Rich Bitches (verhaal)

Hee ik begin hier met een nieuw verhaal. Hopelijk vinden jullie het wat!x

Rich Bitches

Kimberly
‘Louis Vuitton, Prada, Dolce & Gabbana, Gucci, Chanel, Burberry. Hé wacht! Waar is mijn Burberry tas. SOPHIA, waar is mijn Burberry tas? Ik heb hem vanmiddag in mijn kast gehangen en nu is hij weg. Ik eis dat je hem binnen nu en 10 seconden vindt. Anders ben je ontslagen!’
Wat denk die vrouw wel niet dacht ik. Ze heeft hem vast zelf gewoon gejat. Ach, ik was toch van plan haar te ontslaan. Ze is veel te arrogant.
‘Hier is uw tas mevrouw. Hij lag onder uw bureau. Ik denk dat u hem vergeten bent in uw kast te leggen vanmiddag.’
Ik kookte nu van woede. Wat denkt die vrouw wel niet. Dat ze mij hier zomaar de schuld van kan geven. Alhoewel, ik weet nou ook weer niet 100% zeker dat ik hem erin had gelegd.
Wacht, ga ik nu door die vrouw aan mezelf twijfelen. Dit kan echt niet. ‘Je bent ontslagen! Wegwezen,’ schreeuwde ik buiten mezelf van woede, ‘En als je niet binnen 5 minuten weg bent bel ik de politie.’
‘Mevrouw het spijt me, ik bedoelde het niet zo. Alstublieft geef me nog een kans. Ik zal nooit meer zoiets doen.’ Jezus, gaat ze straks ook nog mijn voeten kussen. Hoe moeilijk is het te begrijpen. ‘1, 2…’ dreigend begon ik te tellen,
Ze begreep denk ik eindelijk dat ze geen keuze had en verliet met tranen in haar ogen mijn kamer.
Ik pakte mijn telefoon, een Iphone 5 natuurlijk, en draaide het nummer van het uitzendbureau dat onder de sneltoets lag. ‘Met Kimberly, ik heb een nieuwe huishoudster nodig. En vandaag nog.’ ‘Dit is al de derde deze week, de huishoudsters beginnen op te raken,’ sputterde de telefoniste tegen.
‘Ik betaal niet voor niets. Een huishoudster, vandaag nog.’ Ik hing de telefoon op. Wat die vrouw aan de andere kant te zeggen interesseerde me toch niet.
Goed waar was ik. O ja, Burberry. Eehm, Fendi, Dior…

Charlotte
Lay your heart down, the end’s in sight. Conscience begs for you to do what’s right. EVERYDAY IT’S STILL THE SAME DULL KNIFE! STAB IT THROUGH AND JUSTIFY YOUR PRIDE! Ik had zoals gewoonlijk mijn muziek weer flink hard staan. Hoe harder hoe beter. Opeens werden met een ruk mijn Beats af getrokken. ‘Charlotte, ik sta al minstens 10 minuten te roepen. Zet die herrie eens af en kom naar beneden. Tim en Lotte zijn hier.’
Nee, niet Tim en Lotte. Die kinderen zijn zó verschrikkelijk. Met hun beleefde gedoe en nette kleren. Ik moet wel aardig tegen ze zijn, anders vilt mijn moeder me levend. Maar dat is wel heel moeilijk tegen zulke schijnheilige… Okee, hou je in. Een halfuurtje overleef je wel. ‘Charlotte, zit je nou al weer te dagdromen. Kom naar beneden en ruim die troep hier eens op.’
‘Okee, mam. Ik kom eraan.’
Mijn kamer opruimen? Ik dacht het niet. Ik heb alle posters op de muren en kleren op de grond zo verspreid dat je bijna onmogelijk het lelijke roze behang en vloerbedekking nog ziet.
Zwart, dat is pas een mooie kleur.

Clair
Na de 4 weken dat ik in LA woon heb ik nog steeds de verhuisdozen niet uitgepakt. Waarom zou ik ook? Het liefst stap ik nu weer op het vliegtuig terug naar New York en Alex. Hij is mijn allerbeste vriend. In New York deden we alles samen. Hij is hartstikke gay, dus shoppen met hem is echt geweldig. Trouwens, waar blijft Alex? We hadden 10 minuten geleden al op skype afgesproken. Pling, eindelijk hij is er.
‘Alex, ben je daar?’ ‘De enige echte,’ lachte Alex. ‘Ik mis je zo, ik heb het gevoel alsof ik je al maanden niet gezien heb,’ zei ik. ‘Darling toch, ik mis jou ook. Ik bedoel shop zaterdag is gewoon niet hetzelfde zonder mijn allerbeste vriendinnetje,’ zei Alex.
Zaterdag was altijd de vaste dag waarop Alex en ik gingen shoppen. Na een aantal maanden hebben we het shop zaterdag gedoopt. Het was echt ons ding.
‘Wat zie ik nu? Heb je die dozen nog steeds niet uitgepakt?’ vroeg Alex verbaast. ‘Ik kan het gewoon niet. Ik wil hier niet zijn en als mijn spullen een plek hebben, heb ik al helemaal het gevoel dat ik nooit meer terug thuis kom.’ ‘Je zult er toch echt in moet geloven. Hup, ik help je wel. Pak de eerste doos. Dan beginnen we meteen.’
Na ruim 3 uur stond bijna alles op z’n plek. Vreemd genoeg gaf het toch wel een goed gevoel en iedere ochtend een uur langer bezig zijn omdat ik al mijn spullen kwijt ben is ook niet ideaal.
Er werd op de deur geklopt. ‘Mevrouw, het eten is klaar. Uw ouders verzoeken u beneden te komen,’ hoorde ik de stem van de huishoudster. ‘Ik kom eraan en alsjeblieft, noem je Clair.’ ‘Zoals u wenst mevrouw.’
Aan de huishoudster moet ik ook nog erg wennen. In New York waren we helemaal niet zo rijk, maar nu mijn vader een of andere vestiging in LA runt lijken we om te komen in het geld.

Gaby
‘Probeer eens de eerste regel te zingen met je handen op je buik. Ja. goed zo. Hoor je zelf ook het verschil? Het klinkt stukken beter.’ Instemmend knikte ik maar gewoon mee. Na een tijdje luister ik geeneens meer. Ze zegt toch elke keer hetzelfde. Ik kan gewoon niet goed genoeg zingen en zal dat waarschijnlijk ook nooit kunnen. Als ik haar dat nou kon laten begrijpen. Maar nee, mijn moeder is er hoe dan ook van overtuigd dat ik een beroemde zangeres kan worden. Vanaf mijn 5de heb ik al elke dag zangles. Een sociaal leven kon ik hierdoor ook wel vergeten.
Ik denk dat het komt omdat ze er zelf nooit in geslaagd is een beroemde zangeres te worden. Ze is er heilig van overtuigd dat het mij wel gaat lukken.
Ik wil wat anders met mijn leven. Ik wil lol hebben, ’s middags met vrienden afspreken in plaats van de hele middag te zingen.
Over 2 weken maak ik weer een cd. Mijn moeder is er zeker van dat deze wel een succes wordt. Ik ben er zeker van dat het weer niks wordt. Net als de andere 15.
Het is vijf uur, eindelijk, ik ren haast de studio uit. Buiten staat de limousine gelukkig al klaar. Binnen 10 minuten ben ik thuis. Voordat we gaan eten heb ik misschien nog net even tijd te gaan zwemmen.
‘Gaby, ben je daar. Luister lieverd, ik heb gesproken met een vriendin van mij en ze wilt je helpen je droom waar te maken. Morgen nemen we een nummer met haar op en als het goed is vertel een vriendin van haar erover in Showbizzworld. Kan je het geloven? Dit kan je grote kans zijn!’ zegt mijn moeder.
Natuurlijk, denk ik. Een vriendin, ze zal haar wel weer omgekocht hebben. In Showbizzworld komen is nou ook weer niet zo’n groot ding. De enige die daarnaar kijken zijn bejaarden die half doof zijn.
‘Leuk, mam. Ik kijk er naar uit,’ zeg ik tegen mijn moeder. Zij begrijpt me toch niet.

Kimberly
Morgen begint school weer. Dat betekent dat ik haast moet maken met mijn outfit samen stellen. Normaal zou ik allang met al mijn vriendinnen hebben afgesproken wat we zouden dragen, maar aangezien zij allemaal eindexamen hebben gedaan en ik gezakt ben zal ik het alleen moeten doen.
Het zal niet moeilijk zijn een nieuw groepje vriendinnen te vinden. Ik ben tenslotte de populairste van de hele school. Misschien zou ik audities moeten houden. Ja! Ik weet zeker dat ik de gymzaal mag gebruiken en misschien huur ik nog een paar andere mensen in. Er hangt dan een hele grote foto van mij op de muur. Amazing!
Okee, misschien draaf ik weer een beetje door. Ik zie eerst wel hoe het gaat en beslis dan wat mijn plan van aanpak wordt.
Goed, mijn outfit.
Anderhalf uur later wist ik wat ik aan ging trekken. Het was perfect.

Charlotte
Gadverdamme, morgen weer school. Als ik ergens geen zin in heb is het school wel. Al die modepoppetjes. Vorig jaar hoopte ik dat ik eindelijk van Kimberly af zou zijn en toen bleef ze zitten. Nog een jaar tegen dat arrogante hoofd aan kijken. Hopelijk is ze wat minder erg nu haar leger weg is, maar dat zal wel niet. Kimberly kennende heeft ze binnen een dag al weer een nieuw leger verzameld.
Het enige fijne aan school is dat ik niet de hele tijd naar het gezeur van mijn moeder hoef te luisteren.
Was mijn vader maar nooit overleden. Hij had er tenminste nog begrip voor dat ik niet zoals alle andere meisjes was. Van hem heb ik mijn Beats gehad en die zal ik ook nooit meer afdoen.

Clair
Morgen begin ik op mijn nieuwe school. Ik hoop dat het niet teveel scheelt van mijn oude school. Al moet ik natuurlijk wel helemaal opnieuw beginnen en vrienden maken was al nooit mijn sterkste punt.
Het is ook nog eens mijn laatste jaar. Ik had mijn ouders gesmeekt nog een jaar thuis te blijven, zodat ik mijn school kon afmaken. Maar nee, dan zou de grote kans van mijn vader weg gaan.
Nu wonen we hier in een mega groot huis met zwembad, fitnesszaal en wie weet wat nog allemaal. Ik zit voorlopig veilig op mijn eigen kamer.
Een ding weet ik zeker, zodra ik eindexamen heb gedaan neem ik het eerste vliegtuig terug naar New York. Ik heb het al helemaal gepland. Ik trek bij Alex in en we gaan samen studeren.
Tegen die tijd ben ik 18, dus kunnen ze me niet meert tegenhouden.

Gaby
Morgen weer naar school. Eindelijk, dat betekent niet meer de hele dag zingen. Weer onder normale mensen zijn en gewoon lol hebben.
Ik kijk er echt naar uit dat het mijn laatste jaar is. Zodra ik eindexamen heb gedaan ben ik weg. Nooit meer zingen of tenminste niet omdat het moet.
Waar ik heen ga heb ik nog niet helemaal uitgezocht. Hoe verder, hoe beter.