Red Lights

[b]Ik trok mijn broek omhoog, en keek hem glimlachend aan. “En, was ik het waard?” vroeg ik glimlachend. “Voor jou zou ik mijn hele jaarsalaris opgeven schatje, mijn vrouw zal nooit aan je kunnen tippen,” zei mijn klant grijnzend. Mark was een 40-jarige getrouwde man met 2 kinderen. Het was een van mijn vaste klanten, dit was de groep klanten waar ik mijn meeste inkomsten uithaalde. Mark keek me nog eens geil aan, en stopte me een briefje van honderd euro toe.
Ik stopte het briefje in mijn portomonnee, en borg het daarna op in mijn handtas.
“Dankjewel,ik kan het goed gebruiken,” zei ik en gaf hem een hand. “Nou, tot volgende week dan maar weer hè?” zei Mark,terwijl hij de deur uitliep.

En daar zat ik weer alleen op het oude,krakende bed. Altijd maar weer alleen. Zou ik hier ooit nog uit kunnen komen? Ik schrok van het geluid van de deur open wordt geslagen. Er kwam een dikke man binnengestormd, ook wel bekend als Mario, mijn baas. “Hoeveel?” vroeg hij zonder me aan kijken.
“Vijftig euro, de normale prijs, dat weet je toch?” zei ik, terwijl ik mijn wangen voelde opgloeien.
Hij zag dat ik loog, want hij keek me aan en kneep zijn ogen tot spleetjes. Uit het niets voelde ik ineens een vuist op mijn neus, die klootzak had me gewoon weer geslagen!
“Lieg niet tegen me, stomme slet. Ik weet dat je van die viezerik altijd meer krijgt!” schreeuwde Mario, terwijl zijn gezicht rood aanliep. Hij graaide in mijn handtas, en pakte mijn portomonnee eruit. Ik begon zachtjes te huilen, terwijl hij al mijn zuurverdiende geld weggraaide en de deur uitliep.
Huilend zakte ik op mijn bed neer, en voelde mijn ogen zwaar worden. Een tijdje later was ik verzonken in een diepe slaap.[/b]

Ik had ineens zin om met een verhaal te beginnen. Ik heb vroeger wel eens wat geschreven, maar ben er nooit echt mee doorgegaan. Vinden jullie het iets?

Jaa, ik zou er mee doorgaan! ben benieuwd…

Ja ga door, het is goed! xxx

ohh dankjewel allemaal! ik ga weer een stukje schrijven :slightly_smiling_face:

Ik werd wakker van een raar gezoem. Slaperig deed ik mijn ogen open, en realiseerde me dat het mijn telefoon was. Op het schermpje stond ‘Mama’, ze belde me. Waarom blijft ze het toch proberen?
Geirriteerd stond ik op uit het bed, en stak een sigaret op. Genietend van de nicotine die mijn lijf binnenkwam, keek ik in de spiegel. Ik zag een jong meisje, met lange bruine krullen, en doffe bruine ogen. De wallen onder mijn ogen lieten me ouder lijken, meer als een overwerkte secretaresse die nachtenlang wakker ligt door de stapels papierwerk die nog op haar wachten. Weetje, ik was niet altijd zo. Een jaar geleden was ik een vrolijk, levendig meisje dat in de bloei van haar leven was.
Een jaar geleden was mijn leven perfect. Een goede universitaire studie, een leuke vriend, en medelevende ouders. Tot die ene dag. De dag waarop ik besloot dat ik mijn leven zat geworden was. Het was veel te perfect, alles liep op rolletjes, anderen wilde mij zijn, ze waren jaloers op me.
Niemand zag aan me dat ik diep ongelukkig was, als ze het hadden geweten, was het misschien anders gelopen.

Hmm. Best interresant.

Moet ik dat als een compliment zien? :slightly_smiling_face:

Ja :slightly_smiling_face:

leuk, ga door :d

En daar zat ik weer alleen op het oude,krakende bed. Altijd maar weer alleen. Zou ik hier ooit nog uit kunnen komen? Ik schrik …

het is echt heel origineel enzo vind ik. alleen wissel je soms nog van tijden maar je moet wel verder gaan!

dankje, heb t even aangepast

Upje :slightly_smiling_face:

up.

upppp!

Oehhh verdeerrr !

ik ga vanavond verder schrijven!

Verder!

verder

Ik pakte mijn dagboek onder mijn kussen vandaan, en sloeg het open. Toevallig kwam ik terecht op de bladzijde van 24 september 2010. Ik kreeg tranen in mijn ogen, ik wist precies wat er op deze bladzijde beschreven stond:
“Lief dagboek,
Vandaag is mijn verjaardag, ik ben alweer 21 jaren oud. Al het bezoek zit beneden, inclusief vriendlief en mijn vriendinnen. Ik heb er allemaal geen zin in, ik hou niet van grote druktes. Ik heb vannacht een beslissing genomen, dagboek. Ik ga mijn leven drastisch veranderen. Ik ga weg, heel ver weg.
Morgenochtend om 7 uur, als iedereen nog slaapt, pak ik mijn spullen. Ik ga de trein nemen naar Amsterdam, waar het grote, boeiende leven is. Hier in Brabant is er namelijk echt niks te beleven, dat is ook een van de factoren waardoor ik deze beslissing genomen heb.
En ja ik weet, Gio, mijn ouders, familie en vrienden zullen verdrietig zijn. Maar ik kan zo toch niet verder blijven leven? Nou, lief dagboek, dit was het weer voor vandaag. Ik moet helaas weer naar beneden, ze wachten op me.”
Terwijl ik las stroomden de tranen over mijn wangen. Wat dacht ik wel niet? Dat alles beter zou worden als ik zou vluchten? Had ik niet door dat dit een domme,stomme beslissing was?
Ik wilde dat ik toen wist wat ik nu wist, dan was ik nu nog gewoon in Brabant, en had ik een normaal leven geleid.