Ruzie

Ik heb de laatste tijd zo vaak ruzie met mijn ouders, vooral met mijn moeder. Ik kan er soms echt wel om janken (moet nu ook ongesteld worden, dat telt ook mee waarschijnlijk haha) maar we hebben ruzie om álles. Ze vinden dat ik een bad additude heb, dat ik arrogant ben, dat ik hen niet met respect behandel als ik bijvoorbeeld ‘Doe eens normaal, man’ zeg als ik boos ben.
Nu zegt ze bijvoorbeeld ook ‘Nou, die schoenen kan je wel op je buik schrijven’ etc etc, maar ik ben gewoon chagrijnig van school, stress voor de toetsweek en gewoon weer helemaal wennen aan het schoolleven, en mijn zusje en moeder kunnen soms gewoon echt het bloed onder mijn nagels vandaan halen, en daar word ik dus weer geïrriteerd van en krijg ik weer de schuld.

Sorry, het is een beetje een onlogisch verhaal denk ik, maar ik ben upset nu en ik wil het gewoon even van me af schrijven. Ik heb het trouwens niet slecht thuis ofzo, maar echt sinds een paar weken hebben we minstens één keer per dag een ‘meningsverschil’
Heeft iemand van jullie enigszins hetzelfde?

Het is de puberteit, daar groei je over heen. Op een gegeven moment als je ouders iets van je vragen dan is het gewoon : ‘Oke!’ En dan doe je het. Geen gezeur meer. En er niet meer tegenin in gaan. Dat komt vanzelf.

(Ik moet wel zeggen dan het niet heel netjes is om te zeggen ‘Doe eens normaal, man’ tegen je ouders. Het zijn je ouders, ze hebben niet me je geknikkert. :slightly_smiling_face: )

Ik weet wel dat dat niet netjes is, maar soms irriteer ik me zó erg aan ze, en dan weten ze dat ik me erger aan iets wat zij doen, en dan kan ik me gewoon niet inhouden, snap je?

Ja ik snap het wel. Maar daar moet je je over heen zetten. Ik heb dan soms met mijn broer. En dan denk ik altijd ‘Niet op ingaan, is z’n eigen probleem, en niet dat van mij.’ Maar dat leer je vanzelf wel.

En anders praat er eens met je ouders over, dat je er mee zit dat ze zo tegen je doen. En dat je je excuses wil aanbieden voor jouw gedrag. :slightly_smiling_face:

Ik kan wel met ze praten, maar ik zeg het vaak tegen ze als ze me irriteren, en daar doen ze niets mee…
Sorry dat ik klink als een zeikerd, haha.

Ik bedoel ook niet dat je zegt ‘Je irriteert me’ of iets in die trant. Maar dat je echt een gesprek daar over hebt. Dus ‘Mam, pap ik wil wel eens praten over de ruzies en irritaties, kan dat nu?’ Dus samen, jij met je ouders. Zonder je zusje.

Ik heb eigenlijk niet echt vaak ruzie met mijn ouders maar als ik ruzie met ze heb is het wel meteen heftig want dan gaat het meestal om mijn broer.
Heb nogal grote problemen met hem.

Misschien rustig reageren op je moeder ook al bevalt het niet wat ze je zegt?

heb ik met mijn zus. konden het altijd goed vinden alleen nu zeurt ze echt heel veel bij mij.