Relatie verbroken omdat hij te gestrest is door verblijfsvergunning & carriere

Hoi allemaal,

Lang geleden alweer dat ik hier voor het laatst actief was… Helaas voel ik me toch weer zo opgekropt dat ik van harte hoop dat er hier ook nog meiden zitten die zich herkennen in mijn verhaal en ervaringen en tips willen delen. Het is wel een hele lange, maar ik wil het zo graag kwijt.

Ongeveer 8 maanden geleden leerde ik een geweldige kerel kennen via een blinddate die een gemeenschappelijke vriend had gepland. Afkomstig uit Zuid-Amerika, ontzettend ambitieus en probeert in NL aan zijn klassieke muziek carriere te bouwen. Hij is 30 (leeftijdsverschil is idd best flink, bijna precies 10 jaar) en de tijd begint voor hem te dringen wil hij nog door kunnen breken omdat veel kansen in die wereld niet zijn weggelegd voor 30+ ers, maar enkel toegankelijk zijn voor jonkies… Nu kreeg hij vlak nadat we officieel iets kregen te horen dat zijn aanvraag voor een definitieve verblijfsvergunning was afgewezen. Toen heeft hij wel voor elkaar gekregen dat hij nog een tweede studentverblijfsvergunning kon krijgen, waardoor hij onnodig aan een tweede master moest beginnen. Zo’n master is voor een buitenlander onwijs duur en hij knokt en heeft moeten knokken om financieel overeind te blijven.
Verder hadden we het onwijs goed samen, hij is zo lief en zorgzaam en hij was zo inspirerend. Hij heeft me een heel nieuwe visie op de wereld laten zien en ik heb nog nooit zo genoten van iemands gezelschap.

Toen hij in september met zijn studie begon, begon mijn laatste studiejaar. We hadden minder tijd voor elkaar dan in de zomer, maar het viel goed te regelen omdat we bijna bij elkaar om de hoek wonen. Langzamerhand werd echter steeds duidelijker dat dit jaar (2014) onwijs zwaar zou gaan worden, maar we drukten het weg, we zouden wel een manier vinden om ondanks die drukte en stress bij elkaar te zijn. Ondertussen wist ik niets te zeggen als hij zei dat hij waarschijnlijk 6 maanden lang wilde gaan studeren van 8:00-0:00 en in de weekenden les moest gaan geven voor de ambassade van zijn land. Het wegdrukken van die problemen is echter onwijs aan hem gaan vreten.

Vorige week meldde hij dat hij twijfels had of onze relatie dit wel aankon of dat hij dit onze relatie wel aan wilde doen. Het brak m’n hart, maar het bracht met ook bij mijn verstand: we konden die gedachten niet langer meer wegdrukken en met een plan komen: zouden we door de storm gaan terwijl ik zeer zeker een geest als vriend had voor een half jaar? Ondertussen stapelen zaken zich op en moet hij een beurs terugbetalen en zoekt hij zoveel mogelijk tijd om te studeren voor de concours die hij ziet als zijn laatste mogelijkheden tot succes. Hij is aan het einde van zijn latijn, wil zijn dromen niet opgeven maar is wel bereid een gigantisch offer te leveren voor die dromen. Ik heb me een week lang voorbereid op ons grote gesprek…

Dit gesprek was gisteravond. Het was ongelofelijk zwaar, we voelen heel erg veel voor elkaar, het zit in principe nog helemaal goed… Wat hij mist in onze relatie is de zekerheid dat we er doorheen kunnen komen zonder schade op te lopen doordat we elkaar nooit kunnen zien en doordat hij wrak zal zijn gedurende die tijd. Hij wil mij en ons dat niet aandoen, maar tegelijkertijd ben ik ‘the best girlfriend he ever had’. Hij weet dat ik nogal ‘alles of niets’ ben en wil hij me niet dwingen op hem te wachten. Daarnaast weet hij ook nog niet hoe hij zich na deze periode zal voelen omdat hij dan hoopt een punt te hebben bereikt waar hij van droomt… of niet…

We hebben iig besloten dat we uit elkaar gaan, het voelde gewoon als de enige optie die ons rust zou geven, maar tegelijkertijd voelt het zo zwak. Als iets goed zit moet je ervoor vechten, maar er bestaat eigenlijk geen mogelijkheid meer om ervoor te vechten? We hebben echt de hele avond en nacht erover gepraat, geknuffeld, gezoend, ik mocht blijven slapen en vanochtend sleepte het voort. Ondertussen hebben we ook gewoon 2x seks gehad en heel heel erg veel gehuild. Het was een bizarre dramatische mengelmoes van gevoelens. Het werd wel steeds duidelijker dat het een zorg zou schelen voor ons beiden door gewoon op ons hoogtepunt te stoppen, maar het voelt ook zo zwak om dat te doen…

Op het moment weet ik dat hij van mij houdt en dat ik onwijs veel van hem houd, maar bij elkaar zijn is geen goed idee. Waar ik hem de komende tijd ga missen omdat het uit is, daar zou ik hem ook gaan missen omdat hij gewoon geen tijd durft vrij te maken voor een relatie. Onze relatie was zo gezond, we zagen elkaar heel regelmatig en deden leuke dingen. Dit willen we niet verpesten. Het zou een soort friends with benefits relatie worden waarbij ik tot september zou moeten wachten tot ik mijn echte vriend weer terug heb… Ik weet nu echt niet goed hoe ik hierover heen moet komen… Zoals ik al zei: we wonen om de hoek bij elkaar. Ik fiets elke dag langs zijn huis, we gaan naar dezelfde sportschool, gaan naar dezelfde supermarkt, fietsen dezelfde routes door de stad… Ik moet hem los gaan laten, maar ik weet gewoon echt niet hoe dat kan terwijl we ondertussen zoveel voor elkaar voelen en ik gewoon nog zoveel om hem geef…

Jeetje wat rot zeg, wel begrijpelijk ergens. Maar zou het ook geen optie zijn om eens in de zoveel tijd af te spreken? Ik weet dat dat ook wel heel moeilijk is, maar dan kunnen jullie wanneer dat wel weer kan weer echt voor elkaar gaan. En anders misschien afspreken dat hij je opzoekt wanneer dat allemaal achter de rug is (alleen als je dan nog single zou zijn), om te kijken of het weer wat wordt.

Heel erg bedankt dat je de moeite hebt genomen om m’n verhaal te lezen…
Die optie van tussendoor afspreken hebben we inderdaad overwogen, maar hoe we dat kunnen doen zonder te erg aan elkaar vast te blijven houden vinden we moeilijk te bepalen… App je dan eens per week even? Spreek je af als de een echt even een luisterend oor nodig heeft? Hoe zorg je dan dat het niet alsnog als een mislukte parttime relatie aanvoelt?

Afspreken na september zit er waarschijnlijk wel in, maar we hebben afgesproken dat ik niet zou wachten, omdat er bijna een half jaar overheen gaat. Hoewel ik het in m’n achterhoofd toch zal blijven voelen: hij is het waard. Maar hij zal in de tussentijd heel veel denkprocessen doorgaan (gaat hij z’n dromen waar kunnen maken of niet?) en als ik hem daarna zal zien, dan weet ik nog niet wat ik aan zal treffen. Ik ben bang dat dat een groot gapend gat in onze connectie zal worden…

Wat een een rotsituatie zeg voor hem en jou! Ik vind het moeilijk om hier iets over te zeggen aangezien het toch moeilijk in te schatten is wat jullie samen aan kunnen. Ieder persoon is anders natuurlijk in een relatie. Dat gezegd te hebben zou ik denk ik persoonlijk toch vechten voor de relatie. Je houd echt ontzettend veel van hem, tenminste zo komt het over op mij als ik je bericht las.

Jullie hebben besloten om de relatie te verbreken, als reden dat hij geen tijd kan maken voor je vanwege zijn carriere wat begrijpelijk is voor zijn situatie. Je zegt op een gegeven moment dat je bang bent dat het een friends with benefits relatie misschien dan wordt, maar ik zie niet waarom dit zou zijn. Zolang jullie toch jullie gevoelens kunnen uiten bij elkaar en seks hebben, noen ik dat geen friend with benefits.

Daarnaast: is de liefdesverdriet die jullie allebei gegarandeerd zullen hebben niet veel pijnlijker dan het feit dat jullie elkaar veel minder gaan zien als jullie wel de relatie gaat houden? Jullie zouden bijv. wel kunnen afspreken om 's avonds bij elkaar te eten (jullie wonen toch bij elkaar om de hoek) en dat jij of hij dan weer teruggaat en misschien dan 1 of 2 keer in de maand bij elkaar slapen. Het zou mij gewoon veel meer rust geven als de relatie wel aan zou blijven. Je weet dan wel dat je in september elkaar weer met meer regelmaat elkaar kunt zien.

Ik denk dat je duidelijke afspraken moet maken en je gewoon hier aan gaat houden, zodat je niet zijn werk verstoord en hij zich ook kan blijven concentreren op zijn carriere.

Dat je bang bent dat hij erg verandert is in september zit er natuurlijk in, maar is het wachten dan toch niet waard als je zoveel van hem houdt? Ik vind een half jaar niets als je elkaar daarna weer met regelmaat kunt zien.

Ik heb zelf overigens een lange afstand relatie en ik moet nog 2 jaar wachten op mijn vriend waarschijnlijk voordat we elkaar heel vaak kunnen zien. Het is natuurlijk niet dezelfde situatie, maar wou het toch even er bij zetten.

Overigens, ik weet niet in hoeverre het een beslissing van jou of van hem was geweest. Als hij heel duidelijk was geweest dat hij niet verder wil met de relatie, dan is er natuurlijk weinig om nog voor te vechten…

Wauw, 2 jaar? Hoe komt dat? Dat moet vast heel zwaar zijn zeg om daar mee om te gaan?

Het is overigens niet zo dat hij er heel duidelijk in is geweest. Hoewel hij voor ons gesprek een week de ruimte wilde had hij eigenlijk helemaal geen tijd gehad om erover na te denken. Tijdens ons gesprek werd pas een beetje duidelijk wat hij voelde en langzaamaan wilde hij eigenlijk ook wel dat ik op hem wachtte, maar ook weer niet. Vandaag stuurde hij me nog een berichtje dat hij gewoon zo bang is dat we een grote fout begaan, het voelt voor hem zo pijnlijk dat we niet meer samen zijn en dat voel ik ook. Het is gewoon zo raar, want het voelt echt alsof we hier niet aan voorbij kunnen gaan ofzo.
Misschien moeten we er nog een keer over praten nu hij nog meer inzicht heeft in wat hij voelt? Ik hoop alleen zo dat we er niet aan onderdoor gaan, maar strenge afspraken kunnen misschien wel helpen. Wie weet inderdaad, is het het allemaal waard in the end. Als jij al bereid bent 2 jaar op je liefde te ‘wachten’, dan vind ik dat alleen maar inspirerend. Ik weet alleen niet of ik het kan…

Jeetje wat een vervelende situatie. Als het echt voorbestemd komen jullie er samen uit.
Echte liefde overwint de moeilijkste situaties. Weet je zeker dat je er achter staat dat jullie je relatie hebben verbroken?

In ieder geval wens ik je heel veel sterkte. Ga voor afleiding leuke dingen doen met vrienden of extra tijd besteden aan een hobby of je studie.

Ik spreek hem wel dagelijks, maar ik zie hem 1 keer maximaal in de maand voor een paar dagen achter elkaar. Hij is nog aan het studeren waar hij woont en als hij klaar is kan hij naar Nederland komen om verder te studeren.

Misschien idd een goed idee om nog eens een gesprek aan te gaan, aangezien jullie allebei wel bang zijn dat jullie de verkeerde keuze hebt gemaakt. Als blijkt dat het echt niet gaat, dan kun je nog altijd beslissen om uit elkaar te gaan, maar nu heb je het nog niet echt de kans gegeven om misschien voor een half jaar veel minder elkaar te zien en toch bij elkaar te blijven.