Ruziestokende schoonmoeder en gesloten partner

Hallo Iedereen.
Bedankt dat ik hier even mijn hart kan luchten en dat er begrip is van jullie kant. Alvast bedankt om dit te lezen. Ik hoop enkel serieuze reacties te mogen ontvangen.

Ik heb al 8 jaar een goede relatie. Ik ben er 32, hij is er 33. Ik ben Belg en hij is Nederlander en we wonen fijn samen in Roermond. Onze relatie is heel sterk en we hebben samen al watertjes overwonnen maar 2 jaar geleden is er iets gebeurd. Toen heeft mijn vriend een geheime verhouding gehad met een Roemeense die hem wel heel stevig financieel gepluimd heeft. We spreken over een bedrag rond de € 50.000. Pas toen hij met geen extra geld over de brug kwam was die verhouding gedaan en heeft hij toch kracht gevonden om me dat op te biechten. Hij had veel verdriet, schuldbesef en overtuigde me toch dat hij een nieuwe kans wilde. Hoe ik het gedaan heb, weet ik niet maar ik heb hem dat vergeven, hoe moeilijk ook en tot op heden zijn we nog altijd samen.

Maar, nu komt de vreselijk moeilijke maar. De verstandhouding tussen zijn ouders en ik verloopt tot op heden niet hartelijk. Met name tussen zijn moeder en mezelf. Met zijn vader en broer is dat wel hartelijk maar zijn moeder is iemand die snel overbezorgd is door wat ze op televisie ziet en online leest. Met name programma’s zoals temptation island en online oplichting zijn haar favoriete programma’s. Wat ze ziet en denkt, dat zal ook zo in haar leven en in het leven van haar kinderen kunnen gebeuren. Beetje naief in mijn ogen. Mijn vriend heeft ook die mening en kan zich daar aan ergeren.

Zijn ouders zijn (nog) niet op de hoogte van wat er 2 jaar gebeurd is. Uit angst maar vooral schaamte durft hij hen dat niet vertellen. Zijn moeder is iemand die internet haat om wat ze allemaal hoort en leest over misbruik. Ze is thuis héél dominant. Een beetje dat haar wil, wet is. We zijn nu 2 jaar verder en mijn vriend sukkelt met wat er toen gebeurd is. Hij is niet meer hoe hij daarvoor was. Er zijn wel hartelijke momenten en ook liefdevolle maar sinds 2 jaar kan hij voor het minste ongemeen hard en onbeleefd uit de hoek komen. Heel vaak over domme zaken die het niet waard zijn om over te praten. Alledaagse zaken. Hij geeft vaak aan door zijn reacties dat het hem diep geraakt heeft wat er toen gebeurd is. Hij voelt zich naar mij toe heel schuldig en durft dat thuis niet te vertellen. Omdat hij goed weet dat hij met de grond gelijk zal gemaakt worden door zijn moeder.

2 jaar later is het nog altijd een groot onderdeel gaan uitmaken van zijn leven. Vorige week heeft hij zijn vakantiegeld ontvangen en wanneer hij dan tegen je verteld dat hij trots is dat er nu meer geld op zijn bankrekening staat dan toen, dan weet je duidelijk dat het nog in zijn leven zit.

Ondertussen ben ik zwanger van ons eerste kindje dat binnen een paar maand geboren zal worden. Een dochtertje. Maar sinds een 3tal weken gaat het tussen ons heel slecht. Elke dag zijn er gemene ruzies tussen ons. Deels door wat hij toen meegemaakt heeft, deels wanneer hij een slechte werkdag heeft en deels door zijn dominante moeder. Zijn ouders en vooral zijn moeder merken dat hij veranderd is en zijn moeder denkt dat ik de oorzaak ben. Een paar weken geleden had ze mij een email gestuurd met daarin de vraag om met hem te breken want dat ze zien hoe hij ervan afziet. Tot op heden weten ze niks en hij heeft intussen ook een soort van angst gekregen naar zijn moeder toe. Hij heeft veel respect voor haar maar er is ook heel veel angst naar haar toe. Sinds afgelopen weekend is het boeltje nog erger geworden.

Bij hem thuis hebben ze onder druk van zijn moeder zijn oude slaapkamer terug geinstalleerd. Zij wilt dat hij opnieuw naar huis komt wonen, met mij breekt. Zij wilt dat zodat ze hem kan opvangen en beter kan controleren. Ik heb heel veel stress en ik maak me zorgen voor het kindje. Elke dag bestookt ze hem met dreigementen om met mij te breken. Doordat hij in ploegen werkt zien we dus elkaar onregelmatig en sturen we tussendoor op whatsapp berichten naar elkaar. Dat is veel liefdevol maar ook veel met grote frustratie komende door zijn moeder. Frustratie van zijn kant. Zo vertelde hij me gisteren dat zijn moeder hem overal volgt waar het kan en ook op het internet. Omdat hij vanop zijn werk vaak online met me zit, is dat een doorn in haar oog. Een paar maand geleden gaf ze me eens op een heel onbeleefde manier duidelijk dat hij tegen hen heel weinig verteld, ze moeten het uit hem sleuren terwijl hij tegen mij wel heel open is.

Intussen zijn de spanningen hoog aan het oplopen. Zijn moeder blijft stoken als een parasiet zodat het tussen ons gedaan geraakt. De reden van zijn verandering komt door 2 jaar geleden en omdat hij naar hen heel gesloten is, denken ze thuis heel verkeerd en kom ik er als slechte uit. Ik probeer hem te overtuigen hen alles uit te leggen maar hij durft oprecht niet. Persoonlijk moet ik nu ook zeggen dat ik liever in een boog heen loop rond zijn moeder.

Nu heb ik vanmorgen een lange brief geschreven met de bedoeling die op mail te zetten naar haar met daarin de uitleg wat er gebeurd is. Uiteraard zonder zijn medeweten want hij zou het sowieso al afkeuren. Daarin vertel ik haar ook, ook mijn eigen frustratie hoe ze probeert haar wil door te drukken en hoe zich dat wreekt in onze relatie.

En nu, nu zit ik vast. Wat moet ik doen? Het op mail zetten en versturen met als mogelijk risico dat het boeltje helemaal ontploft of misschien opgelost geraakt? Zware ruzie met hem hebben of op deze manier blijven doorgaan dat zich wreekt op ons ongeboren kind? Ik ben zeker dat eens zijn ouders en vooral zijn moeder het weten dat er wel op een gegeven ogenblik hulp geboden zal worden maar hij is bang van zijn moeder, bang hoe ze zal reageren en hij zit vast.

Ik zie hem graag, hij mij en aan opgeven denken we niet. Ik kan en mag niet van hem verlangen om zijn moeder op kanten te zetten en te negeren. Ik ben zelf mijn moeder onlangs verloren en dat kan en mag ik van hem niet verlangen. Met hen persoonlijk contact opnemen lukt niet, ze verblijven momenteel in Tenerife. Ik heb enkel hun email.

Ik volg de reacties op, graag serieuze reacties. Ik wil hem niet verliezen, het kind niet verliezen. Help me.

Dit is een erg lastige situatie, maar ik zou de mail niet sturen. Ik denk dat het dan alleen maar erger wordt, je schaadt het vertrouwen van je partner en zijn moeder kan het als een smoes zien, omdat het van jou via de mail komt.
Weet jouw man/vriend dat zijn moeder tussen jullie in probeert te komen? Anders zou ik met hem overleggen om het toch te vertellen en dat het jou dwars zit dat zijn moeder blijft stoken.
Ik hoop voor jullie dat jullie er samen uitkomen

Ik heb het hem al verschillende keren voorgesteld en de angst slaat hem rond het hart. Hij is van mening dat ze het beter niet weten dan wel maar intussen sukkelen wij wel heel erg verder en maak ik me zorgen om het ongeboren kind.

Ik zou het ook niet vertellen. Maar weet je vriend dat zijn moeder zo aan het stoken is? Wat vindt hij ervan?

Ik begin meer en meer te twijfelen of zijn ouders dat verbod echt uitgevaardigd hebben. Hij weet dat ja maar zij weten niks over wat er gebeurd is. Dat verzwijgt hij en beseft niet dat hij het zo laat ontsporen. Een vriendin van me heeft gisteren met hem kunnen praten en daar liet hij duidelijk verstaan dat er van een verbod geen sprake is. Hij verteld thuis niks over hoe hij zich voelt en hoe hij zich gedraagt naar me. Zijn ouders horen 1 versie, zijn versie. Daarom dat ik dacht om die mail te sturen.

Natuurlijk stuur je die mail niet.

Het klinkt niet als een leuke man. Wat bezielt hem om vreemd te gaan en ook nog eens zo’n bedrag te verliezen in die affaire? Bizar gewoon.

Als je niet zwanger was zou ik heel snel weg zijn geweest. Er zijn heel veel leuke mannen, die dit soort dingen niet doen. Maar als je hem niet kwijt wil, zou ik inzetten op relatietherapie.

Hij zet dus eigenlijk de angst voor hoe zijn moeder zal gaan reageren boven jullie relatie, aangezien zijn moeder dan maar blijft stoken. Hij zet de reactie van zijn moeder op jou ipv op hem.
Ik zou iets van een compromis sluiten. Dat je zegt dat jullie samen langsgaan en dat jullie het samen zeggen of jij zegt het. Maar absoluut niet achter zijn rug om