op mijn gezicht, ik kijk naar de kaart en besluit de pizza taco te nemen. Ik ben letterlijk verslaafd aan pizza taco. Maar vreemd genoeg heb ik nog nooit taco gehad zonder de pizza. Niet bepaald logisch, maar dat verwacht je ook niet van mij.

Eenmaal thuis aangekomen laat ik mij op mijn bed vallen. Met tassen en al. Ik zwaai spastisch met mijn hand en vind de afstandsbediening. Ik zet Gossip Girl op, mijn favoriete programma. Ik heb mijn moeder nog gesmeekt naar New York te verhuizen, maar helaas dat zat er niet in zei ze. Ik snap nog steeds niet waarom het niet mag, maargoed. Ik kruip onder mijn dekens en de tv komt uit de muur. Dit is misschien wel een voordeel aan rijk zijn.

‘Marijke!’
‘Jaaaaa, mam ik ben tv kijken’.
‘Ja, maar je ruimt in de pauze je kamer eens op en je kleren inruimen’.
‘Jaja’.
In de pauze kijk ik mijn kamer rond, zó rommelig is hij niet. Er liggen alleen overal kleren. En mijn bureau ligt onder, en wat boeken op de grond. En overal ligt wel een tas. Oké, misschien is hij toch wel rommelig. Ik raap al mijn kleren op en gooi het op mijn bed. ‘Was, kast in, was, was, kast in.’ Ik sorteer alles, gooi een enorme berg de wasmand in en begin al mijn nieuwe kleren op mijn bed te sorteren. Goh, ik heb toch best veel gekocht! Ik hang alles netjes mijn kast in, en ren terug naar mijn bed.
Gossip girl begint weer. Als het is afgelopen gaat mijn mobiel af.

Hoofdstuk 3

‘Marijke, schatje!’
Ik herken die stem uit duizenden en zonder na te denken roep ik terug.
‘Roosje! Oh mijn god wat fijn om je te spreken!’
‘Ik ben in mijn spionnen pak naar de huistelefoon geslopen en heb meteen jou gebeld!’
‘Moest je daarvoor een spionnenpak aan?’
Roos is af en toe gestoord, maar ze zal vast een goede reden hebben.
‘Ja, gekkie weetje hoe duur het is om naar Nederland te bellen’.
Oké, ze heeft gelijk, wat ik niet graag toegeef.
‘Ja, dat weet ik, maar Roosje lief dat je al die moeite doet maar de deurbel gaat! En ik zie de hemel’.
‘You GO girl! Ga ervoor, hahaha doei meisje’.
‘Dag schattie’.
Ik hang de telefoon op en ren naar beneden, ik bedenk mij dat ik nog in mijn joggingbroek zit die ik zojuist had aangedaan.
‘Mama maak even open, ik kom zo!’
Blijkbaar had ik niet zo hard moeten schreeuwen want ze zat in de keuken, wat niet zo ver weg was.
‘Jaja, ik ga al’. Ik ren terug naar boven, doe mijn nieuwe taillerok aan met een schattig bloesje, mijn allstars worden vervangen door een prachtig paar pumps en dan ren ik weer naar beneden. Daar staat hij dan, ik smelt zowat. Ik loop naar de deur, wauw hij is echt jummie!

‘Heei’.
Wat een stem, focus Marijke, focus.
‘Haai’.
‘Ik zag dat je fiets er stond dus ik vroeg mij af of je zin hebt om wat te gaan drinken?’
Wauw, hij vraagt mij uit! Ik kan het niet geloven, oh wacht. Antwoord geven, slim plan Marijke.
‘Ja hoor, dat lijkt me leuk!’
Oké, dat was misschien iets te spontaan. Maar het is een date, en hij lacht. Dat is een goed teken!
‘Mama, ik ga doei!’

We lopen stilletjes naast elkaar. Wat zal ik zeggen, maar mijn gedachten wordt onderbroken.
‘Op welke school zit je?’ Het was de geweldige stem van Matthijs.
‘Hmm, wat? Oh sorry, Beatrix college’.
‘Hee, daar ga ik ook heen’.
‘Oh ja, naar welke klas?’
‘A4a.’
‘Oh jammer, ik in A4b.’

Waarom kon hij nou niet in b zitten, vervloekte a! Vanaf nu ga ik alle a woorden vermijden. ‘Maar we zien elkaar wel in de pauzes, dan kan je misschien de school laten zien, als je wil natuurlijk.’
Oké, dat a vermijding plan werkt niet.
‘Ja, maar neem aan van mij, onze school is niet interessant’.
‘Oh ik vind het al interessant genoeg dat jij erop zit hoor’.
Ik smelt, niet blozen Marijke, niet blozen spreek ik mezelf toe.
We stappen bij een café binnen.
‘Hoe wist je dat dit hier was?’
‘Het zag er leuk uit toen ik er langs reed, ik heb de plek onthouden’.
Hij is nog slim ook! Oké, misschien wel logisch aangezien hij op vwo zit, maar oké.
‘Het ziet er leuk uit hoor’.
Goh, kon ik het nog saaier zeggen. Ik kan zo de plek van mijn wiskunde leraar innemen. En geloof mij, dat is écht saai.
Misschien dat mijn wiskunde leraar geschiedenis kan geven.
‘Ja mensen, hoeveel jaar geleden is Einstein geboren, keer het jaartal van de geboorte van Mozes’. Ik beeld mij al meteen in hoe dat uit zou zien. Bij de gedachten alleen al val ik in slaap.
‘Marijke, hallo?’
‘Wat? Oh sorry ik was even met mijn gedachten er niet bij’.
En ja hoor, ik voel mijn wangen al blozen.
Stom stommer stomst!
‘Haha, het maakt niks uit’. Ik glimlach maar wat, ik lijk nu net een baviaan.
Alleen ik krab niet aan mijn billen en eet geen vlooien op uit Matthijs zijn haar. Maar ik zie er wel een vergelijkenis in.
‘Zullen we hier zitten?’
‘Ja hoor, maakt mij niet veel uit’.
We zitten nog maar net en de ober komt al aan gehuppeld. Hoezo opdringerig? Ik bestel een Ice Thea, en Matthijs ook. Hij heeft smaak, het was te verwachten. Ik glimlach naar hem. Wat is hij toch sexy als hij drinkt.
‘Ben ik zo grappig?’
‘He, oh nee sorry. Ik zat te kijken naar eh’.
Ik kijk zoekend om mij heen en werp me blik op een barkruk.
'Die absoluut prachtig afgewerkte barkruk.
Mattijs schiet in de lach.
Ik lach schaapachtig mee.
‘Hahaha, je hebt humor. Maar ik zie echt niks interessants in die barkruk. Ik vind jou toch wel wat interessanter’.
Ik glimlach als een boer met kiespijn. Of zonder kiespijn. Geen idee hoe het spreekwoord gaat maar oké. ‘Waarom ben je verhuisd?’ Vraag ik voor de afwisseling, ik ben van plan een interessant gesprek te gaan beginnen met hem.
‘Mijn ouders waren ons oude huis zat. Dus besloten ze om hierheen te verhuizen, ze zeiden dat het een geweldige buurt was. In het begin zat ik er echt tegenop, maar dat is nu wel veranderd’.
En hij kijkt met een ondeugende glimlach naar mij. Ik zet míjn mooiste glimlach op. Ik ben trots op mijn glimlach, want hij is precies zoals die van Serena uit Gossip girl. We praten nog wat totdat we beide naar huis moeten.
‘Nou, dat was het dan’.
‘Ja’.
Wat een afgezaagd antwoord maar weer van mezelf.
‘Doei, tot morgen op school denk ik?’
‘Ja, tot morgen, doei.’
Matthijs geeft mij een kus op mijn wang, ik loop verliefd naar binnen.
‘Mama, ik ben thuis!’
‘En schat, was het leuk?’
‘He, ja super’.
Alweer die schapenlach, het blijft me achtervolgen. Ik loop naar boven, doe mijn pjyama aan en ga in bed liggen.

Okee, bij het andere verhaal is het al verder. Maar ik wacht even tot wat reacties van misschien nieuwe lezers, en dan post ik weer de rest van het verhaal tot het moment waar ik ben gestopt. Dan na wat reacties, post ik een nieuw stuk! (:

Hoofdstuk 4

De volgende dag word ik wakker in mijn hemelbed. Ik rol mijn bed uit, en beland op de grond. Nooit geweten dat mijn grond zo hard is. Ik sta op en loop naar de spiegel.
‘OH-MY-GOD!’
Misschien had ik die zin beter niet kunnen gillen want mijn moeder komt al gelijk de kamer binnen stormen.
‘Wat is er?’
‘Uh, niks. Ik schrok van mijn haren’
Mijn moeder kijkt mij lachend aan en borstelt mijn haren in model. Ik voel mij net een klein kind, maar wel een gelukkig klein kind.
‘Meisje meisje toch, je bent precies je moeder op die leeftijd’.
‘Oh, fijn om te weten.’
Ik beland weer in mijn 15 jarige fase
Mijn moeder lacht alweer en loopt mijn kamer uit.
‘Het ontbijt is klaar’.

Ik begin nu wel bang te worden, mijn moeder was wel heel vrolijk. Maar ik bedenk mij net op tijd, om er gewoon van te profiteren. En ze zou het vanzelf wel eruit ‘floepen’.
‘Oké, ik hou het niet meer. Schat, ik heb een verrassing voor je!’
En ja hoor, gelijk kreeg ik.

‘Het is al bijna herfstvakantie.’
‘Mam, de zomervakantie is net afgelopen en jij begint al over de herfstvakantie?’
‘Laat me nou even uitpraten!’
‘Oké, oké’.
‘Nou, je wou toch zo graag naar New York?’
‘Ja?’
Mijn ogen beginnen te stralen, we gaan eindelijk naar New York verhuizen!
‘Nou, we gaan een hele week naar New York’.
‘YES! Huh, wat? Dus we gaan niet verhuizen?’

Mijn ogen beginnen al minder te sprankelen, maar ik bedenk mij, ik ga een hele week naar New York!
‘Schat, naar New York verhuizen is té veel gedoe. We gaan een hele week naar New York, en we verblijven in het hotel van Chuck Bass uit Gossip girl’.
‘OMG, dankjewel mama!’
Ik geef mijn moeder een kus en ren naar boven. Ik ontbijt dadelijk wel. ‘IK GA NAAR NEW YORK!’ Ik sta vreemd te dansen voor mijn raam. Meestal kan ik dat, maar nu was ik vergeten dat ik een nieuwe overbuur jongen heb. En die moet natúúrlijk op dit moment naar mijn raam aan het staren zijn. Nog even hoop ik dat ik geen gelijk krijg, maar jawel hoor. Daar staat hij. En hier sta ik, als imitatie van een rode tomaat. Ik duik snelnaar beneden zodat hij mij niet meer kan zien.
Ik kruip als een gek mijn kamer rond, op zoek naar mijn schooltas.
‘Gevonden!’
Ik gooi al mijn boeken erin die ik nodig heb en loop naar beneden. Ik pak een boterham en prop het in mijn mond.
‘Doei mam, ik ga naar school’.
‘Schat, je weet dat je niet met een volle mond mag praten. Veel plezier!’
‘Jaja, doei’.

Het leest niet fijn, ik weet niet precies waarom.
Je hebt in hoofdstuk 2 1x ‘me’ gebruikt, denk dat je dat beter kan veranderen in ‘mijn’ of ‘m’n’ want dit klopt niet. Ook vergeet je soms wat hoofdletters en leestekens.
Verder is het opzich wel een leuk verhaal =]

Nouja dankjewel voor de tip iig (:
Ik heb gister middag idd heel veel me’s eruit gehaald.
Maar ik weet nou nog niet echt waar het wel of niet moet.
Maar ik zal het verbeteren (:

Je moet eigenlijk gewoon nooit ‘me’ gebruiken xD

Het staat in dit stukje 'neem een slok van me mocktail, alcohol ben ik ’

Haha okee, ik snap het (:
Ik heb het eerste hoofdstuk al verbeterd,
gister middag heb ik al de meeste me eruit gehaald,
maar het is best veel en heb idd wat over het hoofd gezien.
Maar ik ga het nu verbeteren ^^

Het is ook altijd moeilijk om je eigen fouten te verbeteren, want toen je ze maakte had je niet door dat het fout was xD Maar succes ermee =] Ik gebruik zelf altijd de spelling & grammatica controle van word voordat ik wat post, wel handig altijd.

Ja ik had de grammatica controle ook van Word gebruikt, maar hij haalde bij mij niet de me’s eruit, maar ik heb (hopelijk) alle me’s eruit gehaald.
Dankjewel voor de tip! (:

nieuwe lezer leuk verhaal

Verder verder!!

Zo ik post weer wat verder, hoeven de oude lezers niet al te lange te wachten voor een nieuw stuk (:
xxx

Hoofdstuk 5

Ik stap de limousine binnen en de chauffeur rijdt naar school. Het schoolplein is nog vrij leeg, hier en daar staan wat mensen die ik ken van zien.
‘Fijn, ik ben te vroeg’.
‘Sorry mevrouw’.
‘Is niet erg Wilson, ik had zelf op de tijd moeten letten’.
Wat voelt het toch goed om aardig te zijn. Ik loop het schoolplein op, iedereen kijkt mij aan en is doodstil. Hier en daar hoor ik gefluister.
‘Ik had gehoord dat ze een eigen eiland heeft afgehuurd’.
Ik moet lachen, dat is wel een heel aparte roddel. Ik loop naar het meisje toe en vertel haar heel duidelijk dat ik niet op vakantie ben gegaan omdat we mijn kamer gingen verbouwen. Het meisje wordt rood, stiekem krijg ik wel medelijden met haar.
Maar dat duurde niet lang want ik hoor mijn naam.
‘MARIJKE, SCHATJE!’
‘Hoi’.
Dat is dus Bea, ze denkt dat ze mijn beste vriendin is maar in feiten kan ik haar niet uitstaan. En de enige rede waarom ze met mij omgaat, is zodat ze ‘populair’ kan zijn.
‘Nou jij bent vrolijk, wat doe jij hier zo vroeg!’
‘Staan, dat zie je toch?’
En ik lach op een abnormale manier naar haar.
‘Ik heb gehoord dat er een onwijs lekkere jongen op onze school komt’.
Nu was ik het zat, als zij denkt dat ze Mathijs kan inpikken dan is ze toch wel op haar hoofd gevallen.
‘Ja, weet ik, hij is mijn overbuur jongen, we zijn al wat gaan drinken. Ik ga hem dadelijk rondleiden. Oh, kijk, daar is Michelle toedels’.

De mond van Bea staat wagenwijd open en ik dacht toch echt dat ik er een vlieg in zag vliegen. Tenminste, het zou wel grappig zijn.
‘Michelle!’
‘Marijke, lieverd’.
‘Ik ben Bea nu al zat, gaan wij naast elkaar zitten?’
Even zie ik Michelle twijfelen, of dagdromen. Maar ik heb al gauw door waarom, ze zit te staren naar Thijs. Ik weet ondertussen wel dat ze stapel verliefd is op Thijs, ze moet het alleen zelf nog ontdekken.
‘MICHELLE!’
‘Oeps, ja is goed. Ik kom wel naast je zitten’.
Ik lach tevreden, dat is ook weer geregeld.

Michelle loopt naast mij. Iedereen kijkt mij aan, alwéér. Misschien moet ik een bord om mijn nek hangen met de tekst: Kijk mij niet aan.
Hoewel ik betwijfel of het zal helpen, dan gaat juist iedereen mij aankijken.
‘Wat ben je toch lekker spraakzaam, heb je helemaal niks beleefd in de vakantie?’
Michelle is het dus ookal opgevallen dat ik stil ben vandaag.
‘Jawel, ik heb een nieuwe over buurjongen, hij heet Matthijs en is zó cute’.
‘ECHT? Oh vertel er meer over!’
Die is ook weer snel vrolijk, maar oké. Ik begin uitgebreid te vertellen
over dat we wat zijn gaan drinken. Natuurlijk laat ik het genante stukje van vanochtend achterwegen.
‘Je bent echt een geluksvogel weetje, je krijgt altijd alle leuke jongens’.
Dit zal vast en zeker het moment moeten zijn waarop ik, als echte vriendin, moet antwoorden:
‘Joh, je bent hartstikke knap en zat jongens willen jou, ik zal een moord plegen voor jouw haar. Oké, ik ben tevreden met mijn haar, maar jij hebt het altijd heel mooi stijl. Ik moet mijn haar stijlen als het stijl wil hebben.’
Ik voelde mij weer een goede vriendin. Misschien ben ik soms ook te goed voor de wereld, maar je hebt het al door. Ik speel niet de rijke bitch van het verhaal.
‘Hm, ja oké. Je hebt gelijk. Ik bedoel, best veel jongens willen mij en
mijn haar zit altijd wel perfect eigenlijk en.’
‘Oké, we weten het Michelle!’
Lachend lopen we door de gangen.
‘Een beetje eigendunk is niet erg, maar je kunt ook overdrijven.’
‘Zoals ik dus.’
Michelle kijkt me vragend, maar tegelijk ook lachend aan.
‘Ja schat, zoals jij dus.’

Tevreden lopen we naar het leslokaal. Wat voelt het toch goed om een Michelle als vriendin te hebben. We staan nog steeds te wachten bij het lokaal als de 2e bel al gaat. Ik zie nog snel wat mensen voorbij rennen in de hoop dat ze binnen 3 seconden bij hun lokaal kunnen zijn, die misschien wel 20 meter verder ligt. Als ze een topsprinter zijn hebben ze geluk. Zo niet zie ik ze dadelijk nog een keer langslopen, in een vertraagd tempo. Waarschijnlijk op weg naar de conciërge om een te laat briefje te halen. Die periode heb ik zelf al gehad, vroeger kwam ik altijd te laat. Nu kom ik soms zelfs te vroeg, wat is er toch gebeurd met deze wereld. ‘Aah!’ Ik kijk op wie in mijn oor zit te gillen, het is dus Michelle.
‘Marijke, kijk, een ongelooflijk lekker ding, NIEUW!’
Ik loop naar de jongen toe en kijk hem lachend aan.
‘Michelle, dít is nou Matthijs.’
Michelle’s mond valt open van verbazing, men zou er een trend mee moeten starten.
‘Eh, hoi dus. Ik ben Michelle, de beste vriendin van haar.’
En ze wijst naar mij.
‘Michelle, ik heb ook een naam!’
‘Gelukkig dat ik die al weet hé.’ En Matthijs knipoogt naar mij.
Ik voel een blosje op mijn wangen komen, alweer.
Als we om ons heen kijken merken we dat de klas al naar de aula is gelopen, we hebben dus een tussenuur nu.
‘Zullen we maar volgen?’ Vraagt Michelle.
‘Ja, dat lijkt mij een heel slim plan.’ Zeggen Matthijs en ik in koor.
We kijken elkaar lachend aan, wat is hij toch knap. Als dit een film was zou hij dat ook denken en mij nu zoenen. Jammer genoeg is dit het echte leven, en kan ik nog wel even wachten op die zoen. Tenslotte, zoenen in de eerste twee weken dat je elkaar kent, echt zoenen. Is zo niet mijn stijl. Geef mij maar de romantische ouderwetse relatie. Ondertussen lopen we naar de aula, en zie ik alle meisjes jaloers omkijken als ze zien dat ik met Matthijs loop, en Michelle, maar daar schenken ze nu blijkbaar geen aandacht aan. Matthijs heeft het ook door, en slaat expres een arm om mij heen. Een beetje moderne romantiek mag natuurlijk ook wel.

Hoofdstuk 6

Ik loop trots op mijn hakken de aula door. Met aan mijn zijde Michelle, en een omarmde Matthijs. We gaan op een bank zitten. Tenminste, Michelle en Matthijs dan. Ik zoek mij een comfortabel plekje uit op de schoot van Matthijs.
‘Zozo, wat moet men nu wel niet van ons denken?’ Vraagt Matthijs veel te ontdeugend.
‘Dat ik het leuk vind om op iemand zijn schoot te zitten, duh.’
Lachend schud hij zijn hoofd.
‘Je bent mij ook een rare jij.’
‘Ja, dat zeiden ze bij mijn geboorte ook al, vreemd.’
Hij moet weer lachen, en nu lacht Michelle ook mee. Terwijl ik zelf, om eerlijk te zijn, niet snap wat er zo grappig is. Maar die momenten heb ik vaker, dus het kan natuurlijk ook aan mij liggen. We zitten nog wat te praten, totdat de bel gaat. De bel die zegt: Het is tijd om weer naar het volgende les uur te gaan, op naar de volgende hel. Iedereen blijkt er spontaan zin in te hebben, op de een of andere manier lijkt het toch echt dat ik iedereen naar het lokaal zie rennen. Zelfs Michelle zit aan mijn arm te trekken om te gaan. Nu begin ik mij toch echt af te vragen wat er aan de hand is. Maar nu zie ik het zelf ook al, Bea is binnengekomen.

Niemand mag haar, en iedereen rent weg. Ze komt de aula binnenlopen, met een zwarte wolk om haar heen. Natuurlijk verzin ik dit allemaal, en loopt iedereen even sloom naar het lokaal als normaal, maar het leek toch echt dat ik een rode gloed in haar ogen zag. Maar dat zal natuurlijk, ook weer aan mij liggen.

Michelle loopt naast mij te klagen dat ze vindt dat de vakantie veel te kort was.
‘We hebben nu toch uit, ben blij.’
Dat had ik beter niet kunnen zeggen want ik krijg een preek van hier tot Japan.
‘Ja dus, hallo, we moeten huiswerk maken, ik bedoel, ik heb een sociaal leven hoor! Maar nee, daar denken die leraren niet aan. Dus nu moet ik braaf leren en opdrachten maken terwijl ik nu ook aan jou zwembad kon liggen!’
Ik moet lachen om de preek van haar, typisch iets voor Michelle. Ik reageer er verder maar niet op, en loop door naar me kluisje. Ik kijk nog vlug rond of Matthijs er misschien is, maar nee. Geen spoor of veer te bekennen van Matthijs. Ik pak mijn Chanel jas eruit, en pak de nodige boeken en loop naar Michelle die nog in haar kluisje zit te staren, in de hoop dat ze weet welke boeken ze moet pakken.
‘Wiskunde en Nederlands.’ Geef ik haar als hint.
‘Ja, heb je daar ook al een hekel aan.’
Ik lach, ze snapt ook niks.
‘Je hebt je wiskunde en Nederlands boeken nodig slimpie.’
‘Oh ja, dat wist ik wel. Ik zat gewoon even in mijn kluisje te zoeken voor mijn handschoenen.’
Een ding waar Michelle slecht in is, is toneel spelen.
‘Want die heb je ook echt nodig in de zomer.’
Ze weet blijkbaar niks te zeggen, op een glimlach na dan. Maar dat is natuurlijk niet zo spraakzaam, men noemt het eerder een gebaar. Al is het eigenlijk een emotie tonen, maar oké. Ik kijk haar plagerig aan. Ze pakt uiteindelijk haar boeken en jas.
‘Hee, Zullen we samen huiswerk maken?’
Ik kijk Michelle vreemd aan, ik had geen idee dat ze zo’n mannelijke stem kan naspelen. Misschien is ze toch wel goed in toneel spelen, een beetje dan. Maar Michelle kijkt mij niet aan, maar iemand achter mij. Ja, het was duidelijk, Michelle zag spoken. Maar raar genoeg voelde ik toch echt een hand op mijn schouder. Misschien begon ik ook wel gek te worden. Zo snel als ik mij omdraaide, keek ik in de blauwe ogen van Matthijs.
‘Eh, sorry voor de late reactie, maar dat lijkt mij leuk ja.’
Een glimlach verschijnt op Mattijs zijn gezicht, en hij is niet de enige met die glimlach. Want als ik in de spiegel zou kijken, zou ik precies dezelfde glimlach zien. Een gelukkige, maar toch verlegen glimlach.

Misschien post ik vanavond het volgende deel & anders morgen, om het iets wat spannend te houden (:
xxx

Reacties? :bowing_man:

Verder

nicenice!

Zo, weer een nieuw stukje ^^
Pffft, het is hier echt super warm trouwens.
(Nederland gewoon hoor)

Hoofdstuk 7

Ik loop samen met Mattijs naar de fietsenstalling. Michelle werd opgehaald, dus ze ging via de andere uitgang naar buiten.
Matthijs loopt naar zijn scooter en drukt een helm in mijn handen.
‘Eh, wat moet ik hiermee?’
‘Opzetten natuurlijk, ik geef je een lift naar mijn huis.’
Oh wat voel ik mij toch weer slim, ik doe de helm op en zodra de scooter wis opgestart en Matthijs erop zit, ga ik ook zitten en pak hem stevig vast. Je moet weten, ik ben bang om achterop te zitten, vooral als het om een scooter gaat. We komen aan bij zijn huis en hij opent de deur. Ik ruik een heerlijke geur van appeltaart.
‘Mam, ik ben thuis, en ik heb een vriendin meegebracht.’
Een slanke, mooie vrouw kwam de gang in gelopen. Ze zag er niet gemeen uit, zoals de meeste mensen verwachten. Ze ziet er juist heel aardig uit.
‘Hoi! Jij bent zeker iemand van zijn nieuwe school? Gezellig dat je er bent, ik ben de moeder van Matthijs, kom binnen kind.’ Ik moet stiekem wel een beetje lachen om de vrolijkheid, maar het lijkt hier gezellig, heel gezellig. Ik stel mij voor, en loop het huis binnen.
‘Ook een stukje appeltaart?’
‘Ja graag!’
Zijn moeder zet 2 bordjes met appeltaart voor onze neus met een flinke dos slagroom erop. Beter kan het niet. We nemen de appeltaart mee naar boven, op naar zijn kamer. Zijn kamer is groot, maar kleiner dan mijn kamer. Het ziet er niet saai uit, zoals je bij jongens kamer verwacht. Het is eigenlijk wel knus, ookal was de kamer zo groot.
‘Leuke kamer heb je.’ Zeg ik iets wat verlegen.
En ik moet zeggen, deze verlegen kant is een ontdekking voor mezelf.
Want ik ben nooit verlegen, in tegendeel, je kunt eigenlijk wel zeggen dat ik alles durf. ‘Dankje, je mag best ergens gaan zitten hoor.’
Dus ik spring maar op zijn bed, oké, spring is een beetje overdreven uitgedrukt. Maar ik ging er wel opzitten, en een beetje overdrijven kan wel, toch? Hij start de computer op. Hij ziet mij al angstig kijken.
‘Nee, we gaan niet de hele dag op de computer, alleen kijken naar de roosterwijzingen, rustig maar.’ Hij kijkt mij plagerig aan
Ik moet lachen. ‘Oke, maar goed ook, ik begon al bang te worden.’
‘Voor mij? Nou dankjewel.’ Hij trekt een zielige pruillip.
Ik wist niet dat jongens zo ontzettend schattig, maar toch knap kunnen zijn. Ik gooi lachend een kussen naar zijn gezicht. Hij moet lachen en gooit het terug.
‘Kijk uit voor mijn appeltaart!’ Gelukkig kan ik perfect vangen, dus ik zit hier met een kussen in mij ene hand. En mijn appeltaart in de andere. Ik zou clown moeten worden, als ik geen baan vind heb ik altijd nog die optie. Hij logt in op zijn computer, en nadat hij klaar was start hij de site op. Ik heb ondertussen mijn appeltaart al op en kwam er bij staan.
‘He, moet je kijken! Modellen wedstrijd, doe je daar aan mee?’
‘Ja, dat was het plan, alleen ik ben het een beetje vergeten, kan je je nog inschrijven?’
Hij klikt op de link, en er komt een lijst met namen te staan. Wat bleek, ik ben te laat, lekker slim van je Marijke.
‘Blijkbaar niet, jammer, je zou echt kans hebben gehad.’
‘Ach ja, volgende keer beter toch?’
Diep van binnen, ben ik wel een beetje teleurgesteld. Maar ook weer niet, hij zei tenslotte dat ik kans zou hebben. En dat weet ik zelf misschien ook wel. Maar het gaat erom, hij gaf mij een compliment. Nu weet ik eindelijk wat Michelle bedoelt met verliefdheid. Hoe gek zij op Thijs is, ben ik nu dus ook op Matthijs.

Tegen de tijd dat hij zijn appeltaart ook op heeft, komt hij naast mij op het bed zetten en hij vertelt wat over zichzelf. Wat blijkt, hij is enigs kind, heeft een hond, geen idee waar die dan zou moeten zijn maar goed, en verder is zijn moeder dol op koken. Maar goed ook, want de appeltaart was heerlijk. Nee, heerlijk niet, overheerlijk klinkt beter. Hij kijkt mij schattig, maar ook lief aan. Het lijkt wel alsof zijn ogen stralen, maar dat denken mensen wel vaker als ze verliefd zijn, en geloof me, ik ben verliefd. Ik kijk terug en draai verlegen mijn hoofd naar de grond. Nu zul je waarschijnlijk denken dat ik mijn hoofd op de grond leg, maar nee, ik staar naar de grond. Mijn blos is weer weg en ik kijk hem weer voorzichtig aan. Ik voel zijn hand door mijn haar gaan, wat is dat een heerlijk gevoel.
‘Je hebt mooi haar, weetje dat?’
‘Dankje, jij ook.’ En het was er al uit voordat ik mij bedenk dat dat echt ontzettend stom klinkt, gelukkig kan hij erom lachen, dus ik lacht maar mee. Dit is een van zo’n momenten waarop je je ongemakkelijk voelt, en er een doodse stilte is. Op zo’n momenten als deze zou hij mij eigenlijk moeten zoenen. Maar aangezien ik teveel fantasie heb, gaat dat hoogst waarschijnlijk niet gebeuren. En zoals ik al heb verspeld, tegen de tijd dat ik naar huis ga is er nog steeds geen zoen gekomen, tot nu toe dan.
Er is nog steeds een stilte tussen ons, in films gaat het altijd veel makkelijker. Jammer genoeg is dit het echte leven en gaan we nu niet heel romantisch zoenend op zijn bed liggen.
‘He, gingen wij geen huiswerk maken?’ Mijn gedachten worden onderbroken door een goddelijke stem, Matthijs dus.
‘Eh, ja dat was inderdaad het plan. Wiskunde toch?’
‘Ah oui belle, et Française.’
‘Merci monsieur.’
En daar verschijnt weer zijn oogverblindende lach, een lach waarvan je je af zou vragen of hij wel echt is, een lach die je alleen ziet in tandpasta reclames, een lach om van te smelten. Lachend en tegelijkertijd verliefd pak ik mijn wiskunde en Frans boeken en ga weer, deze keer niet springend, op zijn bed zitten.
‘Okee, wiskunde maar eerst, ik snap er niks van.’
Ik kijk Matthijs zielig aan en zie hem lachen. Alweer, dit is echt mijn geluksdag.

‘Nou, maargoed dat hier een wiskunde nerd zit en ik u zeker wel kan helpen.’
‘Oh dank u wel meneer, dat zou ik erg prettig vinden.’
‘Laten wij dan maar snel beginnen.’
‘Absoluut, dat lijkt mij een fantastisch plan.’ Zeg ik op mijn meest bekakte accent. We schieten in de lach en voor je het weet lig ik gillend van het lachen op de grond met een zittende Matthijs op mij. Juist, hij geeft mij de kieteldood, iets waar ik totaal niet tegen kan.
‘Niet, hahaha, niet doen, alsjeblieft! Ik smeek je.’
Hij houdt op en kijkt me té ontdeugend aan.
‘Ow, jammer… Wat wil je dan dat ik doe?’
Ik voel mijn wangen weer kleuren, het begint een gewoonte te worden. Misschien zou ik rood op mijn wangen moeten laten tatoeëren.
‘Ehm, weet ik niet.’ Goh mijn wangen beginnen van licht rood, tot knalrood te kleuren. Zijn gezicht is opeens heel dichtbij en ik weet gewoon dat dit hét moment is. Ik voel de vlinders in mijn buik rondjes maken, alsof ze met zijn allen in een achtbaan zitten. En voor ik het weet voel ik Matthijs zijn zachte lippen op mijn lippen en ja hoor, nog geen minuut later liggen we zoenend op zijn grond. Okee, op bed zou het misschien iets comfortabeler liggen, maar dat maakt mij op het moment niks uit. Ik ben verliefd, stapel verliefd op Matthijs en dat mag hij weten ook.

Leuk ^^ Ik heb alleen nog wel een paar grammatica foutjes gevonden, zal ze even verbeteren :slightly_smiling_face:

‘Joh, je bent hartstikke knap en zat jongens willen jou, ik zal een moord plegen voor jouw haar. Oké, ik ben tevreden met mijn haar, maar jij hebt het altijd heel mooi stijl. Ik moet mijn haar stijlen als het stijl wil hebben.’. (die zin liep gewoon niet lekker)

‘Hm, ja oké. Je hebt gelijk. Ik bedoel, best veel jongens willen mij en mijn haar zit altijd wel perfect eigenlijk.’ (1x ‘en’ erachter weggehaald)

Tenslotte, zoenen in de eerste 2 weken dat je elkaar kent, echt zoenen, is zo niet mijn stijl.

Let erop dat je voor ‘maar’ altijd een komma zet en dat je alle getallen uitschrijft die twintig of lager zijn en niet heel. Dus bijv vier, twaalf, negentien, dertig uitschrijven, maar 31, 212 etc niet. Opsommingen, zoals ‘tweede’ ‘derde’ moet je ook uitschrijven.
Let verder op met ‘en’ je hebt bijna nooit een komma voor dat woord, alleen in heel gecompliceerde zinnen, waarbij het echt niet anders kan. Je kunt het dus maar beter niet doen.

Al dit commentaar betekent trouwens niet dat ik het geen leuk verhaal vind, het is wel leuk om te lezen, anders had ik niet de moeite genomen om dit allemaal te verbeteren xD