Raar..

Dit is al eerder geplaatst, maar niemand reageerde, hopelijk nu wel!
Wat vinden jullie ervan?
x

Op een dag, dan leerde ik je kennen. Je was knap, maar niet uitzonderlijk. Je was leuk, maar niet fantastisch. Je was lief, maar niet ongelooflijk. Je was van alles wat, maar ook niets.
Je was gewoon, net als alle jongens. Iedereen vond je leuk. Ik niet, want je was een jongen. Jongens vond ik dom, ik vond ze raar. En jij behoorde nu eenmaal tot dat idiote geslacht.

We zaten in een saaie klas, in een saaie les. Ik betrapte mezelf erop dat ik de hele tijd naar jou keek. ,Nee!’ zei ik tegen mezelf ,nee, het mag niet, je vindt jongens vies, je vind ze dom!’. Maar stiekem voelde ik dat het anders was, stiekem voelde ik dat jij anders was. Opeens zag ik dat je glimlachte, wauw zo een mooie glimlach! En toen,toen werd ik uit mijn gedachten wakker geschud, die saaie trut heeft me gevraagd hoeveel 859641 : 5623 is. Weet ik veel. Ze heeft al snel door wat er gaande is, ,Nablijven!’ luidt haar antwoord. Typisch, ze heeft gewoon iets tegen mij, altijd ik! De bel ging, één voor één slenterden mijn klasgenoten naar buiten, klagend over de reusachtige hoop huiswerk. Ik bleef zitten, ik was alleen, helemaal alleen. Ik voelde me eenzaam, voor de eerste keer in mijn leven. Ik begon aan mijn huiswerk.
De tijd ging langzaam. Uiteindelijk verloste die hysterische troela me uit mijn leiden!
Ik mocht naar huis. Nog nadromend over die sexy glimlach, liep ik naar buiten. Toen ik aan de fietsenstalling kwam, druk nadenkend. Opeens zag ik jou staan, jij glimlachte, morgen 20u in het park, fluisterde hij.

Ik vind het wel goed, alleen staan er soms dingen in waaraan ik me een beetje erger.
Ik zal het stukje wel even veranderen :stuck_out_tongue:

ik vind 't persoonlijk een verschrikkelijke schrijfstijl zo kortaf en dat ge-herhaal de hele tijd.

Ik heb het even verandert hoor, stoor je er niet aan dat ik het verandert heb ;p

Dat heb ik er tussenuit gehaald, ik ergerde me er ook aan.