Samen completer dan alleen

ik ben een tijdje geleden aan een verhaal begonnen en vroeg me af wat jullie er van vinden

Elke zaterdag en zondag nemen Bruno en Sanne dezelfde trein naar Rotterdam Blaak, daar stappen ze elke zaterdag op dezelfde metro en daar stappen ze ook elke zaterdag op dezelfde halte uit. Sanne loopt dan naar links naar haar dansopleiding en Bruno loopt dan naar rechts naar de toneelschool. Het zijn allebei jongeren met een passie.

Snel werkt Sanne nog een paar happen brinta naar binnen en al kauwend loopt ze naar boven. Als ze langs de kamer van haar vader loopt, komt de geur van bier haar al tegemoet. Ze loop snel verder naar haar eigen kamer. In haar kamer grist ze snel een aantal dingen bij elkaar en propt het in haar tas, ze wil naar beneden lopen maar bedenkt zich en draait zich weer om. Haar blik gaat door de kamer heen en stopt bij het bed, onder het bed liggen ze, haar balletschoentjes, ze pakt ze en propt ze ook in haar tas. Beneden eet ze nog een paar happen brinta terwijl ze een briefje schrijft:

“Je werd niet wakker, ik ben met de trein gegaan.
Tot vanmiddag.

Liefs, Mij”

Als ze het briefje op de tafel gelegd heeft beent ze gehaast het huis uit. Met haar jas nog in haar handen rent ze naar het station. Als ze ziet dat de trein er nog niet staat loopt ze wat rustiger de trappen op om een kaartje te kopen. Het station is vrijwel verlaten, er staat alleen een meisje met hoge witte laarzen en een kort rokje met een ipod te spelen. Op het moment dat Sanne op een bankje wil gaan zitten komt de trein aanrijden. Als ze de trein in stapt komt de warmte haar aangenaam tegemoet. Op het derde rij naast het raam gaat ze zitten, zoals elke zaterdag. Achter haar zit een jongen, blauw haar, groene ogen en een mooie glimlach, zoals elke zaterdag. Sanne kijkt niet om, zoals elke zaterdag. De trein begint te rijden en Sanne pakt haar notitieboek uit haar tas. Haar tas is van zwart nepleer met van die gespjes aan de voorkant, als ze de tas weer dicht doet kletsen de gespjes tegen elkaar aan. Het notitieboek is helemaal volgeklad met verschillende kleuren pennen, steeds hetzelfde handschrift. Het handschrift van Sanne. Haar vader heeft bijna nooit meer aandacht voor Sanne en toen hij gister voorstelde om haar naar Rotterdam te brengen was ze blij verrast geweest, heel even maar. Het was eigenlijk niet reëel om te verwachten dat hij het waar zou maken. Toch baalt ze heel erg, hij had iets eerlijks in zijn stem gehad. Alles wat door haar hoofd gaat schrijft ze op in haar notitieboekje, ze was hier mee begonnen toen het gebeurde. Toen haar moeder overleed.

Bruno kijkt afwezig uit het raam, de bomen, huizen, auto’s en mensen vliegen hem voorbij. Hij vind het geweldig om met de trein te reizen, het geeft hem een gevoel van rust, hij kan ook niet anders want hij heeft nog steeds zijn rijbewijs niet gehaald. Het rode haar van het meisje voor hem komt in een grote knot boven op haar hoofd net boven de rugleuning uit, zoals elke zaterdag. Het geluid van het gekrabbel in haar notitieboek maakt hem rustig, zoals elke zaterdag. Uit zijn tas pakt hij een zakje met witje pistoletjes en begint rustig te ontbijten. Terwijl hij het droge brood wegspoelt met koffie komt er een vrouw naast hem zitten. Hij bekijkt haar aandachtig, haar kleren zijn grauw en haar gezicht staat treurig. Haar ogen zijn rood en het lijkt erop dat ze net gehuild heeft. Even heeft hij de neiging om te vragen wat er aan de hand is, dan bedenkt hij zich, het zijn zijn zaken niet. Wanneer de trein vaart mindert excuseert Bruno zich en loopt langs de vrouw naar de deuren. Als hij de trein uit loopt voelt hij de kou die op het station hangt, terwijl hij de trap van de metro op loopt kijkt hij op zijn horloge, het is pas kwart over 9. Alle tijd. Op het metro perron is het rustig, op een oudere man en het meisje uit de trein na is het verlaten. Bruno vraagt zich elke keer af waar ze vandaan komt en wat ze elk weekend in Rotterdam doet, maar hij is te verlegen om het te vragen. Straks denkt ze dat hij wat van haar wil, nee op een metrostation kan je maar beter geen meisjes aanspreken. Als de metro eraan komt is hij nog vrij leeg maar bij beurs komt hij propvol te zitten. Hij is het meisje nu alweer uit het oog verloren. In zijn hoofd malen dialogen en monologen. Er stappen maar enkele personen uit op Coolhaven. Alweer stap het meisje uit de trein uit, maar ze loopt de andere kant op, zoals elke zaterdag.

Verder. :")

Up?

omdat ik het zo leuk vind, nog een stukje

Rustig loopt Sanne door de straat, ze kan deze weg wel dromen. Elk weekend loopt ze hier op weg naar haar dansschool. Ze doet hier de vooropleiding en hoopt volgend jaar aangenomen te worden voor de hbo opleiding. Het is hard werken en soms weet ze eigenlijk niet waarom ze er ooit aan begonnen is. Haar moeder was vroeger ook danseres, maar ze heeft het nooit ver geschopt en heeft uiteindelijk een administratieve functie erbij moeten nemen om brood op de plank te krijgen. Dat zal haar niet gebeuren, nooit. Tenminste, dat hoopt ze natuurlijk. Ze loopt de grote deuren van de dansschool in, door naar de kleedkamers. Er is nog niemand, ze laat zichzelf zakken op een van de bankjes en neemt eerst een slokje water. Dan begint ze zich rustig om te kleden, legging uit en jazzpants aan. Jurkje uit en een zwart topje aan, ze trekt ook haar hakken uit en laat haar voeten in balletschoentjes glijden met daar overheen lange rode beenwarmers. Ze haalt ook nog een rood bolerootje uit haar tas en trekt die aan terwijl ze naar de spiegel loopt. Haar dikke stugge rode haar draait ze in een net knotje en met een doosje speldjes zet ze het vast. Ondertussen klinkt het geluid van de kleedkamerdeur, Sanne kijkt om en ziet dat er een meisje binnenkomt. Het is Daisy, ze zit al 2 jaar bij Sanne op dans maar Sanne heeft niet zo veel met haar. Ze is twee jaar jonger en een beetje tuttig, alsof het leven bijna te min voor haar is. Sanne loopt terug naar de bankjes “Goedemorgen” “Hee Sanne, ben je er al lang?” Ze neemt Sanne op en als ze met haar blik over de kleding glijdt weet ze eigenlijk al dat het antwoord positief is. “Mmh, ben er al eventjes en nu net klaar met omkleden” Ze laat haar blik zakken over Daisy’s lichaam en ziet dat zij intussen ook al is omgekleed. “Ga je mee opwarmen?” Oppert Sanne dan maar om de stilte te verbreken. In de studio zien ze dat ze toch niet de eersten zijn, Remco is er al. Hij zit zich in de hoek met zijn IPod op te warmen. Sanne rent naar hem toe en vliegt enthousiast om zijn nek, Remco is haar best vriend op de dansschool, ze kent hem al een paar jaar en gaat erg goed met hem om. Echt als vriend hoor, niets meer. Daar moet ze niet aan denken, Remco als vriendje? Nee bah! “ Goedemorgen vlinder van me” Roept hij terwijl hij omhoog komt om hen te groeten. Daisy is er intussen een beetje ongemakkelijk bij komen staan. “Vanwaar dat jij er zo vroeg bent teddybeer van me?” Vraag ik lachend aan Remco terwijl ik mijn rechterbeen op de barre leg. “Ach ik had toch niks beters te doen, dan kon ik net zo goed de trein halen he.” Ze weet dat hij dit niet meent maar ze vraagt er niet verder over door.

Terwijl ze met zijn drieën luid discussiërend opwarmen stroomt de studio langzaam vol. Sommige dansers bij Sanne in de groep zijn echt heel goed. Remco bijvoorbeeld, als hij begint te dansen stromen je ogen vol. Zij bewegingen op de muziek lijken alsof hij zweeft, zo intens zo mooi. Sanne hoort meer bij de middenmoot, ze is een goede danseres maar ze heeft geen wonderbaarlijk talent. Vroeger vond ze het altijd heel moeilijk dat hoeveel ze ook oefende, sommige meisjes in de les altijd beter dansten dan zij. Nu was ze er aan gewend en eigenlijk vond ze het wel prettig om gewoon een goede hardwerkende danser te zijn. Als Sanne in de spiegel kijkt ziet ze dat een aantal meisjes al begonnen is de dans van vorige week te herhalen en ze valt erin. “rechterschouder, linkerschouder en jump” “rechterschouder, linkerschouder en jump” Het was een dans op het nummer Down van Jay Sean en iemand had het nummer ook al aangezet. Het was een heerlijke dans en als Sanne danste werd ze helemaal gelukkig. Het is het gevoel er eindelijk iets is wat helemaal lukt en waar je jezelf helemaal in kwijt kunt.

In gedachten liep Bruno de brug over, hij was vaak in gedachten. In zijn hoofd gebeurde alles, alleen jammer genoeg gebeurde dat niet allemaal in de echte wereld. Zijn gedachtes gaan naar de toneelschool, vandaag beginnen ze met een nieuw stuk en hij is super benieuwd. Opeens voelt hij een koude hand op zijn schouder en hij kijkt om, het is Patricia. Zij komt wel altijd met de auto naar de toneelschool en als hij omkijkt ziet hij haar auto. “ Hee maat, wazzup?” soms kan hij niet geloven hoe druk ze altijd is ’s morgens vroeg. “ Tja alles gaat goed he, nu ik weer hier ben. Ben je al benieuwd naar het nieuwe stuk?” “Zal ik jou eens een geheimpje vertellen?” “ Haha, ik weet wat je nu gaat zeggen maar ik geloof het toch niet” Patricia heeft altijd geheime manieren om overal achter te komen, dus misschien weet ze echt waar het stuk over gaat. Bruno doet net alsof hij het niet gelooft, maar eigenlijk wil hij het heel graag van haar horen. Al dollend lopen ze nu de toneelschool binnen. “ Onee, jij gelooft niet dat ik weet waar het stuk over gaat?” Bruno moet grinniken, aan de grijns op haar gezicht ziet hij dat ze het echt weet. “ Oke, vertel dan maar” “ We’re gonna do Hamlet baby!” Ze springt erbij alsof het helemaal het einde is. Hamlet is cool dus als het echt waar is kan het nog wel eens een leuk stuk worden. Het is al vrij druk en er zitten al een paar mensen op de stoelen en tafeltjes die aan de andere kant van de hal staan. Sommige mensen kent hij van vorig jaar of van andere productie maar er zijn een paar mensen die hij nog nooit gezien heeft. Zo’n eerste repetitie dag is altijd heel ongemakkelijk, een aantal mensen hebben al ervaring met productie en sommige mensen zijn groentjes. In die eerste weken worden zij mentaal afgebeuld. Het gesprek van de groep gaat zo te horen over de productie, wat er allemaal te verwachten is. Bruno ziet Caleb al zitten, hij is druk in gesprek met een aantal jonge nieuwe meisjes. Hij heeft al gelijk een hoop aandacht van de meisjes, zo is hij altijd al geweest. Bruno kent Caleb al een paar jaar, ze zaten samen in hun auditie jaar en ze vonden het super spannend. Caleb heeft een prachtige zangstem, Bruno heeft dat niet hij kan alleen maar spelen en een dansen. Toch waren ze samen door en sindsdien hebben ze altijd bij elkaar in de groep gezeten. “Haaaaai lieve mensen, hebben jullie er allemaal een beetje zin in?” Sanne verstoord het gesprek en iedereen kijkt naar haar, nu verplaatst het gesprek zich en iedereen geeft aan erg opgewonden en zenuwachtig te zijn. Het is bijna half 10 en dan beginnen de repetities “Wie gaat er mee naar lokaal 18?” Bruno weet de weg dus hij loopt voorop met Sanne en de groep loopt er rustig achteraan. Waarom maakt hij nooit zo makkelijk nieuwe vrienden als Caleb?

leuk verhaal!
maar, in het eerste deel staat dat bruno blauw haar heeft?
Dat kan natuurlijk maarja ik dacht misschien een foutje :wink:

Hij heeft echt blauw haar (A)

koel =D

Eerste stukje; Rotterdam Blaak. Blaak is met een hoofdletter. xD Hehe sorry.

Oeps, ik zag het, bedankt