Radeloos

Ik ben Rachel, ik ben 14 jaar en ik zit in de derde van havo. Om mezelf even kort te omschrijven: ik ben een heel gevoelig persoon, ik heb het gevoel dat mijn lichaam geen verschil kan zien tussen de reactie’s van verdriet en kwaad en ik denk dat ik faalangst heb.

Op mijn rapporten van de basisschool stond ik vaak omschreven als een rustig en onzeker, intelligent maar gevoelig meisje. Ik heb sinds ik me dingen kan herinneren al last van het feit dat ik niet tegen druk kan. Bijvoorbeeld wanneer de meester iets op een strenge toon tegen me zei kreeg ik direct een brok in mijn keel en begon ik te huilen. Naarmate ik ouder ben geworden is het iets minder en ik kan me op sommige momenten zelfs inhouden. Het zal wel raar klinken voor de meesten maar het is voor mij best wel speciaal aangezien ik nooit het gevoel heb gehad dat ik controle over mijn eigen emoties had. En daarbij word ik gek van het feit dat ik ga huilen wanneer ik kwaad ben, en wanneer ik aan het huilen ben kunnen mijn verdrietige gedachten plotseling omgezet worden in boze gedachten. Ook heb ik behoefte aan duidelijkheid en word nerveus als ik niet weet wat me te wachten staat. Uit mijn conform zone (?) gaan is voor me lastig omdat ik erg onzeker ben over mezelf. Niet over mijn lichaam maar over wat ik kan en hoe mensen over me denken. Ik kan kritiek amper verdragen door het feit dat mijn lichaam er ‘ongewoon’ om maar even te zeggen, op reageert. Naast duidelijkheid is mijn behoefte naar steun ook heel groot. Ik heb bij de meeste dingen het gevoel dat ik het niet in mijn eentje kan doen, dat ik anderen ervoor nodig ben. Daarom ben ik als het ware ook gehecht aan de steun en duidelijkheid die docenten (horen) te geven. Elke docent doet het goed tot voldoende behalve mijn engels docent, en dat terwijl ik sinds het begin van dit schooljaar last heb van black-outs. Ik ben ineens bang dat ik het niet meer kan, dat het me niet lukt en dat ik havo niet haal. Dat komt denk ik doordat mijn engels docent me als het ware de grond in stampt. Niet alleen mij trouwens, maar iedereen die niet naar zijn eisen voldoet. Zijn eisen? Zijn humor, goede cijfers én veel kennis van engels. Ja, zo tover je een lach op zijn gezicht. En daar voldoen maar twee aan, het waren er trouwens drie maar die is vanochtend afgevallen omdat ze een 1 haalde op het SO omdat ze niet had geleerd. Ik haalde een 2.1 en hij vond het leuk om te zeggen dat hij kon zien dat ik maar net ben over gegaan naar havo, dat ik het niet lang zou kunnen volhouden omdat mijn werkhouding niet goed genoeg is en mijn cijfers waardeloos (terwijl ik wel met enorm veel moeite en steun van klasgenoten en vrienden een 5.4 heb gehaald op het laatste proefwerk, het vierde hoogste cijfer van de klas). En dat terwijl ik steun nodig heb, weet ik van mezelf. Mijn zelfvertrouwen is als het ware gezakt van 90% naar 10%, en die laatste 10 verdwijnen langzamerhand ook.

Ik weet niet wat ik moet doen. Ik wil dat niet alleen mijn mentor maar alle docenten die ik heb weten dat ik hiermee, vooral met mijn waarschijnlijke faalangst, heel erg zit en het mijn doorzettingsvermogen beïnvloed. Ik wil best met mijn mentor praten, die overigens niet zoveel om emotie geeft maar wel om prestatie (cijfer in dit geval), maar ik ben bang dat ik dan weer in huilen uitbarst. Ik heb het vluchtig proberen te zeggen tegen mijn engels docent dat ik last heb van black-outs sinds het begin van dit schooljaar bij engels en dat het misschien daardoor komt dat ik slecht presteer. Maar hij zei: weet je arts het? Waarop ik antwoordde: nee meneer. Toen zei hij dat ik het maar zelf moest uitzoeken wat ik ermee ging doen en dat hij er ook wel eens last van had maar die black-outs wegdrukt, zou ik ook eens moeten doen. En ik had echt een: mag ik hem slaan?! moment…

Wat een lang verhaal. Ik hoop dat iemand het leest en ook nog erop wil reageren met hopelijk tips en ideeën…

Ik zou eens contact zoeken met een vertrouwenspersoon/schoolpsycholoog.

Ik heb het helemaal gelezen en ik herken het ontzettend. Vooral dat huilen als je kritiek krijgt (terwijl ik in mn hoofd gewoon denk: oke, kritiek, echt niet erg, krijgt iedereen wel eens) en als ik heel erg boos ben.
Daarnaast heb ik ook faalangst. De black-outs zijn gelukkig wel weggegaan. Ik weet dat er speciale trainingen voor zijn, misschien moet je daar eens op googlen?

En misschien een vertrouwenspersoon op school zoeken. Én tegen de schoolleiding zeggen hoe die docent jou behandeld, dat is echt over de grens.

Heel veel sterkte! Bij mij is het naarmate ik ouder werd, steeds iets beter geworden :slightly_smiling_face:

Ik herken je persoonlijkheids-verhaal ook heel erg!
En leraren zijn natuurlijk autoritaire personen in je leven, dat heeft een supergrote invloed op je, wat hij waarschijnlijk niet doorheeft. Ik denk inderdaad dat het het best is om met iemand op je school contact te zoeken, of eerst met je ouders praten en dan een mentor of vertrouwenspersoon.

Ik heb het ook heel erg andersom: wanneer ik me op welke manier ook gekwetst voel, ook al is het totaal onbedoeld, word ik boos op die persoon. Om die andere gevoelens weg te drukken. Daar ben ik niet echt een gezelliger persoon geworden, omdat het kutgevoel alleen weggaat als ik die gemene en boze opmerkingen maak. Ik kan me dan ook vrijwel nooit inhouden.

Dank jullie wel! Ik dacht dat ik de enigste was die dat met dat huilen had, een afwijking of zo. Ja, misschien klinkt dat gek. Maar vroeger lag ik heel vaak in het ziekenhuis, ik heb mijn waterpokken zo erg gehad dat ik ook weer in het ziekenhuis werd op genomen en zo nog wel meer dingen. Vandaar, haha…

Maar ik ga denk ik, wanneer ik de kans zie, aan mijn mentor vragen of er een vertrouwenspersoon is op school. Maar eerst met mama erover praten…

ik kan het wel een beetje herkennen. als ik krietiek krijg word ik rood, ik weet niet waarom. dan ben ik teleurgesteld in mezelf en baal ik dat ik het niet beter deed. maar huilen gebeurt niet meer. ik kan het tegenwoordig wat makkelijker van me af zetten.

Ik snap heel goed dat je wilt dat alle leraren weten, want in een bepaalde mate kunnen ze er natuurlijk rekening mee houden. Maar helaas zijn er zoveel types in een klas, dat ze er niet met elk type anders om kunnen gaan… Ook later in je leven zul je nog wel eens krijgen dat mensen er totaal geen rekening me houden. Dit had ik bijvoorbeeld met mijn autorijschool en op mijn werk. Dus je kan je er nooit helemaal tegen beschermen natuurlijk!

Ik weet er helaas zelf ook geen oplossing voor: tot nu toe was mijn strategie om gewoon een muurtje om me heen te bouwen en de rest buiten te sluiten, zodat ik niet meer gekwetst werd. Toen ik op kamers ging begon ik me helemaal onafhankelijk op te stellen. Dat had dus als gevolg dat ik ook mijn familie en vriend buitensloot, dat kon nu ik ze niet meer elke dag zag. En dat was dus totaal verkeerd om te doen! Wat dat betreft kan je liever een leuk maar gevoelig meisje blijven, maar wel jezelf, in plaats van dat je straks alleen nog maar op jezelf wil vertrouwen.

Ja, dat is natuurlijk wel zo. Iets in mijn achterhoofd zei dat ook al. Maar ik zal gaan kijken, morgen heb ik les van mijn mentor en krijgen we onze rapporten en het nodige commentaar. Ik sta 3 onvoldoende’s, dus ik ben benieuwd.

Ik vind sowieso al dat je Engels docent zijn houding tegenover kinderen wel wat mag veranderen. Sommige mensen horen echt niet in het onderwijs thuis blegh. En ik zou inderdaad contact opnemen met je mentor en misschien kan je aan hem vragen je door te verwijzen naar iemand anders. Ik praat nu om de zoveel tijd met een maatschappelijk werker op school, en hij luistert beter naar m’n problemen dan leraren doen en helpt me met m’n leerwerk plannen etc. Die mensen zijn echt wel te vertrouwen en weten hoe ze met emotionele kinderen om moeten gaan.

Op mijn middelbare school gaf een van de mentoren faalangst training, ook al zat je niet in zijn mentor groep, je mocht meedoen. Misschien kun je aan een mentor of vertrouwenspersoon vragen dat een mogelijkheid kan zijn?

En ten tweede; je engels leraar is een idioot. Of in ieder geval niet geschikt om voor de klas te staan als hij zulke opmerkingen maakt. En je zegt zelf: iedereen heeft moeite om een normaal cijfer te halen in zijn klas. Dusss… de hele klas is dom en kan geen goede cijfers halen… of …hij is niet goed in lesgeven en maakt een grove inschattingsfout en weet niet wat het niveau zou moeten zijn.

Hij zegt wel eens: ‘denken moet je aan mij overlaten’ en ‘ik geef zowel de onderbouw als examenklassen les dus jij gaat mij niet vertellen hoe ik moet lesgeven’ ugh.

Dank jullie wel, ik heb mijn rapport vandaag gekregen maar de gesprekken met de mentor is maandag. Dus ik ben benieuwd…

Ik heb hier verder geen ervaring mee, ik kan me dus niet verplaatsen in jou. Maar het lijkt me ontzettend vervelend en ik vind het goed van je dat je het hier zo gedetailleerd kan beschrijven. Wat die leraar betreft vind ik zijn opmerking echt niet kunnen, er zijn heel veel verschillende leerlingen, dat snap ik ook wel, maar hij heeft het recht niet om zo tegen jou te praten. Als ik jou was zou ik het of aan je mentor vertellen (ook van die leraar), hij/zij is degene die jou hiermee waarschijnlijk heel goed kan helpen, of je vertelt het aan je ouders. Weten je ouders dit al? Dat je het zo moeilijk hebt op school? Ik denk dat veel praten ook een stuk kan helpen, nu krop je het op. Sterkte!

Het is alsof ik mezelf hoor praten, haha! Alleen heb ik niet zo’n last van faalangst. Daar zo ik eens met iemand over praten (vertrouwenspersoon op school, leraar, mentor.

En wat een vreselijke leraar heb je, zeg! Misschien kun je als klas naar de teamleider stappen?

Ik heb zelf juist moeite met het uiten van mijn gevoelens… je kan aan mij echt niet zien of ik blij/boos/verdrietig ben…

Ik kan me goed in je verhaal herkennen, als is het bij mij nu wel een stuk minder. Op de basisschool huilde ik ook heel vaak, als ik kritiek kreeg of als ik het gevoel had dat ik slecht had gepresteerd. Dat huilen is op de middelbare school wel een beetje weggegaan, maar ik huil nog steeds wel vaker dan anderen. Ik had trouwens ook heel erge faalangst, ik moest altijd goed presteren en voordat ik een toets kreeg had ik altijd vreselijke buikpijn van de zenuwen. En ook was ik bang voor wat anderen van me dachten. Toen ben ik naar een faalangstcursus gegaan op school en ik heb met een maatschappelijk werker gepraat. Mijn verwachtingen waren dat het totaal niet zou helpen, ik ging alleen maar omdat mijn ouders en leraren het wilden. Ik had al zo vaak hulp gehad voor zulk soort dingen en ik verwachtte niet dat het zou helpen. Maar op de een of andere manier kreeg ik daarna heel aardige vriendinnen en mijn faalangst op sociaal gebied was bijna weg, ik ben nog wel altijd verlegen maar ach. En bij toetsen ben ik soms nog wel zenuwachtig, maar dat is ook een stuk minder geworden. Dus mijn advies: Ga naar een maatschappelijk werker of faalangstcursus, het kan echt helpen.

Het is erg duidelijk dat je hele ervaring/gevoelens gebasseerd worden op 1 ding; Onzekerheid.
Daarom zou ik me vooral daarop focussen. Want als je minder onzeker wordt, dan trek je de rest ook mee om hoog.
Is natuurlijk heel moeilijk, maar je kan klein beginnen.

Ehm, okee, ik heb 2 dingen te melden :stuck_out_tongue:

  1. Sommige docenten zijn gewoon horken. Doe je niks aan.
  2. Dat niet tegen kritiek kunnen, (bijna) huilen, dat is echt iets wat vanzelf over gaat! Het klinkt een beetje rot, maar je moet er aan wennen en het wordt ook vanzelf beter als je ouder wordt. Echt echt waar.
    Dat hele onzekere in totaal wordt trouwens ook vanzelf minder :slightly_smiling_face: Je kan er natuurlijk aan werken, maar uit de puberteit komen is echt de allerbeste manier om er vanaf te komen ; ) Hoewel het natuurlijk ook in je persoonlijkheid zit, scheelt volwassen worden daarbij ook echt veel.

Pfff ik herken mezelf echt heel erg in je verhaal.
Ik vind het eigenlijk wel fijn om kritiek te krijgen, want dan weet ik wat ik kan verbeteren, maar ik ga gewoon ALTIJD huilen --’
Ook als me iets dwars zit over iets/iemand of ik ben een beetje chagrijnig op mijn vriend, ga ik altijd huilen. Terwijl het gewoon niet nodig is en het maar om een super klein dingetje gaat. Ik wil ook niet huilen, maar het gebeurd gewoon.
En ik ben niet echt faalangstig ofzo. Denk ik.
Nouja, ik zou iig hulp zoeken bij een vertrouwenspersoon of mentor en niet denken “maar misschien ga ik wel huilen” want diegene is er voor jou en wil je alleen maar helpen. Als je op zo’n moment begint, dan kan dat denk ik alleen maar in je voordeel werken als ze je begeleiden.
En hopen dat het vanzelf wat minder wordt natuurlijk…

Ik dacht echt dat ik de enige was die dat met het huilen had. Ik bedank jullie ook weer voor het reageren op mijn topic, geeft me wel een beetje het gevoel dat ik niet de enige ben. (: