Ruzie met een vriendin

Hey meiden, ik wist niet of dit hier mocht, ik dacht het wel…

De laatste tijd heb ik heel veel twijfels gehad om te stoppen met mijn studies en in februari een nieuwe te starten. Wie mij uiteindelijk echt over de streep heeft gehaald om te stoppen was mijn vriendin (B.) Zij zei dat we hetzelfde konden doen, weer samen in de klas etc.
Alleen de laatste tijd is onze relatie zoooo veranderd. (We zijn gewoon vriendinnen hé). Ik weet niet met wat het te maken heeft maar ik kan mij zo ergeren. 3 maand geleden heb ik in een zatte bui mijn horloge bij haar vriend en haar op de slaapkamer gelegd, op het nachtkastje. De volgende ochtend stuur ik een bericht dat ik dat ben vergeten, en antwoord ze dat hij het al gemaakt had (het was gevallen) en dat zij het ging meenemen naar huis. De volgende keren vraag ik naar mijn horloge, is ze het kwijt… Ik weet dat het ook mijn schuld is dat ik het maar had moeten meenemen, maar je verwacht toch van je vriendin dat ze dit niet ‘kwijtraakt’? Idem met mijn broek en topje. Topje heb ik na meerdere keren terug gekregen, de broek nog altijd niet…

Ik heb niet veel vriendinnen en zij is dan ook echt een van mijn supergoeie vriendinnen waar ik altijd op terugval. Alleen met haar ga ik bijvoorbeeld uit. Alleen is het bij haar dat ze doet alsof ze geen vriendinnen heeft terwijl ze er wel duizenden heeft (als voorbeeld). Dan zegt ze dingen tegen mij dat ik zo een goeie vriendin ben en haar beste etc, maar dan zie ik bijvoorbeeld 10 minuten later een foto op instagram met zo een tekst…Dat kwetst mij gewoon. Iedereen mag meerdere vriendinnen hebben maar soms laat mij dit vooral eenzaam voelen. Vooral ook dat ze soms gewoon heel erg laat op mijn berichten antwoord. En ja dat mag best, maar als het elke keer een dag of langer duurt om iets klein te sturen, en dan zit ze wel op facebook of instagram… Ik had ze vorige week gezien en vroeg ze om af te spreken, en dan opeens heeft ze ruzie waardoor ze niet mag weg gaan, maar dan zie ik dat ze vandaag wel lekker naar de stad en op café is gegaan…Soms lijkt het alsof ze altijd met een smoesje onze plannen cancelt. Ik heb haar een maand geleden gevraagd of we op een dag in februari iets gingen doen, en op mijn verjaardag, en nu had ze al een antwoord klaar dat het toch niet doorging…

Dat kwetst mij gewoon enorm. Ik had dan ook gestuurd dat ik dan wel iets anders ga doen op mijn verjaardag… twat ik normaal nooit zo zou zeggen)Ik denk dat de bom eens gaat vallen bij mij, zeker als we samen naar school gaat. En misschien wel niet, en gaat het supergoed, maar voor nu voelt het echt even te veel aan. (mede door school) Ik wil ze ook niet kwijt we hebben al veel mooie momenten beleefd…

Weet iemand wat ik best kan doen? Gewoon even rust voor mijzelf nemen zonder beïnvloedbare factoren qua studiekeuze? Gewoon even 'afzonderen", er niet aan proberen denken? Het doet al deugd dat ik dit kon neertypen

Je wilt haar niet kwijt maar aan zo’n vriendin heb je niks. Ik zou afstand nemen. Misschien ziet ze het in en komt ze terug, misschien ook niet en dan ben je er vanaf.

Ik hoop gewoon dat ze het inziet hoe ze doet. Ik weet ook dat ze het niet gemakkelijk heeft maar dat is nog altijd geen reden om zo te doen tegen mij (denk ik dan?) Ik wil ze ook niet kwijt aangezien we zo mooie momenten hebben beleefd en ik haar echt als een goeie vriendin zi

Dit gaat ze niet inzien als de situatie niet veranderd

Ik zou even afstand nemen, en kijken hoe het gaat als je iets minder met elkaar omgaat. Misschien zit ze zelf ook wel met iets en dat ze het hier moeilijk mee heeft, dan moet je er juist voor haar zijn.
Ik zou met haar erover gaan praten, dan weet je ook hoe zij zich voelt en zij weet hoe jij je voelt.

Ik weet waar ze mee zit, en daar help ik haar ook altijd mee en probeer ik er altijd voor te zijn. Alleen laat ze dit soms niet (hellemaal) toe? En bij anderen dan juist weer wel…Dan voel ik mij ook compleet nutteloos natuurlijk. Als ik dan een aantal berichten stuur, en ik krijg er een kort terug, terwijl het wel belangerijk was…Tsja, dan voel ik mij toch echt tweede keus alsof ik mijn best niet genoeg doe… Terwijl ik achter elke actie denk van, je moet er voor haar zijn. Maar om ten duur voel ik mij er echt slecht door

Ik snap wat je bedoelt. Ik had op de middelbare weinig vrienden en was daarom erg afhankelijk van mijn “beste vriendin”. Zij deed toen echter nauwelijks moeite om met me af te spreken (hoewel ze verder wel een hele goede vriendin voor me was overigens). Bij haar was dit achteraf gezien vooral zo omdat haar andere vrienden bereikbaarder voor haar waren (die zaten bij haar op school), ze liever in groepen dan één op één afspreekt en simpelweg omdat ze geen tijd had en/of teveel shit aan haar hoofd.

Het hoeft dus niet altijd zo te zijn dat je vriendin een slechte vriendin is. Dat ze je niet ziet als een hoge prioriteit is duidelijk (sommige mensen hechten ook niet zoveel waarde aan de term “bestie” hè?), maar het kan best wel zo zijn dat ze nog wat afstandelijker doet omdat ze het moeilijk heeft ofzo.

Wat mij erg heeft geholpen is om minder afhankelijk van haar te worden. De beste manier om dat te doen is om wat meer vrienden te maken. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, niet iedereen klikt even makkelijk met iedereen.
Wat meer te doen hebben helpt hier echter al heel wat bij, het liefst iets dat je met andere mensen doet ofzo. Ga bijvoorbeeld op een cursus ofzo of ga een activiteit op school doen.

En praat met haar idd over je gevoelens. Succes ermee meid.

Ja ik snap wat je bedoelt…Ik zelf ben niemand om echt te zeggen oh jij bent mijn beste vriendin etc, maar zij zegt dit altijd tegen mij en dan nog eens zoveel anderen waardoor ik er wel met zit.
Nu ik ga veranderen van opleiding en zij (waarschijnlijk) ook hetzelfde gaat doen, word dit gewoon erg moeilijk

Mijn inziens kun je beter mooie herinneringen koesteren dan laten overschaduwen door een (lange) periode waarin jij je alleen maar ergert of gekwetst voelt. Daarom zou ik voor nu wat meer afstand van haar nemen. Dat wil niet zeggen dat ik vind dat je helemaal niet meer met haar af moet spreken, maar dat je haar wat lager op je prioriteitenlijstje moet zetten en je verwachtingen van haar moet bijschaven. Bijvoorbeeld over wat ze bedoelt als ze zegt dat je haar beste vriendin bent. Voor jullie betekent datzelfde begrip iets anders. Niet per se erg, wel iets om rekening mee te houden en wellicht ook juist iets interessants om over te discussiëren. Misschien heeft ze het zelf ook helemaal niet door en kan ze haar eigen gedrag beter inzien als jullie erover praten.

Ik denk dat het sowieso goed is om je minder afhankelijk van haar op te stellen. Je studiekeuze is in mijn ogen niet iets dat je maakt op basis van wat een vriendin doet, maar op basis wat jij in de toekomst wil doen. Die keuze zou ik zonder haar maken. Ik zou ook proberen andere vriendinnen te maken, zodat zij niet meer de enige is met wie je uit kunt gaan. Wie weet groeien jullie op den duur weer naar elkaar toe. Misschien ook niet. Maar dat is niet iets waar je geluk of sociale leven van af hoeft te hangen en als zij je nu minder happy maakt, zou ik nu wat meer bij haar wegblijven.

Ik zou sowieso een opleiding kiezen die JIJ leuk vind, niet waarvan zij zegt dat het gezellig wordt en dat het bij jou past. Dat moet jij namelijk vinden. Verder zou ik ook afstand van haar nemen.