Schoonmoeder..

Hey meiden!

Ik ben 6 maanden samen met mijn vriend.
Ik ga twee-drie keer per week mee naar zijn ouders, hij eet daar, doucht zich en praat wat met hen en dan vertrekken wij weer naar mijn huis. Wij zitten daar hoogstens twee uur.

Nu, zijn moeder maakt me echt gek, en hij zegt dat hij er ook gek van wordt.

Soms hebben wij eens ruzie met elkaar, en dan vertelt hij dit aan zijn moeder. Waarop zei gewoon zei
‘maak het dan uit’. Toen hij dit tegen mij vertelde, ben ik gewoon in tranen uitgebarsten. Omdat zij altijd mij het gevoel gaf dat ze mij graag had, en ik haar ook, ondanks dat ze soms echt hysterisch kan doen.

Wij waren in februari een weekendje weg naar Parijs, hij had één sms gestuurd naar haar dat we waren aankomen. Verder niks, is zijn keuze natuurlijk. De volgende stuurde ze ‘je laat niks weten, je vind het daar zeker niet leuk’.
Ik werd daar echt kwaad van, voor mij komt dit over of ze wilt dat hij ongelukkig is en dat we ruzie hebben. Mijn vriend zei dan ‘ik denk dat ze gewoon wilt dat ik mij ongelukkig voel, ze ziet niet graag dat mensen gelukkig zijn’.
Sindsdien moet ik niet zoveel van haar hebben, maar ik laat dit niet tonen aan haar en ben altijd vriendelijk.

Ze bemoeit zich ook echt mét alles! Hij is 24 jaar, maar ze behandelt hem alsof hij 8 is.
Gaan skiën? Dat mag niet hoor, stel u voor dat hij een been breekt…

Hij had twee weken geleden een buggy gekocht samen met mijn broer, hij had daar niks van gezegd tegen zijn ouders (ik had hem nochtans gezegd dat hij dit moest zeggen), maar zijn ouders hebben volmacht op zijn rekeningen, dus een dag later had zijn vader dit gezien.
Ze hebben dagen niet tegen hem gepraat, en als zijn moeder dan iets zegde tegen hem kwam eruit
’ je hebt hier niks meer te zeggen’
’ ga alleen wonen dat weet je wat het leven kost’ … en nog zoveel meer.

Dinsdagavond ging hij naar huis, aan de deur neem ik normaal ‘uitgebreid’ afscheid van hem, een dikke knuffel en kusjes. Maar toen gaf ik hem alleen een kus, hij zei ‘ik zie je graag’ waarop ik zei ‘ik je ook’, en hij vertrok.
'S avonds zei hij tegen zijn moeder dat ik ‘anders’ deed dan normaal, waarop die gewoon zei maak het uit. Komaan, gewoon omdat ik anders doe? Ik snap dat mens echt niet.
En mijn vriend snap ik ook niet, hij weet hoe ze is, en toch vertelt hij haar altijd als we eens ruzie hebben. Dan zegt hij ‘je vertelt dat ook tegen u moeder en ik moet dat tegen iemand kunnen zeggen’, ja maar mijn moeder zegt niks verkeerd, ze luistert, geeft goede raad, vaak zelfs verdedigd ze mijn vriend.

Morgenavond gaan we op restaurant, dat restaurant is vlak bij zijn thuis. Dus na zijn werk ga ik met hem mee, doucht hij zich en we gaan eten.
Maar… Nu ik weet dat ze dinsdagavond weer dingen over mij gezegd heeft wil ik daar echt niet meer gaan. Voor mij doet ze lief, en achter mijn rug… Ik kan z’n mensen echt niet af! En wil echt eens mijn gedacht zeggen, maar hou me in voor mijn vriend.

Wat moet ik toch doen? Ik weet dat dit tussen ons zal komen staan. Want als zijn moeder gaat blijven zeggen ‘maak het uit’, dan heb ik echt bang dat hij dit ook gaat doen!
Want toen ze dit de eerste keer zei tegen mij, stuurde hij via sms dat we misschien beter uit elkaar zouden gaan. Ik wist niet wat ik las… Ze heeft echt teveel invloed op hem.

Het lijkt erop dat hij het gevoel heeft dat hij niet met jou kan praten nadat jullie ruzie hebben gemaakt, en daarom altijd naar z’n moeder gaat. Ik weet ook niet hoe heftig jullie ruzies zijn, maar misschien ervaart hij ze wel als heel vervelend, anders snap ik ook niet waarom z’n moeder steeds zegt dat hij het uit moet maken.

Ik vind het ook vreemd dat hij aan z’n moeder vertelde dat je anders deed dan normaal. Hoe weet je dit überhaupt? Vertelde hij dat je later? Lijkt me dat hij daar juist met jou over moet praten.

Die moeder heeft sowieso een probleem, ze mag haar zoon wel een wat meer als de volwassene die hij is behandelen. In het gedrag van je vriend is ook wel te merken dat hij bestwel onder de duim zit van z’n moeder. Lastige situatie. Ik zou vooral heel goed met je vriend erover praten, laat hem proberen te begrijpen dat het echt niet kan hoe zijn moeder over jou praat. 't Is duidelijk dat ze jullie alleen maar uiteen probeert te krijgen, want ze ziet jou echt als concurrentie lijkt wel.

Nochtans wij praten veel met elkaar als we ruzie hebben. Enfin, ik doe vooral moeite om te praten en het goed te maken. Onze ruzies zijn ook helemaal niet heftig, altijd over het stomste.

Hij had me dit verteld dat hij dat tegen zijn moeder had gezegd. Ik vind inderdaad ook dat hij dit had tegen mij moeten zeggen in plaats aan zijn moeder. Want voor mij deed ik gewoon. Ik zei dit ook tegen hem maar dan zei hij ‘je deed minder plakkerig’.

Hij luistert altijd naar zijn ouders, maar tegen mij wel van alles zeggen… Hij heeft gewoon geen eigen mening als hij bij hun is.
Ik heb er al over gepraat met hem, maar dat heeft gewoon geen zin. Dan zet hij ‘je kan mijn moeder echt niet af he’.
Dat heb ik ook al gezegd tegen mijn vriend dat ze mij als concurrentie ziet en dat ze hem voor haar alleen wilt. Want als hij blijft slapen bij mij, heeft ze er altijd commentaar op. Terwijl hij na het eten vrijwel onmiddellijk naar zijn kamer gaat om playstation te spelen. Dus dan denk ik dat hij ‘vlucht’ van hen.
Woensdagavond gingen we weg bij zijn ouders en in de auto zei hij ‘ik ben blij dat ik daar weg ben’.
Ik begrijp het gewoon niet, als hij al die dingen weet en zegt, waarom zegt hij dan nog alles tegen zijn moeder?
Het is niet dat wij grote ruzies hebben dat hij zijn hart moet luchten, het is de dag erna altijd bijgelegd.

Dat lijkt inderdaad op vluchtgedrag. Ik herken een beetje hetzelfde met mijn vriend en zijn ouders. Zij houden hem nog redelijk klein, behandelen hem als hun kleine jongen, hoewel hij wel goed van zich af kan bijten, maar het is moeilijk je echt los te maken van zo’n situatie als je dat al je hele leven gewend bent. Hangt ook af van iemand zijn karakter natuurlijk.
Het zou echt veel schelen denk ik als jouw vriend op zichzelf zou wonen. Dan heeft ie de tijd om echt volwassen te worden en zich los te maken van dat plakgedrag van zijn moeder. Hij zal ooit het nest uit moeten vliegen, daar zal zijn moeder ook aan moeten wennen, maar ze probeert hem zolang mogelijk thuis te houden schijnbaar.
Het heeft blijkbaar ook weinig zin als jij kritiek hebt op zijn moeder, dus misschien dat je daar dan maar even niet meer over moet beginnen. Hij zal vooral kant kiezen van zijn moeder, dus heb je nog de kans ook dat je hem van je afduwt.

Als ik het zo hoor klinkt het niet alsof het aan jou ligt. Het klinkt inderdaad meer alsof dit iets is dat zijn moeder bij elk meisje zou doen dat een relatie met haar zoon zou hebben.

Ik vind ook de uitspraak van je vriend dat zijn moeder niemand gelukkig wil zien vreemd. Maar het kan wel veel verklaren. Of dat ze inderdaad (wat hierboven ook al gezegd wordt) hem niet los kan laten en hem inderdaad nog als dat kind van 8 ziet.

Ik zou haar erop aanspreken, al is dat vast even moeilijk. Gewoon rustig vragen waarom ze zo reageert.

Zijn moeder kan vanalles over jou zeggen maar het blijft wel zijn moeder. Zij trekt bij wijze van aan een arm en jij aan de andere. En dat is een keuze die hij niet kan maken. Ik vertel zelf ook alles aan mijn moeder omdat ik dat zelf prettiger vind en mijn moeder heeft daar dan ook een mening over, maar dat betekent nog niet dat ik die mening dan deel. Dat is een eigen keuze.