Ruzie met moeder.

Ik hoop dat jullie mij kunnen helpen.
Komende vrijdag word ik 17, even dat jullie weten in welke leeftijd situatie ik zit.

Ik heb de afgelopen weken/maanden bijna elke dag ruzie met mijn moeder. Ik ga er niet te gedetailleerd op in, maar ik ben het zo zat. Ook wil ik gewoon het huis uit, mijn eigen plek in Amsterdam of omstreken.
Maar ik wil mijn moeder ook niet alleen laten. Mijn ouders zijn gescheiden en mijn vader woont in Amerika met zijn nieuwe vrouw en twee zoontjes. Mijn moeder heeft geen vriend, want dat wil ze niet.

Ik ben echt even radeloos en zo verdrietig. Als jullie meer willen weten, dan geef ik zo antwoord op jullie vragen.

Wat is dan precies het probleem? Want ruzie is normaal in die leeftijdscategorie, en op jezelf terwijl je net 17 bent gaat niet zomaar.

Ruzie is niet normaal, vind ik, ook niet als je 17 bent. Vraag je misschien af waarom je zoveel ruzie heb met je moeder, ben jij of is zij bereid hier wat aan te doen? Misschien wel iets waarvoor je samen in therapie kan gaan.

Naja ruzie met je moeder is tot op zekere hoogte normaal. Ligt er alleen wel aan waar de ruzies over gaan. Ik had op me 17de ook regelmatig ruzies met me ouders met betrekking tot uitgaan, school en van die andere typische tienerproblemen.
Maar naarmate je ouder wordt en de hormonen niet meer zo druk bezig zijn gaat het vanzelf meestal weer over. Is er niet een manier om erover te praten? Zodat het beter gaat klikken tussen jullie 2?

Ruzie met je ouders in dit geval je moeder is heel normaal. Je bent op een leeftijd dat je enorm voor je eigen idealen op komt. Je zit in je adolescentie wat zowel voor jou als voor je moeder als er lastig ervaren kan worden. Het is heel begrijpelijk dat hieruit ruzies komen. Je wil op je eigen benen staan en niet meer dat je moeder overal haar mening over uit. Echter is het voor je moeder erg lastig om deze rol zomaar los te laten, beter gezegd als goede moeder gaat ze dit ook nooit kunnen. Ik weet natuurlijk niet waar de ruzies over gaan en kijk met een neutraal beeld naar het probleem. Communiceer met je moeder en probeer op deze manier een compromis te sluiten tussen jouw wensen en die van je moeder.

Oké, ik zal dit vanuit mijn persoonlijke perspectief benaderen.
Toen ik net 17 was had ik élke dag ruzie met mijn moeder, mijn ouders zijn ook gescheiden en het was verschrikkelijk. Mijn moeder kreeg wel een nieuwe vriend waardoor ik stampvoetend heb gezegd het huis uit te gaan… En daar zat ik dan op een gegeven moment, op mezelf in het midden van Groningen. De stad waar ik zoveel van hou. Ik kan je vertellen dat het voor mij de meest eenzame tijd ooit is geweest. En duur! Alles is zo duur! Een meisje van 17 kan dat helemaal niet betalen zo veel. Mijn god. Ik ben daar gaan nadenken, en tot de conclusie gekomen dat negen van de tien ruzie’s eigenlijk om mijn eigen bestwil gaan. Je moeder is ouder, heeft leeftijdservaring en of je het nou wil of niet, ze kent je door en door. Het weglopen voor de ruzie’s heeft geen zin. Je kan beter met haar rond de tafel gaan, en dingen eens onder een ander perspectief bekijken, in plaats van de aanvallende op-je-teentjes-gestrapte puberdochter. Wanneer jij volwassen handelt, zal je moeder je ook waarschijnlijk minder “kinderachtig” behandelen. Nu woon ik bij mijn moeder, en het gaat goed. Tuurlijk hebben we ruzie’s dat hoort er eenmaal bij, maar je hoe je er mee omgaat is een heel ander ding.

Is heel normaal dat je vaak ruzie hebt op die leeftijd. Ik had dat veel met mijn vader. En nu heb ik zo een spijt! Later werden mijn pa en ik goed samen, Rond mn 19de 20ste. En plots op mn 22ste overleed hij. Denk dus wel na met wat je zegt en wat je doet. Je ouders houden van je, en willen het beste voor je.

Probeer het uit haar kant te zien, ruzie komt van 2 kanten. Probeer haar kant te begrijpen. Ik woon nu op mijzelf in Amsterdam (kom ik ook vandaan, ouders ook) En ik vind het heerlijk om op mijzelf te wonen en alles. Maar ik zou er alles voor over hebben om nog even thuis met mijn ouders te wonen. Heerlijk alles wordt voor je gedaan enzo.