Rouwen

Hellooooo

Iedereen maakt wel eens het verliezen van een dierbaar persoon mee, en iedereen gaat daar op zijn eigen manier mee om.
Ik zelf praat er liever niet over, maar hou het gewoon voor mezelf. Ik probeer ermee om te gaan door aan degenen die ik ben verloren te denken, maar er niet onnodig vaak bij stil te staan.
Mijn ouders willen veel praten over de mensen die ze zijn verloren, herinneringen ophalen en praten over de dood van die persoon, vooral als ze net zijn overleden.
Anderen drinken hun verdriet weg
Anderen blijven in de ontkenningsfase hangen, en denken er niet over na.

Hoe reageren jullie als jullie iemand verliezen, en wat is jullie manier om dit verlies te verwerken?
Wat denken jullie wat de meest effectieve manier is van het verwerken van het verlies van een dierbaar persoon?
Kortom: wat is jullie manier van rouwen?

ik praat er liever ook niet echt over, omdat ik er al snel van ga huilen. hehe. bijvoorbeeld een liedje die me aan die persoon doet denken, daar kan ik al van gaan huilen. ik blijf gewoon denken aan de persoon, en hem/haar nooit vergeten. mijn vader gaat elke avond met mijn opa naar de begraafplaats (voor mijn oma en mijn neef) dan ga ik ook vaak mee.

Hm, mijn neefje is laatst overleden, en ik denk er gewoon niet over na.
Ja soms sta ik er wel bij stil, maar dat wil ik helemaal niet, dus ik ontken het gewoon.

toen mijn opa (5 jaar geleden) overleed, praatte ik in mijn kamer tegen hem. over hoe erg ik hem mis en gewoon hoe mijn dag was. voorderest deed ik net alsof er niets aan de hand was. nu, lijkt het wel dat als het onderwerp naar boven kom ik alles over hem en hoe wil vertellen. het hele verhaal zegmaar, ookal vindt niemand dat boeiend.

Nog niet echt meegemaakt. Één keer toen ik nog heel jong was (6/7), dus daar weet ik eigenlijk niets meer van.

mijn opa is op 18.02.2010 overleden en mijn oma op 02.04.2010. allebei heel snel naar elkaar dus. het waren twee heel belangrijke mensen in mijn leven dus ik heb het er heel moeilijk mee. overdag doe ik gewoon vrolijk alsof er niks aan de hand is maar als ik s’avonds in bed lig denk ik toch weleens terug aan hoe het vroeger was. dan komen echt de stomste herinneringen naar boven waar ik dan toch wel om moet lachen.

my daddy :cry:, iii mis you!!

xx

Omhoog

in december is een vriend overleden, en in januari nog een vriendin, beiden 18, beiden auto-ongeluk en ik heb eerlijk gezegd echt GEEN idee hoe ik er mee om moet gaan, het is van woede naar verdriet, naar lachen om herinneringen en dat alles binnen een minuut, de hele dag door, was er maar één of ander iets dat ik kan volgen om op de beste manier te rouwen!

ik sluit mezelf meestal op,
en uit nooit wat, ook niet huilen ofzo.
maar als ik savonds alleen in bed lig komt alles in een keer eruit.
weet ook niet of dat zo goed is…

Hmm, vervelend dat je er niet een beetje overheen kan komen.
Ik begin een beetje té goed te worden in het niet aan dingen denken
Ik weet niet of ik dat nou een goed of een slecht iets moet vinden
Aan de ene kant is het wel “handig” ofzo, maar aan de andere kant kan je het ook niet echt verwerken als je er bijna niet aan denkt, en al helemaal niet over praat.

Ja dat heb ik dus ook
Onlangs is mn surrogaat-oma overleden, en ik heb amper nog een traan gelaten. Dat zal op de begrafenis er wel allemaal uitkomen.

ik had dat ook,
alles opgehouden
en op de crematie was alles zo erg,
dat alles tegelijk eruit kwam toen kon ik het niet meer verbergen,
ik wil meestal niet praten over mijn gevoelens,
maar volgens mij is dat soms wel beter

ik heb vorig jaar 4 hele dierbare mensen die erg dichtbij me stonden in 2 maanden verloren. Daarbij heb ik mijn oma die me deels heeft opgevoed, 3 dagen in de week bij ons was op een verschrikkelijke manier verloren. ze fietste bij ons vandaan en werd doodgereden door twee straatracers (met van die opgevoerde kut autototjes) Kortom heb genoeg om te verwerken. Van de meeste gata het wel redelijk omdat deze al ziek waren of oud. maar mijn oma ligt me nog altijd heel zwaar. ik droom bijna elke nacht nog over haar en mis hara nog steeds enorm. Wat ik hiertegen doe (deed heb niet zoveel tijd meer) was als ik me kut voelde haar graf bezoeken. dan ging ik daar in mijn eentje zitten en een aantal liedjes luisteren waarbij ik een speciaal gevoel heb en ook alleen bij haar graf mag luisteren van mezelf. ik ga dara altijd heen als ik me kut voel omdat ik dat vroeger ook altijd deed, als ik me dan klote voelde ging ik altijd naar haar toe en vaak bleef ik daar dan ook slapen. bij haar graf schrijf ik dan in een schrift gedichtjes of verhaaltjes over hoe ik me voel en wat ik allemaal aan haar mis. maar haar dood kan ik nog steeds niet verwerken omdat ik niet kan beseffen dat ze er echt niet meer is.

Ja dat laatste heb ik dus ook altijd heel erg
Mn oom is twee jaar geleden overleden, en ik denk af en toe nog steeds van, dat KAN toch niet waar zijn. Ook nu weer met mn oma, heb het me nog helemaal niet gerealiseerd dat ze er GEWOON NIET MEER IS. Nooit meer.

Hmm ja ik praat er dus liever ook niet over
En mn ouders wel altijd
En dat is heel frustrerend, want ik wil het gewoon op mn eigen manier proberen te verwerken
Als ik erover ga praten word ik alleen maar onnodig verdrietig.

Even van tevoren, voordat ik weer vijfduizend Girlsceners over me heen krijg: dit is puur voor mezelf. Ik weet dat mensen anderen manieren van rouwen hebben, maar dit is hoe ik er voor mezelf over denk.

Ik vind rouwen egoïstisch.
Ik kan het dan ook niet.
Want waar rouwen we nou om? Meestal niet om het leven dat de overledene had kunnen leiden. Meestal omdat we zelf geen tijd meer met diegene door kunnen brengen.
Mijn oma was ziek en leed pijn. Ik heb maar één keer kunnen huilen toen zij doodging, en dat was omdat mijn moeder zo zat te huilen tijdens de crematie. Voor mijn oma was het beter om dood te gaan dan om ziek te leven.
Ik mis haar wel, in de zin van “dit had ze nog mee moeten maken”, maar als ik aan haar denk is dat niet met rouw of verdriet, maar met opluchting omdat ze niet meer in pijn hoefde te leven.

Then again, ik heb een extreem gebrek aan compassie. Misschien verklaart dat mijn afstandelijke kijk op rouwen.

Vorig jaar is een van m’n beste vrienden verongelukt doordat een automobilist te veel drank op had.
Ik heb gewoon ontzettend veel naar ‘zijn’ liedje geluisterd, die ook op de begravenis was. Nu kan ik er weer gewoon naar luisteren en aan de goede momenten te denken i.p.v de begravenis. Alleen wanneer we dat nummer tijdens uitgaan horen kan ik nog eens in tranen vallen. Maar dan heb je alcohol op, reageer je ook erger natuurlijk. Ook heb ik niet in de kist gekeken, wou ik echt niet. Ik wou 'm herinneren zoals hij was. En ik ben blij dat ik dat gedaan heb. Verder heb ik heel veel gepraat met vriendin van me. Zij was bij het ongeluk. En op z’n verjaardag afgelopen februari ben ik naar z’n moeder geweest.
Ik heb 't wel verwerkt, maar ik kan nog steeds niet geloven dat hij daadwerkelijk weg is. Dat we 'm nooit meer tegen kunnen komen.
Maar wanneer ik hoor dat iemand ook maar éen biertje op heeft & vevolgens nog naar huis moet rijden kan ik wel heel boos worden.

Hmm, klinkt best logisch. Ik was ergens ook wel opgelucht toen mijn opa overleed, omdat hij ook heel ziek was.
Maar stel nou dat iemand jong komt te overlijden, of onverwachts en zonder ziekte? Denk je er dan hetzelfde over?

Ik ben nogal hard in rouwen en huil dan ook niet, maar dat komt vast omdat ik nog nooit een dierbare hebt verloren.