Problemen met moeder

… -weg.

Misschien doet ze dit onbewust. Meer aandacht geven aan de een dan aan de ander. Ik zou het er nog eens met haar over hebben, en zeg dan dat je het niet leuk vind dat ze zomaar opeens weg gaat. Ik snap wel dat je zus wat meer zorg nodig heeft, maar daarvoor hoeft ze jou niet in de kou te laten.

Het enige wat ze tegen me zegt zijn dingen als: ik wou dat je dood was, waarom leeft zij, waarom moet zij mee etc.
Ik heb het al heel vaak tegen haar gezegd, ik ben al heel vaak in haar bijzijn in tranen uitgebarst, terwijl ik anders niet vaak huil…

ik weet gewoon niet meer zo goed wat ik nu moet doen

Je zegt zelf dat ze geestelijk gehandicapt is. Dan kun je misschien ietsje meer rekening met haar proberen te houden? Misschien doet ze het niet met opzet.

het gaat er toch niet om wat zij met haar zus heeft? En buiten dat, een geestelijke handicap is geen excuus om zoiets maar te zeggen en dat hoeft ts ook absoluut niet te accepteren.

Ik zou proberen een goed gesprek met je moeder te hebben en dan niet verwijtend maar zorgen dat ze het vanuit jouw pov ook gaat snappen

Weet je zeker dat ze het niet erg vindt als jij mee gaat? Misschien is ze wel opgelucht dat zij ook eens dingen alleen kan doen als je zus in het logeerhuis is. En vraagt ze jou niet mee, omdat zij het gevoel heeft dat jij volwassen en verantwoordelijk genoeg bent om dingen alleen te doen.