Schrijfsel: La Dolce Vita

Hoi! Ik ben sinds kort begonnen met schrijven, en ter motivatie voor mezelf heb ik besloten het hier te gaan plaatsen. De hoofdpersoon is Alexandra, ofwel Lex. Lex is achttien jaar oud en heeft vanuit een impuls besloten als au-pair te gaan werken in Italië. In het verhaal lees je hoe ze wordt ondergedompeld in de extravagante Italiaanse cultuur, en volg je haar worstelingen om als buitenlands meisje geaccepteerd te worden in de hechte samenleving van het kleine dorpje. Het verhaal zal deels gebaseerd zijn op eigen ervaringen.

Tips zijn trouwens meer dan welkom!

Ik ben altijd al impulsief geweest. Ik, Alexandra Sutton, ben van kleins af aan al een avonturier in hart en nieren. Met zekerheid durfde ik te stellen dat dit één van mijn weinige sterke eigenschappen was. En toch zat ik daar, in de auto van een vreemde man in een vreemd land, mezelf af te vragen of ik dit keer wel de juiste beslissing had gemaakt.
‘’Het uitzicht is mooi, niet?’’ sprak Marco bemoedigend. Na ruim een halfuur rijden waren onze gespreksonderwerpen op en probeerde hij conversatie te maken doormiddel van deze kleine opmerkingen. We reden door het adembenemende Italiaanse landschap, en ik besefte nu pas dat ik als in een trance naar buiten zat te staren. Het passagiersraampje had ik opengedraaid en ik genoot van de wind door mijn haren. Met volle teugen snoof ik de berglucht op.
‘’Het is prachtig,’’ ik schonk hem een glimlach. Hij beantwoordde mijn glimlach door een hijs van zijn sigaret te nemen. Je kon aan hem zien dat dit niet zijn eerste peuk was; de diepe groeven in zijn gezicht en de vergeelde tanden verraadden jarenlang sigaretten misbruik. Marco was een man van middelbare leeftijd. Hij was vijfenveertig jaar oud, maar oogde tien jaar ouder. ‘’Geniet er maar van, nu het nog kan. Over een uur zijn we bij de kust.’’

Ergens vond ik het jammer dat we niet in de bergen zouden blijven. Ik had me verheugd op de ongerepte natuur en het uitgestrekte uitzicht, de lappendekens in verschillende tinten groen. Al dat fantastische groen! Mijn beeld van Italië was erg romantisch, daar was ik al van op de hoogte, en dat was ook één van mijn voornaamste redenen om juist hier naartoe te gaan.
Toen het idee van au-pair worden in Italië zich eenmaal in mijn hoofd genesteld had, was het alleen nog maar een kwestie van een gewillig gezin vinden. Ik besloot een profiel aan te maken op een website en al gauw stroomde mijn inbox vol met berichtjes. Na een vlugge blik erop geworpen te hebben, kwam ik tot de conclusie dat de meerderheid bestond uit rijke, ietwat disfunctionele families. Je weet wel, van die ouders die meer waarde aan hun carriére hechten dan aan hun gezin, die hun kinderen bedelven onder dure spullen om het tekort aan liefde te maskeren. Nee, ik zat niet te wachten op die verwende nesten. Na langduring kritisch zoeken, viel mijn oog uiteindelijk op een ogenschijnlijk doorsnee gezin uit Rome. Hun familiefoto’s deden me aan die van mijn familie denken; warm en liefdevol, en een tikje in scéne gezet. Om een lang verhaal kort te maken, we stuurden wat berichtjes heen en weer, wisselden elkaars gegevens uit, en nu zit ik hier in de auto naast de vader des huizes terwijl we door de bergen kronkelen.