Relatie uitmaken...?

Ik hou van mijn vriend. Het is een lieve jongen en ik ben gek op hem, maar tegelijkertijd vind ik de manier van hoe hij in het leven staat helemaal niks. Hij mist een bepaalde drive heb ik het idee. De drive om dingen te ondernemen en om ergens vol voor te gaan.

Ik zou graag willen dat hij eens het voortouw neemt met dingen. Dat hij enthousiast mij ergens mee naartoe neemt. Dat hij een keertje met een plan komt en dan ook actie neemt.
Daarnaast wil ik het gevoel hebben dat we samen door het leven gaan en samen stappen zetten, maar dat voel ik niet zo. We zijn samen en we zetten allebei wel bepaalde stappen in ons leven, maar we doen het niet samen. Er is niets wat we samen opgebouwd hebben of samen bereikt hebben of samen voor willen gaan. Hij zegt wel van alles te willen opbouwen en doen samen, maar er gebeurd niks. Ik zie daardoor eigenlijk geen toekomst meer.

Ik weet ook niet meer hoe ik erover moet praten met hem. We hebben over al deze dingen al zo vaak gepraat. Dat heeft onze relatie ook niet beter gemaakt. Ik voel mij alleen maar een grote zeikerd, want ik heb altijd weer wat aan te merken op hem. Ook voelt hij zich aangevallen als ik het aankaart en moet ik volgens hem eens snappen hoeveel hij van mij houdt en dat het allemaal wel goedkomt. Ik kan daar helemaal niets meer mee. Het is steeds duidelijker aan het worden dat hij het toch niet is voor mij, maar ik vind het zo moeilijk.

Zonder hem voel ik mij zo alleen. Ik heb weinig vriendinnen, geen hechte band met mijn familie en daardoor klamp ik mij misschien aan hem vast ofzo. Hij is mijn beste vriend en ook mijn eerste liefde. Ik heb nog nooit met iemand zo een speciale band gehad. Ik ben best wel gesloten, dus dat ik mij heb opengesteld naar hem toe is voor mij niet zomaar wat. Dat maakt het voor mij ook wel moeilijk om het uit te maken. Aan de andere kant weet ik ergens ook wel dat ik zonder hem ook heus wel weer gelukkig wordt. Voor hem was ik ook gewoon alleen, maar nu ben ik er zo bang voor om alleen te zijn. Misschien moet ik het nog niet opgeven en kan het nog veranderen? Ik weet het niet. Het liefst blijf ik bij hem, maar hoe kan ik nou bij hem blijven als ik mij zo over onze relatie voel? Dat kan nooit goed zijn toch?

Pff… Ik voel mij gebroken vanbinnen :pensive:

Wat rot dat je je zo voelt. Misschien is er een reden dat hij terughoudend is? Ik weet niet precies wat je zou willen opbouwen of bereiken met hem, maar misschien is het iets wat hij eng vindt maar eigenlijk niet durft te zeggen omdat hij bang is je teleur te stellen?

Misschien moet je hem eens duidelijk vertellen dat je voelt alsof je op een dood punt zit in jullie leven en het gevoel hebt dat het niet meer word dan dit. En als het zo blijft je zelf verder gaat zonder hem. Misschien moet ie eens wakker geschud worden. Of onderneem bepaalde dingen die je samen zou willen doen gewoon alleen en laat hem zien dat je het ook zonder hem kan. Misschien stond op de planning dat je naar een ver land gaat samen, laat dan vallen dat je van plan bent dan en dan zelf te gaan en dat je alvast aan het plannen bent wat je daar gaat doen ofzo, en als ie zegt, wat, zonder mij? Dat je zegt dat ie al heel lang weet dat je dat wilt en het eens tijd wordt en je niet eeuwig wilt wachten.

Je zou wat je hier schrijft eigenlijk eerlijk moeten vertellen aan hem. Dat je veel van hem houdt, maar je je niet gelukkig voelt op deze manier en als het zo blijft je er steeds meer over nadenkt om bij hem weg te gaan. En als ie daarin toegeeft en het met je eens is, weet je meteen waar je aan toe bent. Dat hij zelfs de pit niet heeft om zichzelf een schop onder z’n kont te geven voor je. Wat moet je dan nog met zo’n iemand? Of hij schrikt eens wakker en laat zien dat hij echt voor je wilt gaan. Eigenlijk is dat het beste, gewoon eerlijk zeggen wat je hier zegt. Dan is het gewoon duidelijk en is er het snelst een oplossing.

Bedankt voor je reactie!

In het verleden heb ik al geprobeerd om hem wakker te schudden.
Drie jaar geleden wilde ik graag samenwonen met hem. We woonde toen allebei nog thuis. Hij zei dat hij ook wilde samenwonen, maar nam geen enkele actie. Als ik naar huizen wilde kijken of iets dergelijks reageerde hij niet enthousiast en ik was het toen ook zat om op hem te wachten. Ik ben toen zelf een huisje gaan huren. Hij was daar toen eerst ook niet zo blij mee, maar kort daarna is hij bij mij ingetrokken. Het doel is dus behaald: we wonen samen. Maar de manier waarop dat is gegaan vind ik helemaal niet leuk!

Ik wil bijvoorbeeld ook heel graag reizen samen en de wereld zien! Verdere doelen die ik graag wil bereiken met hem zijn een mooi huis kopen en een kindje krijgen. Hij zegt dit ook allemaal graag te willen, maar het lijkt alsof hij het ook prima vind als het niet gebeurd. Het maakt hem niet uit. Hij is toch wel gelukkig. Zo lijkt het!

Ik heb het duidelijk aan hem gemaakt. Ik heb zelfs al meerdere keren een pauze ingelast, omdat ik het niet meer wist. Zijn eerste reactie is altijd dat hij zich aangevallen voelt en inderdaad een soort van toegeeft dat ik dan maar beter iemand anders kan zoeken. Hij vindt namelijk dat hij heel lief en goed is voor mij. Dat is hij ook, maar doordat hij zo reageert voel ik mij juist weer een zeikerd dat ik te veeleisend ben ofzo. Daarna komt hij daar weer op terug en begrijpt hij het allemaal wel en belooft hij meer zijn best te doen. Omdat ik zoveel van hem hou blijf ik het dan telkens weer proberen, maar het lijkt allemaal nergens toe te leiden. We hebben het dan een tijdje weer heel gezellig samen, maar we blijven op het dooie punt uitkomen. Daarom dat ik nu bijna geen andere oplossing meer zie dan het uitmaken. Alleen wil ik hem niet kwijt :frowning:

Het klinkt alsof jullie geen goede match zijn. Hoeveel je ook van elkaar houdt. Dat is enorm kut… Maar hij gaat en hoeft niet te veranderen.

Dan moet je de keus maken tussen je eigen dromen opgeven en je aanpassen of het liefdesverdriet doorstaan en iemand vinden die beter bij je past.

Bedankt voor je reactie.
Je hebt gelijk en ik zou ook niet moeten willen dat hij veranderd, maar stiekem hoop ik dat toch nog wel.

Mezelf aanpassen probeer ik, maar ik merk dan dat ik het na een tijdje toch weer frustrerend begin te vinden. Vooral als hij - in mijn ogen - dan weer eens niet meedenkt of genoeg doet.

Het liefdesverdriet doorstaan en iemand vinden die beter bij me past lukt mij denk ik ook (nog) niet. Ik voel mij nu al zo gebroken vanbinnen door alleen maar erover na te denken om zonder hem verder te gaan. Als ik er zo verdrietig van wordt is het dan wel echt de juiste keus?

Eigenlijk heb je al alles geprobeerd dus. En je hebt ook pauzes ingelast. Ik ben bang dat hij je nooit echt gaat begrijpen. Maar ik snap dat het heel moeilijk is om het uit te maken. Als jullie huidige leven verder fijn is en jullie het op dit moment leuk hebben is het heel lastig om er dan een punt achter te zetten. Maar het is heel logisch dat je op een bepaald moment verdere stappen wil zetten in je leven. En zo te lezen gaat hij daar nooit hetzelfde over voelen als jij.
Hoe is hij verder qua karakter? Proberen jullie weleens nieuwe dingen samen als je samen uitgaat, of is het meestal hetzelfde? Zit hij veel thuis of heeft hij ook hobby’s buitenshuis?

Je kan nog zo veel van hem houden, maar eigenlijk wil je dat hij een persoon word die hij eigenlijk niet is en waarschijnlijk ook nooit gaat zijn. Dus als je binnen nu en komende jaren verder wilt in het leven, zal uitmaken je uiteindelijk toch gelukkiger maken, hoe moeilijk ook. Dan kun je iemand vinden die die dromen wel met je wilt waarmaken.

Je zult waarschijnlijk een heel erg rotgevoel hebben als je dit leest, ook omdat je er zelf ook al heel erg over nadenkt. Wat dat betreft is met ruzie uit elkaar makkelijker dan dat je eigenlijk nog wel van elkaar houdt. :confused: Als je hem echt nog een kans wilt geven en het nog te moeilijk vindt om het uit te maken, kun je altijd nog 1 keer hem een kans geven en hem vertellen dat je anders bij hem weggaat. Maar daarna zou ik voor je eigen geluk er echt een punt achter zetten. Want je wilt niet over 20 jaar spijt hebben omdat je dan nog steeds geen stap verder bent en misschien wel te laat is voor een kind of wat dan ook.

Ik wens je veel sterkte, want ik kan me voorstellen dat een verder goede relatie uitmaken heel moeilijk is. Geef jezelf de tijd om je keuze goed te overwegen, denk ook na over de gevolgen van je keuze. Wat je zelf al zegt, je zal heus iemand anders vinden en zonder hem ook gelukkig kunnen zijn. Hij zal vast heel lief zijn, maar uiteindelijk heb jij ook gevoelens en mag jij ook voor je eigen geluk kiezen en hoef je niet alleen maar rekening te houden met die van hem. Ik denk dat je vooral bang bent dat je hem heel erg pijn doet, maar bij hem blijven uit medelijden daar worden jullie beiden niet gelukkiger van. :two_hearts:

Ja.

Toen het uitging met mijn ex heb ik echt wel een paar weken elke dag moeten huilen, heel verdrietig. Liefdesverdriet is heel ongrijpbaar en heel vervelend.

Maar het wordt beter. En als je iemand vindt die wel bij je past vraag je af waarom je jezelf dat niet eerder gunde…

Hee hee,

Het is ontzettend moeilijk om een relatie te eindigen; I’ve been there (26 jaar oud). Wat ik daar wel van geleerd heb is dat jouw gevoel volgen ALTIJD de beste keuze is. Het geeft je kracht, zelfliefde en nieuwe ruimte. Ruimte voor nieuwe mensen en nieuwe ervaringen.

Je benoemd: “tegelijkertijd vind ik de manier van hoe hij in het leven staat helemaal niks”. Helaas kunnen we andere mensen niet veranderen en zou je moeten ‘settelen’ als je bij hem wil blijven. Maar ik denk persoonlijk dat je dan zowel jezelf als hem voor de gek houdt.

Het is misschien erg direct wat ik zeg, maar ik zeg het op deze manier, omdat ik denk dat je ergens zelf al weet wat je wil.

Hoe gaat het nu met je TS?

Bedankt voor alle reacties!

Ik heb het er nog steeds moeilijk mee en merk ook dat het niet goed is voor mijn geestelijke gezondheid. Ik was een paar dagen echt even ziek ervan en heb toen bijna elke dag gehuild. Mijn vriend merkte dit natuurlijk ook, dus toen hebben we gepraat. Ik heb hem alles gezegd en hoe ik erover denk. Dat ik erover denk om bij hem weg te gaan, want op deze manier werkt het niet voor mij. Hij werd ook emotioneel en wil mij absoluut niet kwijt. Hij heeft gezegd dat hij meer zijn best gaat doen. Ik heb hem ook gevraagd waarom hij het zo moeilijk vindt om ergens vol voor te gaan of iets te ondernemen. Hij zegt dat hij bang is voor allemaal gedoe of dat het allemaal niet lukt ofzo. Hij vindt het dan ook wel prima hoe het nu is. Ik vind het nogal vaag, maar hij wil er tenminste wel aan werken. Of zegt hij dat alleen om mij niet kwijt te raken? Ik weet het niet. Misschien is het een beetje tegen beter weten in, maar ik geef het toch nog maar een kans. Ik wil hem ook niet kwijt en twijfel soms ook of het niet aan mij ligt. Ben ik niet te veeleisend? Moet ik niet gewoon meer mijn eigen ding doen en mij niet zo afhankelijk opstellen naar hem? Ik blijf het lastig vinden. Misschien zijn we gewoon toch niet zo een goeie match, ook al is het mijn beste vriend en voelt het fijn / vertrouwd met hem. Ik hoop natuurlijk dat dit gesprek de wake up call was en er nu meer vanuit zijn kant gaat komen. We gaan het wel zien…

Nogmaals bedankt voor de berichten en jullie goede adviezen.

Als jij denkt dat je je te afhankelijk opstelt, dan is dat waarschijnlijk zo. Maar het is aan jou hoe en of je daarmee aan de slag gaat.

Zie je jezelf nog tien jaar zo doorgaan? Op die vraag moet je antwoord krijgen. Wij kunnen van alles adviseren, maar uiteindelijk is het jouw beslissing.

Gister is hij vertrokken met wat spullen na de zoveelste domme ruzie. Het is beter zo, ik trok het geestelijk niet goed meer, ik ging tegen mijn gevoel in en ik wist het. Het was onvermijdelijk.

Toch doet het mij zoveel pijn. Ik mis hem nu al vreselijk en zou willen dat hij weer terug kwam en we gewoon gelukkig konden zijn samen.
Het is ook zo raar dat we gister nog zaten te ontbijten samen, alsof er niks aan de hand was en nu is hij weg… Maar ik weet ook diep van binnen dat het niet meer gaat werken. Hij is er ook helemaal kapot van.

Heel verdrietig allemaal dit.

Liefdesverdriet is verschrikkelijk…

Gun jezelf ook de tijd om hier overheen te komen en zoek af en toe afleiding. Ik denk dat je de juiste beslissing hebt gemaakt, maar dat betekent niet dat het niet heel veel pijn kan doen.

Bedankt! Jullie lieve reacties doen mij ook goed💕

Ach wat verdrietig meis :"(. Maar zo te lezen sta je wel achter deze beslissing, hoe moeilijk ook.
Misschien dat hij hierdoor anders gaat kijken naar het leven en misschien zich wat meer ontwikkelt? Niet om je hoop te geven of dat je op hem gaat wachten, maar je weet maar nooit. Ik geloof altijd als jullie echt meant to be zijn het uiteindelijk goed komt tussen jullie, en anders niet. Nu kom je daar in ieder geval achter.

Maar het is goed om je nu op jezelf te richten en kijken wat de toekomst brengt. Voorlopig is het misschien veel uithuilen en jezelf vol stoppen met ben en jerry’s. Wees in ieder geval lief voor jezelf :relaxed: Een einde kan ook weer een mooi begin zijn van iets nieuws! Het is heel verdrietig maar het is ook weer spannend wat de toekomst kan brengen :two_hearts:

1 like