relatie stuk door geloof

ik en een jongen hadden sinds kort een relatie alles ging goed en ik wist ook dat hij christelijk gereformeerd was. Hij leek er geen moeite mee te hebben dat ik niet geloofde. Tot een week geleden hij het ineens niet meer kon, hij wou me het niet aan doen om naar de kerk te gaan, een rok te dragen, de bijbel te lezen ect. hij vond t te moeilijk voor mij en hem en wist niet hoe hij het moest aanpakken. Ik heb gezegd dat ik mee naar de kerk zou willen gaan en alles wat daarbij hoort voor hem, daar moest hij overna denken maar uiteindelijk zei die dat ik hem moest vergeten. zijn ouders hadden me tenslotte toch niet gemogen en het had alleen maar moeilijk geworden. Ook zou ik hem nooit gaan begrijpen in zijn geloof volgens hem.
we zijn allebei nog harstikke gek op elkaar en ik heb het idee dat echte liefde alles overwint en ergens heb ik hoop dat hij zich bedenkt. Moet ik het los laten of ervoor blijven vechten? of heeft iemand van jullie ook in zo een situatie gezeten? ik hou echt van hem en wil hem eigenlijk echt niet kwijt…

Ik heb het niet zo heftig meegemaakt als jij, maar toen ik mijn vriend leerde kennen, was ik ook nog niet gelovig. We hebben er veel over gesproken en zo is het balletje eigenlijk gaan rollen. Nu geloof ik ook sinds een jaar of 3 en onze relatie is daar zoveel sterker en vaster door geworden.

Mijn vriend is van huis uit echter niet streng christelijk opgevoed en zijn ouders zijn best wel vrij en open minded, dus dat maakte het al veel makkelijker voor ons.

Heb je hier een keer een rustig en goed gesprek over gehad met je vriend? Dat je bij wijze van spreken een keer gaat wandelen en er dan gewoon een paar uur over gaat praten. Dat heeft bij ons toen heel erg geholpen, dat je elkaars verwachtingen en ideeën leert ontdekken. Mja, als hij echt geen contact met je wilt, zit er niets anders op dan het zo te laten…

Je bent niet de enige, ook ik heb hier ervaring mee. Mijn ex vriend was christelijk, en achteraf ook strenger dan ik dacht.

Wij hadden beide nog nooit eerder een relatie gehad, waren echt gek op elkaar. In het begin, hoe naïef ook, zagen we het geloof ook niet echt als probleem. Naarmate we langer samen waren bleek dit dus wel degelijk zo te zijn. Na lang praten en veel gedoe hebben we, op zijn initiatief, uiteindelijk besloten om na 8 maand uit elkaar te gaan. Geloof is wel degelijk een probleem, hoe zeer ik er ook voor open stond. Achteraf weet ik ook dat dit het beste voor ons beide is, hoeveel verdriet ik er ook van heb gehad.

Tuurlijk kan het werken maar goed communiceren is echt het allee belangrijkste, en dat is niet altijd makkelijk. Zoals het spreekwoord al zegt, twee geloven op een kussen daar komt de duivel tussen. Ik denk dat je niet meer kan dan zijn keuze respecteren, zoals ik toen ook heb moeten doen. Hoe gek je ook op elkaar bent.

jaa hij wil echt geen contact alleen dan kunnen we over elkaar heen komen …
ik denk dat het inderdaad het beste is, hoe kut het ook is we komen er wel overheen…
bedankt voor de reacties !

Ik noem het geen echte liefde als hij jou niet in z’n leven wilt, alleen door een geloofsovertuiging.

^ Hmm, daar ben ik het niet helemaal mee eens. Een geloofsovertuiging kan voor iemand wel heel belangrijk zijn. Ik merk ook in mijn relatie met mijn vriend dat we veel dichter bij elkaar gekomen zijn doordat we het geloof nu samen delen. Ook al zijn wij niet streng of zwaar gelovig (ik draag gewoon broeken bij wijze van spreken, ik drink wel eens een wijntje en we hebben gewoon seks), maar je normen en waarden en degene waar je in gelooft, zijn wel de gemeenschappelijke deler. En hierop kun je je relatie verder gaan bouwen richting de toekomst.

Je kunt nog wel zo gek op iemand zijn, maar het is best moeilijk om op 1 lijn te zitten als je denkbeelden uit elkaar liggen. En het is gewoon veel makkelijker als dat wel zo is.

Anders als hij echt van je houdt wil hij er wel voor zorgen dat jullie relatie werkt.