Prince Charming [Schrijfsel]

Prince Charming
Ken je dat gevoel, dat je iemand ontzettend graag wilt spreken, maar je verstand zegt het niet te doen? De ene keer geef je er zo gemakkelijk aan toe, terwijl je weet dat je hier achteraf spijt van gaat krijgen. En de andere keer, doe je het na wat voor jou een langdurige en moeilijke beslissing nemen lijkt, terwijl de eindstand precies hetzelfde is.

Elke keer weer, heb ik dit gevoel bij hem, zodra hij in mijn gedachtes komt. De standaard procedure van ‘deleting out of my sociallife’ werkte helaas niet. Na hem verwijderd te hebben van twitter, hyves, facebook en uit mijn mobiel, miste ik zijn aandacht na een paar weken alleen nog maar meer. Er is iets aan hem, wat me tot hem aangetrokken blijft voelen, ondanks alles wat hij zegt of doet… En ja inderdaad, dat is frustrerend.

Ik wil niets liever dan mijn eigen Edward en Jakob (Twilight Saga) tegen komen, die letterlijk tegen elkaar vechten om bij me te zijn. Maar nee, hier in dit leven maak ik dat niet mee, volgens mij ben ik hier met mezelf aan het vechten. Hoe fout is dat? Een meisje, vechtend om een jongen uit haar hoofd te zetten, stiekem vechtend om zijn aandacht te krijgen… Nee niet het ideaal beeld wat ik mezelf voor ogen had.

Wij vrouwen zeggen allemaal hetzelfde: “Ik wil mijn prins op het witte paard vinden, ik wil een goede jongen die werkelijk alles voor me zou doen”, maar toch maken we allemaal dezelfde fout. Want die ene jongen die werkelijk zo lief voor je is, en alles voor je wilt doen… Ja, die bestempelen we tot beste vriend, daarop kunnen wij toch niet verliefd worden? Nee, wij vallen voor die ene jongen waarbij we weten dat hij niet goed voor ons is. De vrouwen van nu willen jagen, we willen de beslissing maken of wij hem nu een lief berichtje sturen of niet (ook al weten we diep van binnen dat dit zo ontzettend stom is).

Ik heb meerdere malen gewenst om 11:11, bij het uitblazen van mijn kaarsjes en bij het zien van een vallende ster, dat de liefde van mijn leven me zou vinden en zou veroveren. Ik moet eerlijk toegeven dat ik had gedacht dat dit wel voor mijn 18e verjaardag zou gebeuren. Ik wou tenslotte een jonge moeder zijn en mijn vent daarvoor al wel een paar jaartjes kennen. Ook de wetenschap bevestigde deze gedachtes, ik las ooit ergens dat bijna alle vrouwen hun echtgenoot al voor hun 17e levensjaar ontmoet hadden. Nou dan ga ik stiekem in mijn hoofd toch even dit rijtje af… Ben ik dan toch iemand vergeten? Is er iemand zo positief veranderd? Hoor ik dan toch bij de uitzonderingen?

Of moet ik misschien dan toch volhouden en is hij, voor wie ik zo’n zwak heb, dan toch de juiste voor mij, maar moet hij daar zelf nog achter komen? Deze laatste vraag, neemt natuurlijk de overhand. Ons gevoel kunnen we niet uitzetten. We kunnen het proberen te negeren zolang we willen, maar echt werken doet het niet. Accepteren dat het niet zo is, misschien is dat de enige goede optie? Zucht, ging dat maar zo makkelijk als dat ik dat opschreef… Volgens mij duurt dat nog wel even!

Maar hé, sommige dingen hebben tijd nodig. En wanneer je de ene deur eindelijk kan sluiten, gaat er weer een nieuwe voor je open. Met misschien mijn prince charming daarachter :wink:

Mooi stuk, maar een tip. Als je wat minder korte alinea’s doet en minder langen zinnen leest het fijner.

^ Mee eens! Je zinnen zijn echt lang.

Dit is echt mooi geschreven!
Ik herken mezelf er zo ontzettend in …

Leuk! Alleen is het volgens mij Jacob, niet dat dat iets uitmaakt (:
Maar verder leuk geschreven.