[SA] De clown

A/N: Best oud dit, maar ik vond het toch wel de moeite waard het te posten, omdat ik zo veel mogelijk (opbouwende) kritiek wens. Ik wil enkel verbeteren, maar ik vind dit nog steeds één van mijn betere werken. De titel klopt niet helemaal eigenlijk vind ik, maar ik kon niets beters bedenken.

Hij keek me aan met een valse blik in zijn ogen, hij was bijna moordlustig te noemen. Ik vond het wel amusant, dat hij zich over iets als dit op kon winden. Ik wind me nooit ergens over op, onzin vind ik het. Verspilde tijd en moeite die ik in het lezen van een boek had kunnen steken of in het doen van een dutje. Maar schreeuwen tegen iemand die eigenlijk ver boven mijn eigen positie staat, vind ik maar niks. Ten eerste zou ik de zak zomaar eens kunnen krijgen en ten tweede doe je zoiets gewoon niet. Niet alleen omdat het een superieure kracht zou zijn, maar omdat het brutaal en tactloos is. Schrijf dan een brief, of zeg dat je ontslag neemt. Nou ja, in dit geval was dat niet echt een optie want daar zou hij nog niets mee bereiken. Hij schreeuwde naar me, maar in mijn oren hoorde ik enkel engelengezang, ik luisterde totaal niet naar hem. Ik glimlachte alleen, waarna ik begon te grinniken. Ik nam hem totaal niet serieus, en dat was een fout van mij, maar het was ook een fout van hem, om mij, zijn heer en meester zo te behandelen. Zo vulgair, zo barbaars.

“Doe even rustig, neem een wijntje, geniet van het leven. Je bent nog jong,” zuchtte ik.

Hij nam mijn kin op pijnlijke wijze tussen zijn duim en wijsvinger. Hij kneep erin, waardoor mijn lippen begonnen te verschuiven en mijn gezicht er ronduit lelijk uit begon te zien. Nu kwam de rest van zijn vingers er ook bij, nog harder werd er in mijn gezicht geknepen. Mijn lippen waren op verschrikkelijke wijze getuit, door zijn toedoen. Ik voelde hoe hij zijn nagels in mijn huid groefde, maar ik lachte. Misschien lachte ik uit zenuwen, bang voor wat hij zou gaan doen, of misschien lachte ik hem uit. Ik weet het niet meer, volgens mij wist ik het op dat moment nog niet eens.

“Omdat jij zo’n ongevoelige zak bent,” schreeuwde hij, waarna hij zijn vuisten balde. Hij gaat me slaan, dacht ik, op dat moment. “Is er dit van me geworden. Omdat je niet leeft. Je durft niet te leven, bang voor alles dat er zou kunnen gebeuren. Bang voor de emoties van anderen en bang voor jezelf. Walgelijk ben je. Bespottelijk zelfs,” vervolgde de schoonheid voor mijn neus, zijn gezicht was zo dichtbij dat ik hem kon ruiken en bijna proeven. Zijn adem rook naar een mengeling van aardbeien en iets pepermunt-achtigs. Ik vond het wel lekker ruiken. Hij liet me met zo’n geweld los, zo onherroepelijk, zo plots, dat ik van mijn stoel viel. Daar zat het leidende figuur dan, met een pijn van jewelste aan zijn kont op de vloer, het was bijna zielig te noemen. Maar niemand gaf om mij, dat wist ik wel. Niemand zou me helpen op te staan, omdat ik nooit een voorbeeld voor ze was geweest en mijn taken nooit correct uitgevoerd had, laat staan dat ik er ook maar iets aan deed. Ik voerde geen zak uit, en ik vond het prima. Hij keek neer op me, hij zou haast op me gaan spugen, leek het. Hij liet zich bovenop me zakken, met zijn vuist in de aanslag. Nu komt het, dacht ik. Maar nee. Hij begon te huilen, als een kleine baby. Ik aaide hem over zijn hoofd, maar mijn hand werd hard weggeslagen.

“En dan zeggen dat ik je niet toelaat in mijn leven, sjongejonge. Jij weet ook niet wat je wilt zeg.” Ruw werd ik omhoog getrokken en vervolgens tegen het raam geduwd. Ik hoorde het glas kraken achter me. Dus dit is hoe ik ga eindigen, dacht ik. We zaten op de zesde verdieping, geen gewoon mens zou zo’n val overleven. Harder kraakte het, steeds harder. Hij trok me naar zich toe, en duwde me toen, waarschijnlijk met zoveel mogelijk kracht als hij in zich had, weer tegen het raam. Of eerder, dóór het raam. Ik hoorde glas breken, versplinteren over me heen en nog net niet hoe het op de vloer ten val kwam. Ik dreef weg, zo voelde het. Weg van de wereld van de levenden. Ik glimlachte. Ik ging met een rotvaart naar beneden, maar het voelde alsof ik zweefde. Ik strekte mijn hand uit naar hem, maar ik zat natuurlijk al te laag. Dat besef je op een moment als dat niet. Hij zag er geschokt uit. Hij wilde dit niet doen, dat was iets dat over zijn hele gezicht geschreven stond. Het was een foutje, hij had niet door dat er een raam was waar hij me tegenaan duwde, niet voorzien dat er iets als dit zou kunnen gebeuren.

Ik hoorde hem mijn naam schreeuwen, en vanaf dat moment ging de tijd opeens een stuk sneller. Ik voelde al bijna hoe ik uit elkaar zou spatten op de harde tegels. Het was voorbij, ik glimlachte. Helaas, ik had hem nog zoveel willen vertellen. Zoveel moeten vertellen. Hij zou zich nu vast schuldig voelen. Misschien, als ik terug zou kunnen komen als geest, kon ik hem vertellen dat alles mijn schuld was, en niet de zijne. Dat ik alles verknald had en dat hij mijn dood zou moeten vieren. Dat hij moest lachen, zoals ik ook altijd had gedaan. Als een clown ging ik door het leven, en als een clown lag ik nu te bloeden. Overal lag mijn rode schmink, compleet uitgelopen. Het feest was voorbij. Hup kinderen, naar huis.

Heel mooi geschreven! Ik ben erg onder de indruk van vooral het laatste gedeelte. Maar mag ik nog een tip geven over de eerste alinea? :slightly_smiling_face:

Je wil eigenlijk 1 ding beschrijven, maar zegt eigenlijk 6x bijna hetzelfde. Kijk zo:

[1] Ik wind me nooit ergens over op, onzin vind ik het. [2] Verspilde tijd en moeite die ik in het lezen van een boek had kunnen steken of in het doen van een dutje. [3] Maar schreeuwen tegen iemand die eigenlijk ver boven mijn eigen positie staat, vind ik maar niks. [4] Ten eerste zou ik de zak zomaar eens kunnen krijgen en ten tweede doe je zoiets gewoon niet. [5] Niet alleen omdat het een superieure kracht zou zijn, maar omdat het brutaal en tactloos is. [6] Schrijf dan een brief, of zeg dat je ontslag neemt.

Snap je? Met steeds andere voorbeelden etc. Bij schrijven moet je keuzes maken, dus misschien kun je hier nog wat aan werken. :wink:

Maar heel erg goed! Ga vooral door met schrijven, het is heel erg sterk!

Oké, heel erg bedankt =D