Raar gedrag van vriendin

Ik heb dus een beste vriendin, J., die ik 4 jaar ken. Zij woont ongeveer 10 km van mij af. Nu is het punt: ik kom altijd bij haar, en als ik haar dan vraag of ze een keertje bij mij kan komen zegt ze eerst ja, maar daarna “ik wil eigenlijk niet”. Niet dat ik dat erg vind, maar wil ik haar zien, dan moet ik steeds bij haar komen zeg maar. En dit is al een tijdje zo. Soms ziet ze me 1 maand niet, omdat ik op instellingen zit en ze komt ook nooit gewoon langs als ik na een tijdje weer een weekendje thuis ben.

Wat moet ik hiermee? De laatste tijd trekt ze sowieso al meer om met een meisje van haar school

Al eens gevraagd waarom ze niet bij jou langs wilt komen? Vind dat nogal een vreemd antwoord eerlijk gezegd. Nogal lef dat ze dat ook zei. Zou bij mij al klaar zijn dan.

Dat weet ik wel, haar ouders wantrouwen zowat elk meisje waar ze mee omgaat en ik ben nog steeds niet “goed genoeg” voor haar ouders en word steeds op de proef gesteld door bij haar thuis te komen.

Tja, dat “ik wil eigenlijk niet maar ja” klinkt wel alsof ik haar zogenaamd behandel alsof ze móét… wat dus niet zo is.

Als het aan haar ouders ligt, kan zij er vrij weinig aan doen eerlijk gezegd. Of ze moet tegen haar ouders op gaan staan, maar dat kan voor veel ruzie thuis zorgen. Ik snap wel dat je het vervelend vindt, maar als het echt aan haar ouders ligt gewoon daar blijven langs gaan, beleefd doen naar die ouders en hopen dat ze dan een keer naar jou toe mag. Desnoods vraag jij het eens aan die ouders ‘is het goed als morgen ** naar mij toe komt?’