Schrijfsel

Hee,

Ik had laatst wat geschreven en ik vroeg me af wat jullie er van vinden. Tips, kritiek en comments zijn welkom!
Ik heb er geen titel voor, omdat ik zelf nog geen gepaste titel kon bedenken, dus als je een titel weet, mag je hem hier ook zetten.
Ik hoop dat jullie het wat vinden!


Als een sneltrein flitsten de gedachtes door mijn hoofd, zonder begin en zonder eind. Zwarte gedachten, dingen waaraan ik liever niet herinnerd wilde worden. Maar daar zou straks een eind aan komen. Woorden dwarrelde door elkaar heen, niet wetend waar ze moesten staan, en wat ze bedoelden. Flitsen van herinneringen en foto’s, liet mijn hoofd aan mij zien, zonder dat ik het eigenlijk wilde. Herinneringen waar ik eigenlijk niet aan herinnerd wilde worden schoven één voor één voor mijn netvlies.
Mijn laatste verjaardag, ik was net 17 geworden, er stond een taart op de tafel. Maar mijn ouders waren nergens te bekennen. Stil zwijgend had ik voor me uitgestaard in het niets. Totdat de deur kraakte. Mijn ouders waren binnen gekomen, schreeuwend. Mij dingen verwijtend. Het was de drank had ik geweten. Maar door de drank kon ik er niet meer tegen. Steeds maar drinken, steeds meer en meer. En ik werd er uiteindelijk het dupe van. En ik was uiteindelijk ook de oorzaak ervan. Ik kon het niet meer. Mijn leven, een groot zwart gat, een gat met alleen maar mijn dronken ouders en ik. Ruziënd, schreeuwend. Maar vooral liefdeloos. Het enige wat ze lief hadden was hun drank. Altijd maar hun drank. Na vannacht zou het allemaal verleden tijd zijn. Dat wist ik. Want dat was, wat er ging gebeuren.
Een tweede herinnering flitste voorbij. Een afgelegen spoor. Donker. Een zwarte kraai zat heel luguber te pikken in een dood wezen. Maar verrassend genoeg, paste dit in het geheel. En paste dit bij mijn gevoel. Na vannacht zou mijn gevoel anders zijn.
Ik werd weer mee genomen door de trein van herinneringen. Steeds sneller, steeds meer. Duizeligheid, misselijk. Mijn maag begon op te spelen. Ik strompelde heen en weer. Over straat. Donker. Nacht. Het zwakke schijnsel van lantaarns, waarvan de laatste zich al zo’n 400 meter achter me bevond. Ik begon het zwakke aftreksel van de brug te zien. Je zag niet veel, maar het was genoeg. De brug. De brug waar alles begonnen was. Hun relatie, mijn verwekking, hun drankprobleem. En ironisch genoeg was daar ook alles geëindigd. Hun drankprobleem, tenzij ze het daarboven ook nog zouden hebben, hun relatie, hun leven, ikzelf, mijn leven.
Nachtblind klom ik op het randje van de rail. Ik zwabberde naar het midden van de brug, balancerend op de dunne rail en keek in het diepe. Een zwart, duister gat. Net zoals ikzelf was. Net zoals mijn ouders waren geweest. Net zoals alles in mijn leven was geweest.
Ik zuchtte, het zou kloppen. Het zou kloppen om er zo een einde aan te maken. Er gleed langzaam een traan vanuit mijn ooghoek naar beneden. Eerst langs mijn neus, om vervolgens verder af te dwalen via mijn hals, verder naar beneden. Naar waar alles zou eindigen. Ik pakte voor de laatste keer de fles, de fles waarmee ik zo vertrouwd was. Eigenlijk al van kinds af aan. Langzaam zette ik hem aan mijn mond. Ik opende mijn lippen een stukje en liet de drank langzaam naar binnen glijden. Dit zou ik misschien wel het meeste missen van alles. De drank. Mijn greep op de fles verslapte even. Eigenlijk was het nog niet mijn bedoeling geweest. Het leek wel in slow motion te gaan. Langzaam glipte de hals van de fles uit mijn greep. Hij viel naar beneden. Steeds verder, totdat hij langzaam het water aanraakte. Een luide plons gevolgd door een serie waterdruppels rees op uit de rivier.
Langzaam draaide ik me om. Onzeker, maar met, voor het eerst in mijn leven, een doel. Een echt doel. Vandaag was de laatste dag geweest. En morgen zou het de eerste dag zijn van mijn nieuwe bestaan. Ik liep de brug af een andere straat in. Voor mij rees een enorm gebouw op. Er stonden reusachtige letters op, die nu het donker was, verlicht waren. Drank- kliniek stond erop. Onzeker duwde ik de deur open, op naar mijn nieuwe leven.


Enne?

Hahah. ja leuk geschreven. Ook wel een semi orgineel einde. Soms is het een beetje veel herhaling ofzo, kan het niet goed uitleggen. En soms was het verwarrend met vt. en tt. Maar je schrijft fijn, dus dat leest wel lekker weg.

Upje

@ Chanelain; ik geloof dat gedachten ook kan, maar het moet geloof ik wel idd flitsten zijn. En ik vind gedachtes leuker, dus ik verbeter het even:P

wow, je ziet m inderdaad niet echt aankomen.
Wat een duister verhaal! Goed geschreven!

up^^

UP

WOw we leuk :astonished:
Ga je ermee verder of niet? ;$