Scheiding ouders verwerken?

Hey Meiden,

Na lang te hebben getwijfeld of ik dit hier van me af zou willen schrijven doe ik het toch maar.
Alvast bedankt als je het gaat lezen, ook als je het niet leest vanwege de lap tekst dan snap ik dat helemaal.

Mijn ouders of nouja mijn moeder heeft na 23 jaar huwelijk besloten dat ze bij mijn vader weg wil en dus wil scheiden.
dit is nu ongeveer twee maand geleden.

Het kwam voor mij als een klap, mijn moeder heeft zich dus blijkbaar altijd voor gedaan alsof ze gelukkig is geweest want ik heb nooit maar iets gemerkt dat ze ongelukkig zou zijn.
Ongeveer een jaar geleden ging het slechter met haar, ze werd depressief en is dus naar een psycholoog gegaan, dit was volgens haar omdat ze haar jeugd niet heeft kunnen verwerken, ze heeft ook op dagopvang gezeten daar bij die instelling omdat ze het niet meer aan kon. Nooit geweten dat dit ook zou gaan over mijn vader.

Ze is een aantal week voordat ze besloot bij mijn vader weg te gaan bij mij geweest, en toen heeft ze me een aantal dingen over mijn vader verteld wat hij vroeger heeft gedaan en dat ze daar niet over heen heeft kunnen zetten, dat het nog steeds door haar hoofd spookte. Hier ben ik best wel van geschrokken want dat waren heftige dingen om te horen.
Ze heeft toen verder niet aanstalten gegeven dat ze bij hem weg zou willen.

6 november, op mijn moeders verjaardag dus te horen gekregen via de telefoon, van mn vader dat mn moeder dus bij m weg wil en dus ook gaat.
Mijn wereld storte compleet in, ben toen ook halsoverkop naar huis gegaan (ik woon 250 km van ze vandaan) om er te zijn voor mn ouders. Daar eenmaal aangekomen was mn vader echt een zielig hoopje mens (want ook hij had t niet aan zien komen) en mn moeder was zo kil als een ijs koningin, en het leek haar niet te kunnen schelen hoe kapot ik ervan was.
Ik heb toen maar bij mn beste vriendin geslapen en ben ook de volgende dag zo snel mogelijk weer naar huis gegaan.

25 november 2013 ben ik getrouwd,gewoon klein en met alleen familie, met mn beide ouders erbij, want voor mij zouden ze normaal doen, en ondanks dat het een mooie dag was heeft mn vader continu met een chagerijnig gezicht en mn moeder steeds zitten uitdagen voor ruzie. OOk zijn mijn opa en oma niet geweest omdat ze mn moeder niet wilde zien, nu kan ik dat begrijpen want ja mijn vader is hun zoon en ze snapten er ook niks van waarom mn moeder wilde scheiden, maar daardoor miste ze dus wel mijn bruiloft, dit heeft me veel verdriet gedaan omdat ik dacht dat ze voor mij zich wel een paar uurtjes in zouden kunnen houden.

Nu alles is geregeld en mn moeder heeft een ander huis en mn vader zijn administratie etc op orde is en de scheidingspapieren zijn getekend komt het steeds vaker voor dat bijv. mijn vader slecht praat over mn moeder en andersom net zo. Ik snap dat ze ook hun ei kwijt moeten maar ik vind het moeilijk te zeggen van goh ik wil niets horen, want een kant kiezen ga ik niet.

Met mn vader gaat het ondertussen al weer wat beter hij is meer vrolijk maar gedraagt zich nu alsof hij weer een jong iemand is, hij gaat uit, zuipt zich te pletter en heeft steeds meer praatjes over andere vrouwen, etc.
Nu ben ik daar afgelopen 1 januari geweest, want zou in mn moeders huis wonen en ging dus langs mn vader, ik was toen nog niet boven aan de trap en toen kreeg ik gelijk te horen dat hij met een Buitenlandse vrouw heeft gezoend en dat ze sex wilde maar dat hij dat niet kon…
Ik geloofde echt mn oren niet. Ten eerste niet omdat ik zoiets had van ja waarom val je mij hiermee lastig? en ten tweede omdat het een buitenlandse vrouw is, en nou heb ik niks tegen Buitenlandse mensen maar hij is de grootste racist die ik ken dus dat klopt gewoon niet.

Ik heb ook tegen beide ouders gezegd, als jullie al een ander krijgen, snel na de scheiding (want officieel gezien zijn ze nog niet gescheiden, dat gebeurt ergens in januari) hoef ik jullie voorlopig niet meer te zien.
Nu klinkt het vast heel cru, want jullie zouden vast zeggen ja, je wil je ouders toch gelukkig zien?
Daar hebben jullie gelijk in, ik wil ook dat ze weer gelukkig worden/zijn maar nu, zo kort na de scheiding en misschien over 6 maanden ook nog niet kan ik het gewoon niet aan ze met een ander te zien.
Ik weet ook dat ze geen verantwoording hoeven af te leggen aan mij en dat verwacht ik ook niet, maar ze kunnen toch wel een beetje rekening houden met wat de kinderen vinden.
Dus maak ik voor mezelf die keuze ze dan maar even niet meer te zien tot ik het wel kan handelen.
Nu is het gelukkig nog niet zover dat ze een ander hebben (tenminste niet dat ik weet).
Nu vind het ik het wel moeilijk om bijv. te zien dat mama op fb vrienden is geworden met een of andere man of mn vader met een of andere vrouw, want ik zie dat gelijk als een bedreiging.

De conclusie is dus dat ik niet weet hoe ik hiermee om moet gaan, omdat het nog zo kort geleden is… Het bezorgt me veel stress en piekernachten en dat is niet goed voor me aangezien ik ook 35 week zwanger ben.
De onmacht is het ergste, dat je niks kan doen en dat je ouders gewoon doorgaan met hun leven alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik kan niet met ze ergens over praten want ze begrijpen gewoon niet hoe moeilijk ik het vind, en dat frustreert me enorm.
Voor mn moeder is het al langer klaar en mn vader lijkt t ook wel een soort van verwerkt te hebben.
Is het zo raar dat ik het nog niet heb kunnen verwerken? Ook al ben ik ‘‘volwassen’’ dat maakt de klap niet minder hard.
Ik kan hier opzich redelijk goed met mn man over praten, alleen is het moeilijk omdat hij het zich niet kan voorstellen (in zijn familie is nl niemand gescheiden).

Wat ik hier eigenlijk mee wil ? Het van me afschrijven en hopelijk zijn er meer ‘‘volwassen meiden’’ (zelf ben ik namelijk 20) hier waarvan de ouders ook gescheiden zijn of gaan scheiden waar ik hopelijk wat ervaringen en tips van krijg of mee kan praten.

Ik hoop dat jullie het verhaal een beetje snappen, dit is in grote lijnen wat er is, anders word het helemaal een lang verhaal haha.

Ten eerste gefeliciteerd met je bruiloft en je zwangerschap…

Ik heb het hele verhaal gelezen en wat zal dat moeilijk zijn. Niet alleen dat je ouders gaan scheiden want dat is iets wat de beste overkomt. Maar vooral de gevolgen die er aan te pas komen. Je ouders zijn naar wat ik uit je verhaal op kon maken, snel van plan om weer iets met andere mensen te beginnen, niet nadenkend wat anderen daarvan zouden vinden.

Ook is het ontzettend rot dat je opa en oma niet naar je bruiloft zijn geweest. Ik snap dat je je ouders dat misschien ook wel kwalijk neemt.

Je schrijft dat je moeder eigenlijk ontzettend kil was toen je bij ze aankwam. Is dit gedurende het hele huwelijk ook zo geweest of was dat alleen die keer? Zijn de dingen die je vader vroeger heeft gedaan zo erg dat ze er echt niet uit konden komen? Misschien wilde je moeder destijds ook al bij hem weg maar deed ze dat niet omdat de kinderen daar nog iets te jong voor waren? Dat ze nu eindelijk het gevoel had alsof ze weg kon en dat zij daardoor al verder in de scheiding zitten dan dat je eigenlijk weet? Dat ze daardoor al weer zo snel iemand anders willen. Omdat ze voor hun gevoel eigenlijk al gescheiden waren?

Dit is trouwens ook maar een theorie hoor, geen idee of ik in de buurt zit.

Mijn ouders zijn ook gescheiden en de manier waarop heb ik mijn moeder heel erg kwalijk genomen, zij heeft een maandenlange affaire gehad en mij daarin meegetrokken en maandenlang gemanipuleerd zodat ik mn mond zou houden tegenover mijn vader. Daardoor nam ik de kans toen ze eindelijk toch uit elkaar gingen, om mijn moeder minder te gaan zien.

Nu 7 jaar later (dit adviseer ik je trouwens absoluut niet om te doen) heb ik al bijna 3 jaar helemaal geen contact meer met mijn moeder omdat ik het haar nooit heb kunnen vergeven (en vele vele andere incidenten met mijn moeder btw).

Ik zou je adviseren om je ouders het allebei even zelf uit te laten zoeken en het zelf een beetje allemaal weer op een rijtje te krijgen, en ga ook met allebei gewoon objectief om. Niet de schuld bij de een of de ander leggen, het is toch al gebeurd en je kunt er niet zoveel meer aan veranderen. Aan jouw verhaal te horen komen ze waarschijnlijk toch niet meer bij elkaar.

Wat je opa en oma betreft. Misschien kun je een keer luxe met ze uiteten gaan en daarna de huwelijksbeelden met ze bekijken? Hebben ze toch een beetje van je bruiloft meegekregen.

Succes en veel sterkte :sob::muscle:

Inderdaad gefeliciteerd met je huwelijk en zwangerschap!

Mijn ouders zijn 2 jaar geleden ook gescheiden, ik was toen net 13. Mijn ouders praten ook wel eens negatief over elkaar, of ze zeuren dat de één het geld niet betaald heeft aan de ander ofzo, maar ik zeg dan gewoon dat ze dat tegen elkaar moeten zeggen, niet tegen mij, want ik ga het toch niet doorgeven
Misschien kun je ze duidelijk maken dat jij nog van hen beiden houdt en geen kant gaat kiezen. Je ouders hebben dit maar te begrijpen en te respecteren, want zo is het nou eenmaal.
En het is hun ‘idee’ geweest om te gaan scheiden, daar hoor jij niet het slachtoffer van te worden. Ik weet niet of je broertjes/zusjes hebt, maar misschien kun je er eens met hen over praten?

En het is jammer dat je opa en oma er niet waren inderdaad. Zoals hierboven al gezegd kun je ze misschien een keer mee uit eten nemen en de foto’s laten zien? Desnoods wacht je daarmee tot je kindje geboren is, dan ga je met je man en je kindje. Dan kunnen je opa en oma hem/haar ook gelijk zien!

Sterkte! :sob::muscle:

Gefeliciteerd met je huwelijk en je zwangerschap! Vervelend dat zo’n vrolijke periode voor jou zo overschaduwd wordt door de problemen van je ouders.
Wel genieten van alles he! Uiteindelijk is dat ook wat je ouders zouden willen.

Verder adviseer ik je om je de komende weken rustig te houden. Geniet nog even van je zwangerschap en ga daarna eens met je ouders om de tafel.
Ik denk niet dat ze zich realiseren dat ze je pijn doen met wat ze zeggen en doen. Ze zijn heel erg met zichzelf bezig. Op zich logisch, maar niet terecht naar jou toe.

Verder zou ik inderdaad contact opnemen met je opa en oma. Zonde toch dat ze het hebben gemist, ik denk dat ze dat zelf ook wel vinden.

En verder… take it slow, een scheiding heeft tijd nodig. Het is echt normaal dat je je verdrietig voelt daarover. Krop het niet op maar praat erover!
Dat mag zowel hier, maar ook met je ouders, opa en oma, man enz.

Sterkte!

Allereerst bedankt voor jullie berichten!

@ Lammetje

Ja ik heb t een nog niet verwerkt en dan kan ik alweer zon beetje gaan dealen met het andere. Gisteren heb ik m’n vader gesproken en die zei dat het hele zoenen met de buitenlandse vrouw een leugen was, stoerdoenerij. Dat ie niet weet hoe hij ermee om moet gaan en dat ie helemaal geen ander wil (hij snapt namelijk niet waarom mn moeder weg wilde) Ik heb hem wel gezegd dat ik boos en gekwetst was door de dingen die hij heeft gezegd en daarvoor heeft hij nu sorry gezegd.

Mijn moeder is eigenlijk best wel vaak kil en emotieloos geweest, ze heeft zichzelf dat aangeleerd geloof ik. De dingen die mn vader heeft gedaan zijn tja wel onvergefelijk om het zo te zeggen. en mn moeder heeft al die tijd alles gedaan om te zorgen dat mn vader maar blij zou blijven want anders zou de bom barsten (m’n vader was nl best wel agressief, de laatste tijd valt het mee maar zelfs ik en mn zusje zijn flink bang voor m geweest)
Wat je zegt klopt. mijn moeder heeft er al vaker over nagedacht om bij m weg te gaan (dit heeft ze me een aantal week geleden verteld) maar ging niet omdat mn vader heeft gezegd dat ze dr kinderen nooit meer zou zien dan. Nu zijn we allebei ‘‘volwassen’’ genoeg om zelf beslissingen te nemen (mn zusje is 16) en ze kon het blijkbaar niet meer aan.
VOor haar is het dus al langer klaar en heeft zichzelf hier helemaal naartoe gewerkt zonder ook maar iets aan ons te laten merken…

Wat erg voor je dat je moeder je zo heeft gemanipuleerd en vooral dat ze je met het geheim van haar affaire heeft opgescheept… dat moet vast moeilijk voor je zijn geweest!
Vindt je het moeilijk dat je nu zeg maar geen moeder meer hebt waar je naartoe kan als je ergens mee zit of iets dergelijks? ondanks de dingen die ze gedaan heeft natuurlijk.

Objectief met beiden omgaan is idd wat ik probeer, ik heb mn moeder het een periode verweten aangezien zij degene is geweest die heeft besloten weg te gaan, maar daarbij weet ik ook meer dingen wat de aanleiding is geweest.

@xAAPJEx

Ook jij bedankt voor je bericht
Ja, dat doen ze nu ook ja zeg maar tegen je moeder dit, of zeg maar tegen je vader dat… ik doe et niet maar mn zusje is een beetje hun persoonlijke boodschapper.
Het is moeilijk om geen kant te kiezen, dit bedoel ik meer van dat ik me schuldig voel tegenover mn vader als ik naar mn moeder ga en andersom net zo. maar kiezen kan gewoon niet want ik hou van allebei evenveel…
Vind jij de scheiding nog steeds moeilijk?
Wat betreft mn zusje, we hebben niet veel steun aan elkaar, dit omdat zij heel erg gesloten is en hard over wil komen en ze laat niemand binnen. Ik heb heel vaak gezegd als er wat is moet je bellen of ik bel jou of als ik je moet komen halen dan kom ik je halen, maar dat doet ze niet… en ik ga haar ook niet dwingen om dingen te vertellen of erover te praten. Ik doe mn best en meer kan ik niet doen helaas.

@MORIARTY

Bedankt voor je bericht!!

Ja, het is moeilijk van dingen te genieten, ook al heb ik wel van mn trouwdag ontzettend genoten, en van mn zwangerschap eigenlijk ook wel dus dat komt gelukkig wel goed…

Je hebt gelijk, ik moet me ook rustig houden, de laatste 4,5 week zijn nu al het zwaarst voor me, ook vanwege slaaptekort… En er valt nu toch geen normaal gesprek te voeren omdat ze inderdaad alleen met zichzelf bezig zijn. Daarom ga ik er ook niet meer heen. iedere keer als ik daar ben krijg ik alleen meer stress…
Ik vind het gewoon tja respectloos naaar mij en mn zusje toe omdat wij nog het moeten verwerken en zij (vooral mn moeder dan) gewoon doorgaan alsof er niets aan de hand is geweest.

even algemeen over mn opa en oma.
Dat zij niet zijn geweest neem ik HEN kwalijk… Ze kwamen niet omdat ze mn moeder dan zouden zien dan dat zouden ze niet hun mond kunnen houden. nou is het zo dat ze alleen bij het eten zouden zijn (we trouwden nl op maandochtend en dan mag je nou eenmaal niet zoveel gasten erbij hebben dus hadden we alleen ouders en broers en zussen en getuigen erbij)
Dus het zou maar voor een paar uur zijn, dan denk ik voor die hooguit 3,4 uur kun je toch wel gewoon je inhouden? om wille van mij en mn man…
Mn moeder heeft zelf aangeboden om niet bij het eten te zijn zodat mn opa en oma zouden komen maar dat vond ik echt bullshit.
Zij besluiten niet te komen om een vind ik niet echt goede reden aangezien t maar een paar uur zou zijn…
Ze hebben de trouwfoto’s gezien, maar ik ga ook geen moeite doen om uit eten ofzo te gaan aangezien zij er zelf voor hebben gekozen niet te komen en zij ook geen moeite hebben gedaan voor mij.