Relatie na 8 jaar verbreken?

Ha girls,

net al wat topics gelezen die enigszins overeenkomen, maar ik wilde toch mijn verhaal opschrijven.

Ik ben 25 en heb al 8 jaar een relatie met een jongen. In mei vorig jaar hebben wij zelfs een huis gekocht samen, waar we nu ongeveer een halfjaar wonen.

In die 8 jaar heb ik vaak twijfels gehad. Ook door bepaalde gebeurtenissen (mijn vertrouwen geschaad). Toch waren de leuke en goede momenten altijd in de meerderheid, waardoor ik mijn twijfels nooit heb laten doorklinken.

Sinds een jaar heb ik echter het gevoel dat ik niet meer gelukkig ben. Dat het nog maar van één kant (zijn kant) komt. En dat ik het allemaal niet weet. Ik ben enorm in de war, want tuurlijk heb je in 8 jaar enorm iets opgebouwd en zijn we een soort van samen opgegroeid (van 17-25 jaar). Als ik echter kijk naar mijn gevoel in het afgelopen jaar, heb ik het idee dat ik in een afdaling zit en dat mijn twijfels alleen maar meer worden. Als ik naar het verleden kijk denk ik: ‘moet ik dit allemaal weggooien’? Maar als ik naar de toekomst kijk denk ik: ‘ik heb niet het idee dat ik gelukkig ben/weer wordt’.

Begrijp me niet verkeerd; mijn vriend draagt mij op handen. Hij doet alles voor me. Zegt dagelijks dat hij van me houdt, dat ik zijn alles ben. Het komt echt puur vanuit mijn kant, omdat IK twijfels heb. Ik weet alleen dus niet waardoor die twijfels komen. Komt dat door mij, door wat er in het verleden is gebeurd, toch door hem? Ik weet ook niet of ik gewoon ‘zeur’ en dat het gewoon een soort van periode is waar ik mij in bevind.

In de tussentijd heb ik sinds een maand ook gevoelens voor iemand anders gekregen die in exact dezelfde situatie zit. Ook hij heeft al 6 jaar een relatie en geen gevoelens meer voor haar. Doordat wij ons in dezelfde situatie bevinden, kunnen we heel goed erover praten en vinden we een soort steun bij elkaar. Ik weet oprecht niet of ik die gevoelens heb doordat we in dezelfde situatie zitten, of dat het een soort van opwelling is. Ik weet wel dat hij mij op het moment laat voelen hoe ik me heel lang niet heb gevoeld. En tuurlijk kan dat na enkele maanden anders zijn, maar als je in een relatie gevoelens voor een ander krijgt (en daar evt. wat mee doet), zit er toch iets niet goed in je eigen relatie lijkt me? Anders negeer je zoiets, of loop je ervan weg.

Ik ben zo in de war en wordt zo heen en weer gegooid tussen gevoelens. Het ene moment denk ik: ‘WAAR BEN IK MEE BEZIG, WAT GOOI IK WEG’? En het andere moment wil ik heel hard wegrennen en ermee stoppen. Maar al die confrontaties en gevolgen die erbij komen kijken…

Ik heb het vrijdag verteld en zit nu tijdelijk bij mijn moeder om goed na te denken over wat ik wil. Ik heb die jongen zo’n pijn gedaan, en dat doet mij nog het meeste pijn. Maar enkel bij hem blijven omdat het voor hem ‘zo zielig is’ of omdat het ‘vertrouwd en geborgen’ voelt, is toch niet de juiste keus?

Ik ben bang dat welke keus ik ook maak, dat het de verkeerde is.

Ik zou graag jullie advies als buitenstaanders willen… sorry voor het vast onsamenhangende verhaal :slightly_smiling_face:

Het enige advies wat ik denk ik kan geven is: volg je hart, bedenk waar je jezelf ziet over een jaar, 5 jaar, 10 jaar? Met je huidige vriend, en ben je dan gelukkig? Je kunt gevoelens niet dwingen, maar zoals je zelf al zegt in 8 jaar is er waarchijnlijk wel een band opgebouwd die je niet zomaar kan negeren.

Weleens overwogen om dit met een professional te bespreken? Zij kunnen vaak inschatten waar je twijfels vandaan komen en hoe je het aan zou kunnen pakken. Zij kunnen ook vertellen of dit een fase is waar je even doorheen moet of echt gevoelens zijn waar je op in moet spelen.

Al moet ik toegeven dat ik me afvraag of dat nog nut voor je heeft, want uit jouw verhaal heb ik meer het gevoel alsof je eigenlijk al een keuze hebt gemaakt. Dat je nu alleen nog een duwtje in je rug nodig heb om het te gaan doen.

Ik zou zelf een lijstje maken met de voor- en nadelen. Deze bespreken met mensen om je heen (zoals je moeder). Slaap er een nachtje over en kijk weer naar de voor- en nadelen en streep weg wat je minder belangrijk vind (bijvoorbeeld dat jullie samen een huis hebben. Leuk en aardig, maar als jij je niet gelukkig voel heb je toch niks eraan.)
Vooral veel praten.

Ik heb precies hetzelfde gehad als je wilt kunt je me noten.

Het uitmaken doet altijd pijn, en het zal na zo’n lange tijd altijd voelen alsof je iets weggooit, maar je moet je hart volgen en het lijkt er op dat je gevoelens voor hem verdwenen zijn. Dat kan heel lastig zijn en alleen jij kan bepalen of dit gevoel tijdelijk is of dat je echt niet meer bij hem wilt zijn. Ik vind niet dat gevoelens voor iemand anders krijgen meteen betekent dat je relatie helemaal fout zit, want naar mijn mening kan dit gebeuren na een lange tijd, maar als ik kijk naar de rest van de situatie lijkt het me beter als je het uitmaakt.
Dus ik zou er even heel goed over nadenken en proberen te verwoorden waarom je precies twijfels hebt en dan zal het hopelijk duidelijk worden wat je echt wilt!
(ik word echt bang als ik dit lees want ik ben ook samen met mijn vriend vanaf dat ik 17 ben haha en ben nu 21.)

Ik had hetzelfde als wat jij hebt, maar ik had 5 jaar een relatie. Twijfels, maar alle mooie dingen maar blijven herhalen. Uiteindelijk heeft hij 2 maanden geleden als eerste de keuze laten vallen. Vreselijk, maar diep van binnen had ik het anders zelf gedaan. Als je er niet gelukkiger op wordt, wordt je dat over de volgende 8 jaar ook niet. Het zal in het begin super kut worden en eenzaam zijn, maar geloof ik me: ik ben nu 2 maanden alleen en het maakt me sterker en gelukkiger dan voorheen.

Zitten jullie niet gewoon in een sleur?

Dit en denk goed na waarom je nu niet gelukkig bent en waarom je twijfelt. En dan toch een goed gesprek met je vriend hebben en kijken wat jullie samen kunnen verbeteren in de relatie om jou en hem gelukkig te maken. Want zoiets moet je niet snel weggooien.

Misschien moeten jullie eens een keer uit je comfortzone gaan en iets leuks gaan doen? Bijvoorbeeld op vakantie naar een ver land waar je normaal nooit naartoe zou gaan… want nu lijkt het alsof je een standaard leven hebt, elke dag hetzelfde 8 jaar lang… misschien moet je hier een verandering in brengen en zien of je toch nog gevoelens hebt voor hem maar dat je gewoon verandering nodig had?

Ik zou een professional inschakelen! Iemand die er rationeel met jullie samen en misschien ook jou individueel naar kan laten kijken. Succes in ieder geval!

Misschien moet je er zelf even een paar weken tussenuit (letterlijk uit de situatie stappen) om het even te laten rusten zodat je de situatie beter kan beoordelen voor jezelf. Als je even weg bent geweest merk je vanzelf of je hem echt gemist hebt

Ik herken me voor een deel in je verhaal, vooral wanneer je praat over de andere jongen waar je gevoelens voor denkt te hebben gekregen.

Ik ben zelf al lang samen met mijn vriend en kwam na een tijd in contact met een andere jongen, die hele lieve dingen tegen mij zei en mij leek te begrijpen als geen ander. Ik DACHT dat ik verliefd op die andere jongen werd en niet mijn huidige vriend meer leuk vond, tot het moment kwam dat die andere jongen afstandig ging doen en niet meer zo lief was als eerst.
Misschien voelt het zo dat je gevoelens voor die jongen hebt omdat hij anders is dan je huidige vriend, hij kan praten over dingen die over jouw vriend gaan waar jij mee zit.
Deze jongen kan dus wel een soort uitvlucht zijn voor je.

Ik kwam er dus achter dat ik echt van mijn vriend houd en niet van die jongen die ineens in mijn leven kwam opduiken waar ik gezellig mee kon praten. Ben nu nog steeds met mijn vriend samen en door dit voorval heb ik me wel gerealiseerd dat ik echt van hem houd.

Weet niet of mijn reactie je helpt, hope so!

Ik heb zelf een relatie gehad, die ik na 6 jaar heb verbroken. Ook ik dacht ‘Zijn al die jaren dan voor niets geweest?’. In die jaren waren wij beiden echter zo veranderd, waardoor ik mij niet langer tot hem aangetrokken voelde. Ik voelde dan ook niet langer de behoefte om bij hem te zijn.

Het heeft even pijn gedaan, maar het voelde ook als een enorme opluchting. We hielden contact tot ik mijn huidige vriend leerde kennen. Hij herinnert mij er keer op keer aan dat ik het juiste besluit heb genomen. Hij is namelijk zó anders, maar past perfect bij mij.

Ik zou eerst heel goed nadenken waar al je twijfels liggen en deze vervolgens bespreken met je vriend. Communicatie is ontzettend belangrijk, ik zou kijken of het een eventuele oplossing biedt voordat je alles weg gooit.

Ha girls, bedankt voor jullie reacties. Ik ga morgen even alles goed lezen en waar nodig reageren. X

Dat is precies de vraag die ik moet beantwoorden, maar waar ik geen eenduidig antwoord op kan geven…

Ik krijg van meer mensen te horen dat het lijkt alsof ik mijn keus al heb gemaakt. Ik denk ook dat als ik geen koophuis heb, dat ik de knoop al had doorgehakt. Dat zegt denk ik al genoeg. Ik ben nu inderdaad even bij mijn moeder om alles even tijd te geven. Ik merk dat ik hem eigenlijk totaal niet mis, maar het is ook pas 1,5 dag nu.

Bedankt voor je advies :slightly_smiling_face:

Ik heb nu al het idee dat ik merk dat nu ik alleen ben me beter voel. Dat komt ook omdat ik er natuurlijk nu even los van ben en niet ermee wordt geconfronteerd, maar ik heb echt het idee dat het beter is zo. Alhoewel ik het uiteraard wel nog tijd geef, want zo iets beslis je niet in 2 dagen.

Dat is ook waar ik soms bang voor ben en daardoor een verkeerde beslissing maak. Maar het komt van mijn kant uit natuurlijk niet ineens opzetten, dus het lijkt me dat je niet al anderhalf jaar in een sleur zit. We doen genoeg leuke dingen, maar ik heb er gewoon steeds minder zin in (met hem).

Zoals ik hierboven al aangaf, doen we genoeg leuke dingen, maar heb ik er gewoon steeds minder zin in. Ik had gehoopt dat tijdens onze laatste vakantie mijn gevoel weer zou opleven, maar het bevestigde eigenlijk alleen maar dat het voor mijn gevoel niet meer werkt. En tuurlijk is het nog wel leuk en heb ik geen hekel ofzo aan die gozer (was dat maar zo; dan was het zo makkelijker), maar als ik naar mijn eigen gevoel kijk ben ik gewoon niet gelukkig (denk ik).

Ik denk dat ik inderdaad met iemand wil gaan praten die er met een neutrale, professionele blik op kijkt. Ik denk dat als je van zo’n iemand ook een recht toe recht aan mening hoort, je het sneller accepteert en het voor jezelf duidelijk is of er nog hoop is ja of nee.

Dit is dus waar ik ook over twijfel. Dat die jongen slechts een bevlieging is. Maar dan alsnog weet ik natuurlijk niet of ik over 8 jaar nog steeds met deze jongen ben. Maar dat moet totaal los staan van de keus die ik moet maken. De vraag is of ik over 8 jaar nog met mijn huidige partner ben, en ik kan hier geen 100% ja of nee op antwoorden. Ik ben gewoon bang dat ik straks een hele grote fout maak… en vooral omdat ik een koophuis heb, dat ik dan alles heb weggegooid…

Dit sluit wel een beetje aan bij mij. Ik heb ook het idee dat we - of tenminste ik - anders zijn geworden en niet meer bij elkaar passen. Hij is ook gewoon in sommige opzichten te lief, terwijl ik soms gewoon iemand nodig heb die me ook gewoon even flink aanpakt (haha dit klinkt kinky). Ik voel me inderdaad totaal niet (seksueel) meer aangetrokken. Ik vind het wel nog prima om met hem te zijn en knuffelen e.d. vind ik ook niet erg, maar ik heb gewoon geen behoefte aan zoenen of seks. Dat is toch ook niet goed??

Communicatie is inderdaad het allerbelangrijkst, maar als ik met hem praat en mezelf dus weer in die situatie begeef, voel ik me eigenlijk alleen maar kut om hem zo te zien. Ik voel me zelf als ik gewoon weg van hem ben; op werk ben; of wat voor mezelf doe prima. Ik heb het idee dat ik er (bijna) geen moeite mee heb…

Conclusie is dus dat ik nog steeds twijfel :slightly_smiling_face: maar jullie reacties helpen echt enorm!

Na jouw laatste bericht klinkt het echt niet alsof je nog gelukkig met hem bent. Het enige wat jou doet twijfelen is omdat het vertrouwd is en jullie een koophuis hebben; dit zijn allebei geen goede redenen om bij iemand te blijven imo. Je voelt je niet meer (seksueel) aangetrokken tot hem, je wilt geen leuke dingen meer met hem doen of kijkt er in ieder geval niet meer naar uit, je vindt het fijner om alleen te zijn en mist hem totaal niet etc. Laat ik het zo zeggen: voor mij zou het absoluut niet goed genoeg zijn om zo’n relatie te hebben (ja oké, misschien als ik 80 ben ofzo, maar zeker niet als je nog een twintiger bent).
Hoe dan ook, een beslissing maken is moeilijk. Ik wens je veel sterkte en wijsheid, het is niet makkelijk om in onzekerheid te zitten.

Wat Pudu ook al zegt, op al onze berichten reageer je alsof het allemaal koek en ei is en blijf je proberen in te zien wat er beter kan en wat fijn is. Soms is een relatie gewoon op, maar moet 1 van de 2 de eerste keuze maken

Nogmaals bedankt meiden!