problemen met ouders

Haii

ik ben een 13 jarig meisje en heb sinds ik naar de middelbare ga heel veel problemen met mijn ouders. ze zijn overbezorgd en worden heel snel boos. mn ouders hebben allerlei veiligsheids apps op mijn tela geinstalleerd. ik mag ook niet omgaan met wie ik aardig vind maar met wie mijn ouders mogen en dat is niemand, behalve mijn vriendje en 1 meisje. ik mag ook niet alleen naar huis fietsen omdat ik volgens hun dood kan waaien in een greppel en verkeerde personen tegen kan komen. enz enz enz.

ik heb al zovaak geprobeerd mijn mening duidelijk te maken maar dat boeit hun niet en ik krijg er alleen maar straf van. ik had ook 1 x mn bureau niet netjes en toen kreeg ik geen zakgeld meer. ik krijg nu nog steeds geen zakgeld. ik zei een x wat ik er van vond en toen werden mn ouders echt serieus boos en zeiden dat als k zo eigenwijs zou blijven doe, opvoeding ook geen zin meer heeft en ik er alleen voor sta…

als k naar docenten ga om advies bellen zij gelijk mijn ouders dus dat is ook geen optie, wwant anders ben k bang dat ze me uit huis plaatsen. mn moeder heeft me al eens rot kind enzo genoemd

dit is best moeilijk voor mij want ik ben ook geadopteerd

hebben jullie pls wat advies?

Jouw ouders zijn bezorgd om één hele goede reden: ze houden van jou.

Ik weet dat jij nu denkt “ja dág echt niet” maar ik zie alleen maar ouders die het beste willen voor jou. Jij bent ál 13 maar je bent ook nog maar pás 13. Dat is iets wat je goed moet begrijpen. Mijn vader heeft mij tot aan mijn 16e nog opgehaald van schoolfeesten om één uur 's nachts, omdat hij niet wilde dat ik alleen naar huis fietste. Hij was bang dat mij iets zou overkomen en wilde gewoon zeker weten dat ik veilig thuiskwam. Dit deed hij in overleg en er waren (zelfs toen ik ouder was maar nog steeds op de middelbare zat) afspraken over gemaakt. Óf iemand zou mij thuisbrengen (oftewel met een groepje fietsen) óf ik moest hem bellen zodat hij mij kon ophalen. Vond ik dit vervelend? Ja af en toe wel, het was echt een pain in the ass om te moeten zeggen tegenover je vrienden “oh ja mijn vader is er” of vrienden die tegen mij zeiden “hé Opal, je pa is er”. Maar hij deed het omdat hij van mij hield, ookal moest hij zelf de volgende ochtend om zes uur opstaan.

Wat betreft je vrienden, ik heb geen idee met wat voor mensen jij omgaat of tegenkomt op school, maar ook hier geldt weer, jouw ouders houden van je. Ze zijn bezorgd dat je met de verkeerde mensen eindigt en willen dat voorkomen door jouw vrienden te kiezen voor jou. Ik weet dat het echt heel moeilijk is en vervelend maar ik heb hier ook een stukje advies. Praat met je ouders. Wees volwassen en vraag of je even kan praten met ze, omdat je graag wilt begrijpen waarom zij niet willen dat jij met bepaalde personen omgaat. Misschien kunnen ze jou dan uitleggen wat hun redenen zijn en kan jij - RUSTIG - weerleggen waarom dat niet zo is of waarom jij dat anders ziet. Wees volwassen, ga niet schreeuwen of boos zijn en probeer écht te begrijpen wat ze zeggen. Alleen op het moment dat jij begrijpt waarom ze die dingen doen die ze doen, kan jij overleggen met je ouders of er misschien een gulden middenweg is.

Wat betreft je bureau, houd hem opgeruimd. Klinkt superstom maar zo simpel is het. Ook hier geldt weer, ze houden van je en willen jou een goede omgeving geven om te kunnen leren. Met een rommelig bureau kan je niet goed leren en jij zal die toch echt netjes moeten houden. Punt is namelijk dat het jouw verantwoordelijkheid is om dat te doen, want je gaat het ook niet fijn vinden als een van jouw ouders dat gaat doen voor je. Die spullen die daarop liggen zijn privé en dat respecteren jouw ouders, alleen willen ze wel dat je bureau opgeruimd is zodat je goed kan leren en je huiswerk kan maken.

Ik zal je een klein verhaaltje vertellen, ik heb met mijn ouders oorlogen gevoerd. Werkelijk elke week had ik wel ruzie met ze. En dat bijna 5 jaar lang. En toch zijn ze er altijd voor mij geweest. Natuurlijk hebben ze ook wel eens dingen geroepen waar ze spijt van hebben, maar op dat moment was ik in hun ogen zó onmogelijk en frustrerend dat ze maar iets riepen. Neem wat ze zeggen met een korreltje zout, het is echt niet zo dat ze jou haten. Mijn ouders hebben mij ook vaak genoeg een rotkind genoemd, maar dat was gewoon omdat zij ook niet meer wisten hoe ze mij moesten helpen.

Jouw adoptie speelt hierin misschien een rol voor jou, maar ik weet zeker dat jouw ouders van je houden. Elke beginnende puber gaat door deze fase en het is echt niet ongehoord wat er bij jou thuis gebeurd. Jij bent geadopteerd omdat jouw ouders graag een kindje wilden, en hebben jou gekregen. Adoptie is een lang proces waar je jaren mee bezig kan zijn, ik denk echt wel dat ze héél goed nagedacht hebben over jou en dat ze zielsveel van je houden. Ik beloof je, dit zijn “standaard” puberproblemen met bezorgde en liefhebbende ouders. Probeer als een volwassene met ze te praten over dingen, zonder kritisch te zijn en vast te houden aan je eigen standpunten. Bekijk het ook eens van hun kant, ze willen alleen maar dat jij veilig bent. Eerlijk gezegd, denk ik juist dat ze zoveel van je houden dat ze zo bezorgd zijn. Ze zijn niet boos, ze zijn bang dat jou iets overkomt, en ik denk dat jij dat ook moet gaan inzien. Ze bedoelen niks kwaads, ze willen dat jou niks overkomt.

Goed, héél lang verhaal. Als je wilt mag je mij een berichtje sturen, om hierover te praten. Ik kan nog uren doorgaan maar kort gezegd, ze houden van je.

Sorry, maar dat is echt een rot argument.

Ja, ik geloof dat haar ouders van haar houden en dat ze “het beste met haar voorhebben”. Maar daar is zij niets mee. Je kan zoveel van iemand houden als je wil, je moet er ook naar leven. De lijn tussen bezorgd zijn en je kind een schadelijke opvoeding geven is enorm dun. En “ik mocht om 1 uur 's nachts na het uitgaan niet alleen naar huis fietsen” is een groot contrast met “ik mag enkel maar met twee personen contact hebben”.

Het feit dat meisje2003 te bang is advies te vragen aan een vertrouwenspersoon betekent voor mij dat ze advies moet vragen aan een leerkracht of leerlingenbegeleiding. Samen met hen kan ze een gesprek kan hebben met haar ouders. Begeleid. Leerlingenbegeleiding en leerkrachten hebben ervaring met puberende dochters, overbezorgde ouders, psychologische problemen, etc. Zij kunnen helpen tot een consensus te komen, en zowel haar als haar ouders raad geven voor de toekomst.

Misschien kan het een start zijn om in het begin met nieuwe vrienden die ze maakt enkel maar af te spreken op plaatsen waar er ouders in de buurt zijn? Zodat haar ouders zelf kunnen zien dat alles ok is. Misschien kan iemand haar ouders ook leren dat het NIET OK IS te dreigen je 13 jarige dochter uit huis te zetten? dat het NIET OK is je 13 jarige dochter een rotkind te noemen?

“Ze zijn bezorgd en houden van jou” is een excuus voor dit gedrag, geen geldige reden.

Mijn advies: Probeer eerst met je ouders te praten, vertel hun hoe je je voelt. Je kan ook met een leerkracht of leerlingenbegeleiding praten. Vertel hen wat je niet leuk vindt, hoe je ouders reageerden in bepaalde situaties, hoe je je voelt, dat je bang bent uit huis gezet te worden, dat je het moeilijk hebt je adoptie, dat je geen vrienden kan hebben, etc. Vraag hun om advies, maar wees duidelijk over jouw verwachtingen en jouw wensen. “Ik wil niet uit huis gezet worden, ik wil bij mijn ouders blijven”, “Ik wil niet dat jullie meteen mijn ouders bellen, ik wil vooral advies” of “Ik zou graag met hun praten, maar durf niet goed, is het mogelijk samen een gesprek te hebben met hun?” of “Ik hoef niet uit te gaan, maar zou graag meer vrienden maken in de klas. Hoe kan ik dit best aanpakken?” etc. Ze zullen je advies geven, of je doorverwijzen naar plaatsen waar je om advies kan vragen.

Als je voelt dat het slecht gaat met jou en je ouders is het ok om hulp te vragen, om raad te vragen, om dit aan een leerkracht te melden, om te vragen dat iemand met je ouders praat, om een psycholoog/psychologe te zien (samen en/of alleen). Ja, je bent “pás 13”. En ja, je bent een puber. En ja, je hebt stemmingswisselingen. En ja, je ouders menen het vast goed. Maar je ouders zijn al lang geen 13 jaar meer, zij zijn allang geen pubers meer en zij worden verondersteld hun gevoelens en stemmingswisselingen beter onder controle te hebben dan jij. En zij zijn je ouders, zij moeten weten dat iemand graag zien meer is dan juist woorden. En dat een kind verdient liefdevolle ouders te hebben. En dat een kind niet bang hoeft te zijn uit huis gezet te worden. En dat een kind geen rotkind hoeft genoemd te worden.

^Eens met alles hierboven. Ik was ook een rotkind toen ik puber was, maar ik had ook veel problemen met mijn ouders die niet alleen door mij kwamen. Misschien een beetje ontmoedigend voor de TS, maar toen ik hulp zocht op school kreeg ik ook altijd te horen dat ik ‘gewoon een puber’ was en dat dreigen met uit huis worden gezet ‘normaal’ was. Daarom heb ik ook nooit hulp gekregen, ik was gewoon een opstandige luie puber en daar lag alles aan :’)

Maar hopelijk heeft de TS meer aan haar school dan dat ik destijds heb gehad.

Ik snap dat Opalkoboi het heel goed bedoelt, maar je noemt je kind geen ‘rotkind’. Misschien kun je je een tijdje ‘zo goed mogelijk’ gedragen zodat je kan laten zien dat je in hun ogen geen zogenaamd rotkind bent maar juist heel verstandig? Misschien dat ze dan bijdraaien? Of als je zegt mijn vriendje brengt me thuis? Want dat je een vriendje mag laat weer zien dat ze daarin dus niet heel streng zijn.