Samenwonen of nog even wachten?

Hey meiden,

Ik zit een beetje met een keuze die ik moet maken en heb ook even wat neutrale meningen nodig, omdat het in mijn hoofd gewoon allemaal een beetje door elkaar heen loopt.
Ik ben vandaag anderhalf jaar samen met mijn vriend en we zijn verloofd en zijn van plan over ongeveer anderhalf jaar te gaan trouwen. Allebei doen we de PABO en zitten we nu in het derde jaar. Volgend jaar wordt ons laatste jaar en studeren we af.

Nou is het zo dat ik doordeweeks eigenlijk al bij mijn vriend zit en niet meer thuis kom aangezien dit handiger voor mij is (hij woont op kamers). Ik woon in een andere stad, maar doe mijn studie in de stad waar mijn vriend woont. Bij hem in de buurt is ook mijn stage. Heel gezelliger allemaal en in het weekend ben ik dan nog bij mijn ouders in verband met mijn werk en omdat ik daar eigenlijk ook nog woon.

Nu wil mijn vriend heel graag samenwonen en ik ook wel. In januari komt dichtbij de studie een nieuw appartementencomplex te staan dat ook best goedkoop is. €664 per maand exclusief, 68 m2 en je hebt dus alles voor jezelf. Daarbij krijg je huurtoeslag, dus wordt het nog wat goedkoper. Het is ook wel een appartement waar we dan een paar jaar in kunnen wonen. Hij heeft sowieso studiefinanciering met alles er op en er aan, ik heb nu alleen gewoon studiefinanciering aangezien ik nog bij mij ouders woon, maar ik kan dan ook prestatiebeurs en collegegeld aanvragen. Het liefst wil ik er geen lening bij, aangezien ik niet met schulden wil zitten als ik klaar ben met mijn studie. Ik heb nu ook op de zaterdag een baan, maar als ik bij hem ga wonen, moet ik op zoek naar een nieuwe in Amersfoort, wat misschien niet makkelijk gaat worden aangezien ik te oud ben voor een supermarkt. Een mogelijkheid is ook dat ik gewoon dan in het weekend naar mijn ouders blijf gaan en mijn huidige baan behoud en dus eigenlijk net als nu doordeweeks alleen bij mijn vriend zal zijn, met enig verschil dat we dan echt een eigen plekje hebben.

Klinkt allemaal geweldig, maar ik ben toch ergens bang dat we het financieel niet kunnen redden en over anderhalf jaar zijn we klaar met de studie en kunnen we misschien iets leukers vinden. Maar dit appartement zit midden in de stad, is niet duur en heeft geen wachttijd. Ik ben benieuwd wat jullie zouden doen en wat jullie ervan vinden, ik weet dat het nog altijd mijn eigen keuze is, maar ik heb even meningen van buitenaf nodig.

Ik vind 664 euro huur excl. eigenlijk echt niet goedkoop hoor… :stuck_out_tongue: Ik zou eigenlijk liever een beetje buiten de stad zitten, als dat goedkoper zou zijn! En je kan 't makkelijk even uitrekenen of 't haalbaar is, al 't geld optellen, ook een eventuele tegenslag meerekenen, en daarmee kan je weer verder denken :slightly_smiling_face:

Maar als je al weet waar je over anderhalf jaar wil gaan wonen zou ik zeggen, schrijf je NUUUU in bij de sociale huur :wink:

Ik woon in Amersfoort en waar jouw appartement wordt gebouwd komen nieuwe winkels en zelfs een bioscoop. Werk genoeg.
Bij de PostNL, die daar om de hoek zit, zoeken ze mensen genoeg, maar dat ter zijde.

Als het goed voelt om samen te wonen, waarom niet?
Als je over een goed jaar klaar bent, is de kans op een baan gewoon 50-50. (In Amersfoort kom je niet gauw aan een onderwijsbaan weet ik uit ervaring, doe zelf ook de Pabo)
Dus je moet wel in je achterhoofd houden dat het financiele plaatje ook tegen die tijd nog lastig kan blijven.

Maar, als je nu huurtoeslag krijgt, nu alvast een baantje zoekt en kijkt naar de mogelijkheden om het financieel te halen. Zie ik het probleem niet om er samen uit te komen en samen te wonen.

Bij twijfel, gewoon niet doen.
Ik wil ook graag op mezelf, met of zonder mijn vriendje. Maar dat is in Amersfoort, als student, nu niet haalbaar!

€664 lijkt me eerder behoorlijk duur. Ik woon samen met mijn vriend en wij betalen nu €490 inclusief.

Maar zie je het verder wel zitten? Als het echt goed voelt en je bent helemaal verliefd op dat appartement, waarom niet? Heb je al iets van een stufi-berekening gedaan voor als je uit huis woont? Werk je? Op basis daarvan kan je uiteindelijk toch wel een heldere balans maken? (Sorry als ik iets gemist heb, ik heb niet alles doorgelezen :’) )

Eigenlijk vind ik het naast het financiële plaatje ook een beetje erg eng.
Ik ben niet heel goed met veranderingen en dit wordt, wanneer dan ook, een hele grote stap voor mij. En ik weet niet of ik er dus klaar voor ben en die stap niet durf te nemen, omdat het een grote verandering is voor mij) of dat ik er nog niet klaar voor ben. Nu ben ik ook vijf dagen in de week bij hem, dus het samenzijn gaat goed. Maar de rest verandert ineens allemaal. Meerdere kosten die je samen moet delen, een huis schoon houden etc. Daar moet je dan natuurlijk gewoon afspraken voor maken, dat weet ik.

Ik heb overigens nog niet verder naar dat appartement gekeken. En inderdaad komt er een heel winkelcentrum daar, dus werk zal ik er wel vinden.

En daarbij, had ik misschien ook moeten vertellen, zullen mijn ouders moeilijk gaan doen. Die vinden dat ik best nog anderhalf jaar kan wachten en ze willen niet dat ik een studieschuld op ga bouwen. Ook ben ik ergens bang om hun dan te vertellen dat ik misschien samen wil gaan wonen. We hadden al eerder het idee en toen heb ik het voorzichtig neergelegd bij ze, maar het werd eigenlijk direct de grond in getrapt van ‘dat gaat mooi niet gebeuren en er valt niet over te praten’.

Misschien ben ik ook gewoon onbewust manieren aan het verzinnen waarom het allemaal niet kan omdat ik het ergens van binnen misschien niet wil. Maar ik weet het allemaal niet meer. Er gaan allemaal gedachten door mijn hoofd en ik kan ze niet ordenen en weet niet meer wat ik écht wil.

Dan is het ook nog maar afwachten wat de regering met de stufi gaat doen, als die wegvalt hou je weinig over om dat appartement te kunnen betalen

Het klinkt misschien heel simpel, maar wat ik soms wel eens doe om even mijn diepste gevoelens boven te halen is een muntje opwerpen. Stel je zegt kop is samenwonen en munt is niet samenwonen. Je gooit hem op en wat hoooop je dan het allermeeste dat er valt… Soms kan dat net een zetje in de goede richting zijn! & baat het niet, schaadt het niet.

Is het 664 euro per persoon of voor 2? Want als het voor twee is, is het echt een redelijk prijsje!

Ik vind dat je ouders er niets over te zeggen hebben tenzij zij jou financiële steun bieden, anders hebben ze er niets mee te maken. Als je over anderhalf jaar wil trouwen lijkt het mij de juiste stap nu te gaan samenwonen, aangezien dat toch heel anders is dan allebei ergens anders wonen.

En over die verandering, zoals ik al zei, je plant te gaan trouwen, dat zal ook veranderingen met zich meebrengen en dat is nu eenmaal volwassen worden. Je moet toch een keer het huis uit.

Waar ben je nu eigenlijk precies bang voor, het financiële gedeelte daargelaten? Als je gaat trouwen heb je toch zekerheid en vertrouwen in je relatie, het is natuurlijk jouw keus, maar misschien moet je jezelf eens in het diepe gooien en de sprong wagen.

Ik zou goed kijken of je er wel echt na je studie nog kunt wonen, want in studenten complexen mag je vaak niet meer wonen als je klaar bent met studeren. (Als het echt alleen voor studenten bedoeld is.)

ik zou wachten. nog even sparen allebei, voor misschien een nieuwe kast of een nieuwe tv(ik noem maar wat) of gewoon sparen voor later want van sparen komt niet veel als je samenwoont.

We hebben gister berekend voor studiefinanciering en zijn erachter gekomen dat collegegeld toch ook een lening is en ik absoluut geen schuld wil opbouwen, dus dan is het eigenlijk niet mogelijk, omdat het dan te duur is. Aan de ene kant vind ik het nu heel jammer en aan de andere kant ergens opgelucht. Maar samenwonen gaat nu dus nog even niet door. In ieder geval bedankt voor jullie hulp meiden!