[SA] Stralend Wit

Dit is een Stand-Alone die ik een heeeele lange tijd geleden geschreven heb. Het heeft ertoe geleid dat ik een langer verhaal erover probeerde te schrijven, maar na een tijdje liep ik vast. Het idee is er echter nog steeds.
Ik hoop dat jullie het wat vinden. Laat vooral een reactie achter! =)

Ik post eerst het eerste deel, anders is het zo’n lange post in één keer. Het laatste deel komt iets later.

* * *

Sneeuw kraakte onder mijn voetzolen en de ijzige wind blies in mijn gezicht. Vlokjes dwarrelden naar beneden, elegant, tot ze op de grond kwamen en deel gingen uitmaken van al het wit. Ik schikte mijn sjaal opnieuw om mijn nek en ritste mijn jas tot aan mijn nek dicht. Een verdwaalde pluk haar kwam in mijn oog en ik duwde het in gedachten verzonken met één vinger uit mijn gezicht.
In de verte doemde de bushalte al op, een tel later zag ik de bus komen aanrijden. Ik zou hem kunnen halen, als ik wilde, maar ik had geen zin om op de ijzige ondergrond te gaan rennen, met de kans te kunnen uitglijden. De volgende bus zou toch binnen een kwartier komen. Ik keek toe de bus langzaam optrok en vervolgens wegreed. Een windvlaag deed mij huiveren, laagjes ijs werden van de bomen afgeschud. Voetje voor voetje schuifelde ik naar de bushalte toe en verschool mij onder het afdakje, waar nog enigszins beschutting te vinden was. Met een in een handschoen gestoken hand veegde ik het sneeuw van een stoeltje en ging zitten. Het was koud, maar alles was koud en mijn benen deden zeer van het lange lopen, dus bleef ik zitten.
Plotseling kwam er een jongen de bushalte in gelopen, hij kwam zwijgend naast mij zitten. Stiekem wierp ik een blik op hem, zag hoe zijn adem wolkjes maakten in de koude lucht. Hij had witblond haar dat verwaaid alle kanten op stond, maar het stond hem wel. Zijn ogen kon ik niet zien, want hij had zijn gezicht afgewend en tuurde naar het landschap. Ik haalde mijn mobiel uit mijn jaszak, zag dat het nog ruim tien minuten duurde voordat de bus kwam en slaakte zachtjes een zucht.
De stilte duurde voort en de jongen had nog steeds geen woord tegen mij gezegd. Had niet eens laten blijken dat hij van mijn bestaan af wist. Het enige wat hij deed was naar het wittige landschap staren en zwijgen.
“Hallo,” zei ik toen ik de stilte niet meer kon verdragen. Het was toch maar een simpele begroeting, niets mis mee. Tergend langzaam draaide de jongen zich om. Een pluk witblond haar viel over zijn oog en hij schudde het uit zijn gezicht. Heldere, lichtblauwe ogen werden zichtbaar. Toch keek hij niet naar mij. Tenminste, niet rechtstreeks. Zijn gezicht stond wel mijn richting uit, maar zijn ogen leken geen doel te vinden.
“Hoi,” zei hij zacht, zijn stem klonk een tikkeltje schor.
“Wat is het koud, vind je niet?” Probeerde ik het gesprek op gang te houden. Er was iets met zijn ogen. Ze waren heel mooi, dat zeker, maar dat was het niet. Het was alsof ik iets over het hoofd zag.

Mooi geschreven. Ik ben nu je vaste volger :3
Ik ben dol op jouw schrijfstijl, want bij de eerste zin had je me al te pakken :heart:
Gauw verder, meid!

Wauwie!! Vaste volger erbij :slightly_smiling_face:

Wanneer ga je verder? :heart:

Is ie blind?
Of raad ik nu te goed…
Of heel slecht :slightly_smiling_face:

@Hopefull @xxAnnexx: dit is slechts de stand-alone die ik post, niet het volledige verhaal. Met het verhaal ben ik namelijk vastgelopen, en het zou zonde zijn om alleen een deel te kunnen posten, niet? Maar ik post zo het tweede stukje van de stand-alone =)

@Junia: hij is een soort van blind. Maar niet helemaal. Het ligt iets ingewikkelder. ^^

[size=10pt]* * *[/center]

[size=10pt]“Is er iets?”


[size=10pt]“Pardon?” Waar had hij het over? Alleen wit zag… ? Ik snapte het niet. Misschien bedoelde hij er al het sneeuw mee. Maar hoewel er veel sneeuw was, was het ook niet zo dat alles onder de vlokken bedolven was. Hij zweeg, alsof hij me niet gehoord had. “Wat bedoel je daarmee,” vroeg ik toen hij niet reageerde.


[size=10pt]“Is dat je naam,” vroeg ik, met een frons tussen mijn wenkbrauwen.


[size=10pt]“Ik snap niet waar je het over hebt, Lucas.” Normaal zou ik me van hem afgewend hebben. Het klonk alsof hij wartaal uitsloeg, maar het voelde niet zo. Op de één of andere manier kon ik me niet van hem afwenden. Alsof hij me naar zich toe zoog. Meteen toen ik dat besefte sloeg ik mijn blik neer. Hij voelde raar. Het was beangstigend en fijn tegelijkertijd. Verward schudde ik mijn hoofd.


[size=10pt]Vijf minuten later kwam de bus eraan en stond hij op. Mijn ogen schoten automatisch zijn kant op. Hij had iets; het ving mijn aandacht. Niet alleen omdat hij apart was, maar ook omdat er een raar soort aura van hem af straalde. Ik kon het niet plaatsen.


[size=10pt]“Lucas,” mompelde ik, hard genoeg zodat hij het kon horen. Hij bewoog niet, ook niet toen een auto met grote snelheid de bocht om kwam. Al zou de bestuurde op zijn rem drukken, stoppen kon hij niet.


[size=10pt]Hij deed niets. Bewegingloos als een standbeeld stond hij daar, zijn mondhoeken lichtjes opgetrokken terwijl witte vlokjes sneeuw om hem heen dansten. En al die tijd, al die tijd, staarde hij dromerig voor zich uit. Hij was gek. Gestoord. Maar ik kon hem niet daar achter laten, dat zou zijn dood worden.


[size=10pt]Lucas glimlachte. “Lucas Ceacus; Licht Blind. Het Blinde Licht, Senna. Alles is stralend wit hier.”


[size=10pt]Toen werd het zwart.


[size=10pt]“Ze is er heel slecht aan toe,” mompelde een ander.


[size=10pt]Lucas Ceacus; Blind licht. Het blinde licht vulde mijn hele hoofd. Alles gonsde, maar de scherpe pijn die ik had gevoeld, zakte langzaam weg. Denkbeeldig strekte ik mijn armen naar de vergetelheid uit.

Stralend Wit.

Ik hoop echt dat je verder komt, want het is echt heel goed en origineel!

Ik hoop ook dat je nog iets schrijft, want het is echt mooi!!

Dankjewel allebei! Echt heel leuk om te horen. Het is best grappig, want dit stukje heb ik echt een hele lange tijd geschreven en toen was mijn schrijfstijl een stuk serieuzer dan nu -tenminste, ik schrijf nu op een luchtige toon bij mijn verhalen (op één na). =)

Dus ze gaat dood vanwege een hersenspinsel :frowning_face:
Wel echt een heldendaad als hij echt bestond.

@Junia: wie zegt dat hij een hersenspinsel was? Misschien bestond hij wel echt, haha. Oké, misschien had ik dan maar de langere versie moeten posten, maar Lucas mag dan misschien een gek zijn -hij ‘bestaat’ wel. Althans, in het verhaal. :wink:

Verwarring heerst… Ik zeg gewoon tegen mezelf dat hij een hersenspinsel is, want anders raak ik teveel in de war van ‘in het verhaal’, de aanhalingstekens rondom ‘bestaat’, het ge-misschien…
Ik ben zo’n type dat vroeger heftig in elfjes geloofde, you know.

Super mooi stukje! Inderdaad dat je niet echt verder met je verhaal kunt, maar erg is het niet. Ik hoop dat je je inspiratie gauw terug hebt, want dit is zo’n mooi verhaal. :kissing: