Post-It's

Post-It’s [THRILLER]

~Intro ; Tom Van Hoesveld was een werknemer bij Franko Solutions, een verzekeringsbedrijf in Brussel.
Tot voor die ene bijzondere dag was hij een gewone medewerker die verstrikt zat in een dagelijkse sleur…

~Geposte stukjes tot nu toe ;

[b]Hoofdstuk 1.

Tom Van Hoesveld was een werknemer bij Franko Solutions, een verzekeringsbedrijf in Brussel.
Tot voor die ene bijzondere dag was hij een gewone medewerker die verstrikt zat in een dagelijkse sleur…

Tom kwam het bureau binnen.
Op z’n bureau lag er al een affiche klaar voor de tombola die avond.
“Je komt toch wel naar de tombola ?” vroeg Pièrre, de beste vriend van Tom.
“Ja hoor,” antwoordde Tom, “Ik heb tijd genoeg.”
De avond viel.
Alle werknemers gingen naar de vergaderzaal.
Er stonden wel vijftig tafeltjes in de zaal.
De vier vrienden : Tom, Pièrre, Patrick en Jasper gingen samen aan één tafeltje zitten.
De presentator kwam naar voren en begon te spreken :
“Dames en heren, vanavond is het de jaarlijkse tombola. Maar wat jullie niet weten, is dat er dit jaar een reis te winnen valt voor 4 personen naar de Ardennen.”
Iedereen begon opgewonden te mompelen.
Tom kreeg z’n kaartje.
Het getal dat erop stond was : 13.
“Heel leuk,” zei hij, “Meteen een ongeluksgetal.”
Naarmate de avond vorderde, kwam de aankondiging van de hoofdprijs steeds dichterbij.
“Het wordt tijd dat we de winnaar van de hoofdprijs van vanavond bekendmaken,” zei de presentator.
Na een hele hoop gepraat van de presentator kwam het uiteindelijk tot het grote moment :
“En onze winnaar is : nummer 13 !”
Tom sprong juichend overeind.
De volgende dag ging Tom naar z’n baas, meneer Verstreecken, om z’n prijs in ontvangst te nemen.
Hij wist al met welke personen hij op reis zou gaan : Pièrre,Patrick en Jasper.
Hij stond voor de deur van het kantoor van Mr. Verstreecken.
“Binnen,” klonk het vanachter de deur en Tom trok de deur open.
Mr. Verstreecken zat achter zijn bureau en verstopte snel een tijdschrift waarin hij aan het lezen was.
De cover van het tijdschrift kwam Tom bekend voor, maar hij kon zich niet precies herinneren hoe.
“Hallo, meneer Van Hoesveld,” begon meneer Verstreecken, “Ik neem aan dat u hier bent om uw prijs in ontvangst te nemen ?”
“Dat klopt, ja,” zei Tom.
“Hier zijn dus de sleutels van de chalet waar jullie zullen verblijven. Ik heb vier kopieën laten maken, voor iedereen een exemplaar dus. De chalet ligt redelijk afgelegen, dus alles wat jullie nodig hebben is daar opgeslagen in de voorraadkamer. Nog een prettig weekend.”

Hoofdstuk 2:

Hoofdstuk 2 : De Chalet :

Het was vrijdagavond en Tom wachtte aan zijn voordeur.
Patrick,Pièrre en Jasper zouden naar zijn huis komen en samen gingen ze naar de chalet rijden.
Om 19u was iedereen gearriveerd.
Patrick stapte uit zijn auto :
“Jo, Tom !” riep hij vrolijk, “Ben je klaar om te vertrekken ?”
“Ja hoor,” antwoordde Tom, “We moeten opschieten, als we op een redelijk uur willen aankomen.”
Iedereen stapte in zijn auto en ze vertrokken naar de Ardennen…

Na anderhalf uur rijden waren ze bij de chalet aangekomen.
Het was een prachtig bouwwerk en het lag midden in het bos.
Het viertal ging de chalet binnen.
Vanbinnen was de chalet zeer ruim :
Eerst was er een hal, waarop vier slaapkamers uitkwamen. Via die kamers kwam je in de keuken en de woonkamer terecht.
Toen ze alles aan het verkennen waren, viel Tom een plattegrond op, die aan de muur in de inkom was bevestigd.
Hij besteedde er verder geen aandacht aan en liep naar de woonkamer.
Daar stonden er drie luxueuze zetels en een grote boekenkast.
Ook zagen ze dat er een gezellige open haard uitgehouwd was in de muur.
“Ik stel voor dat we eerst gaan uitpakken en dan beginnen we aan het avondeten,” zei Patrick.
Iedereen ging akkoord en ze waren verbaasd om te zien dat er boven elke slaapkamerdeur een bordje was bevestigd met hun namen erop.
Ze besloten om de kamers te kiezen waar hun naam boven stond.
Tom kwam z’n kamer binnen.
In het midden van de kamer stond een fraai hemelbed.
Aan de muur was een grote, versierde spiegel gezet die van de vloer tot het plafond reikte.
Tegenover de spiegel, aan de andere kant van de kamer, stond een bureau.
Tom fronste z’n wenkbrauwen toen hij zag dat er boven het bureau een briefje was geplakt.
Tom herkende het gele papier.
Op z’n werk gebruikte hij ook dat soort briefjes, Post-It’s, heetten ze.
Tom liep naar het bureau en trok het briefje van de muur.
Hij las het :

Kijk achter je…

Instinctief keek Tom achter zich.
Hij schrok zich een bult toen hij zag dat er een man naar hem staarde.
Z’n angst veranderde echter snel in een lachbui, toen hij besefte dat hij naar zijn eigen spiegelbeeld keek.
Jasper, de grapjas, dacht Tom, Hij heeft dat briefje daar vast geplakt.
Een halfuur later had iedereen uitgepakt en zaten ze aan tafel een boterham te eten.
“Zeg,” begon Tom en hij haalde het briefje uit z’n zak en toonde het aan iedereen, “Welke onnozelaar heeft dit aan mijn muur geplakt ?”
“Ik niet,” zei Pièrre.
“Wie dan wel ?” vroeg Tom een beetje geïrriteerd.
Niemand reageerde.
“Ik zweer het, Tom,” zei Jasper, “Niemand heeft dat briefje daar geplakt.” [/b]

[REACTIES DOOR OF NIET?]

Thriller? :grinning:

ja

Thriller ! :slightly_smiling_face:

Tom kwam het bureau binnen.
Op z’n bureau lag er al een affiche klaar voor de tombola die avond.
“Je komt toch wel naar de tombola ?” vroeg Pièrre, de beste vriend van Tom.
“Ja hoor,” antwoordde Tom, “Ik heb tijd genoeg.”
De avond viel.
Alle werknemers gingen naar de vergaderzaal.
Er stonden wel vijftig tafeltjes in de zaal.
De vier vrienden : Tom, Pièrre, Patrick en Jasper gingen samen aan één tafeltje zitten.
De presentator kwam naar voren en begon te spreken :
“Dames en heren, vanavond is het de jaarlijkse tombola. Maar wat jullie niet weten, is dat er dit jaar een reis te winnen valt voor 4 personen naar de Ardennen.”
Iedereen begon opgewonden te mompelen.
Tom kreeg z’n kaartje.
Het getal dat erop stond was : 13.
“Heel leuk,” zei hij, “Meteen een ongeluksgetal.”
Naarmate de avond vorderde, kwam de aankondiging van de hoofdprijs steeds dichterbij.
“Het wordt tijd dat we de winnaar van de hoofdprijs van vanavond bekendmaken,” zei de presentator.
Na een hele hoop gepraat van de presentator kwam het uiteindelijk tot het grote moment :
“En onze winnaar is : nummer 13 !”
Tom sprong juichend overeind.

Een thriller dus :grinning: verder!

:villagepe

Not again! :grinning:
:heart_eyes_cat:

ff serieus verder dus… aan die smileys van ons heb je ook niet veel …

whaha indeed
mjah ik heb niet zo veel zin om veel te typen :kissing:

Daar heb ik ook wel eens last van… :bored:

De volgende dag ging Tom naar z’n baas, meneer Verstreecken, om z’n prijs in ontvangst te nemen.
Hij wist al met welke personen hij op reis zou gaan : Pièrre,Patrick en Jasper.
Hij stond voor de deur van het kantoor van Mr. Verstreecken.
“Binnen,” klonk het vanachter de deur en Tom trok de deur open.
Mr. Verstreecken zat achter zijn bureau en verstopte snel een tijdschrift waarin hij aan het lezen was.
De cover van het tijdschrift kwam Tom bekend voor, maar hij kon zich niet precies herinneren hoe.
“Hallo, meneer Van Hoesveld,” begon meneer Verstreecken, “Ik neem aan dat u hier bent om uw prijs in ontvangst te nemen ?”
“Dat klopt, ja,” zei Tom.
“Hier zijn dus de sleutels van de chalet waar jullie zullen verblijven. Ik heb vier kopieën laten maken, voor iedereen een exemplaar dus. De chalet ligt redelijk afgelegen, dus alles wat jullie nodig hebben is daar opgeslagen in de voorraadkamer. Nog een prettig weekend.”

Het was vrijdagavond en Tom wachtte aan zijn voordeur.
Patrick,Pièrre en Jasper zouden naar zijn huis komen en samen gingen ze naar de chalet rijden.
Om 19u was iedereen gearriveerd.
Patrick stapte uit zijn auto :
“Jo, Tom !” riep hij vrolijk, “Ben je klaar om te vertrekken ?”
“Ja hoor,” antwoordde Tom, “We moeten opschieten, als we op een redelijk uur willen aankomen.”
Iedereen stapte in zijn auto en ze vertrokken naar de Ardennen…

Na anderhalf uur rijden waren ze bij de chalet aangekomen.
Het was een prachtig bouwwerk en het lag midden in het bos.
Het viertal ging de chalet binnen.
Vanbinnen was de chalet zeer ruim :
Eerst was er een hal, waarop vier slaapkamers uitkwamen. Via die kamers kwam je in de keuken en de woonkamer terecht.
Toen ze alles aan het verkennen waren, viel Tom een plattegrond op, die aan de muur in de inkom was bevestigd.
Hij besteedde er verder geen aandacht aan en liep naar de woonkamer.
Daar stonden er drie luxueuze zetels en een grote boekenkast.
Ook zagen ze dat er een gezellige open haard uitgehouwd was in de muur.
“Ik stel voor dat we eerst gaan uitpakken en dan beginnen we aan het avondeten,” zei Patrick.
Iedereen ging akkoord en ze waren verbaasd om te zien dat er boven elke slaapkamerdeur een bordje was bevestigd met hun namen erop.
Ze besloten om de kamers te kiezen waar hun naam boven stond.
Tom kwam z’n kamer binnen.
In het midden van de kamer stond een fraai hemelbed.
Aan de muur was een grote, versierde spiegel gezet die van de vloer tot het plafond reikte.
Tegenover de spiegel, aan de andere kant van de kamer, stond een bureau.
Tom fronste z’n wenkbrauwen toen hij zag dat er boven het bureau een briefje was geplakt.
Tom herkende het gele papier.
Op z’n werk gebruikte hij ook dat soort briefjes, Post-It’s, heetten ze.
Tom liep naar het bureau en trok het briefje van de muur.
Hij las het :

Kijk achter je…

Zucht :stuck_out_tongue: , wordt nog is moe van dat getyp…
Door?
Stoppen?

door ik wil weten wat achter hem is x]

ik ook

Me too :grinning:
*net terug van boodschappen doen*

Instinctief keek Tom achter zich.
Hij schrok zich een bult toen hij zag dat er een man naar hem staarde.
Z’n angst veranderde echter snel in een lachbui, toen hij besefte dat hij naar zijn eigen spiegelbeeld keek.
Jasper, de grapjas, dacht Tom, Hij heeft dat briefje daar vast geplakt.
Een halfuur later had iedereen uitgepakt en zaten ze aan tafel een boterham te eten.
“Zeg,” begon Tom en hij haalde het briefje uit z’n zak en toonde het aan iedereen, “Welke onnozelaar heeft dit aan mijn muur geplakt ?”
“Ik niet,” zei Pièrre.
“Wie dan wel ?” vroeg Tom een beetje geïrriteerd.
Niemand reageerde.
“Ik zweer het, Tom,” zei Jasper, “Niemand heeft dat briefje daar geplakt.”
Woedend omdat niemand het durfde te bekkenen, ging Tom van tafel en liep naar zijn kamer.
Tom lag op z’n bed.
Hij keek naar een foto op z’n nachtkastje.
Op de foto stond Tom naast een lachende vrouw met blond haar.
Hij slaakte een diepe zucht en sloot z’n ogen.

Drie jaar geleden :

“Kun je het zelfs niet voor me opbrengen om me op te halen aan mijn werk ?!” schreeuwde de blonde vrouw naar Tom.
“Sarah, ik heb het uitgelegd, ik…” begon Tom, maar hij werd al snel onderbroken.
“Je hebt altijd een excuus klaar !” tierde Sarah,“Al twee maand ben je zo afwezig. Het is alsof ik je niet meer ken !! Maar nu heb ik de knoop doorgehakt. Ik ga bij je weg, Tom. Het spijt me…”
Met tranen in de ogen liep Sarah de deur uit.
Tom ging naar de keuken en ging op een krukje zitten.
Hij nam een doos van de keukenkast.
In de doos zat een formulier dat hij van een kennis gekregen had.
Het was een kaartje van Franko Solutions, een verzekeringsbedrijf in Brussel.
Tom was al een tijdje werkloos en besloot om te gaan solliciteren.
Hij keek op de klok : 17u.
Tom haastte zich naar het kantoor van Franko Solutions.
Hij kwam binnen en ging naar de vrouw aan de balie.
“Hallo,” zei Tom, “Ik ben hier voor meneer Verstreecken.”
“Meneer Verstreecken is klaar om u te ontvangen,” zei de vrouw, “Door die deur en gewoon rechtdoor blijven lopen.”
Tom deed wat de vrouw zei en zag al snel de deur van het kantoor van Verstreecken.
Tom klopte.
“Binnen,” zei een zware mannenstem.
Tom deed de deur open en bekeek het bureau van Verstreecken.
Het was groot en tegen de wand stonden archiefkasten.
Verstreecken zat op een grote, leren bureaustoel en legde het tijdschrift neer dat hij aan het lezen was.
Tom bekeek de cover :

HET COMPLOT VAN BELGIË

“Ga maar zitten,” zei Verstreecken.
Tom overhandigde z’n CV en begon het gesprek.
Hij vertelde alles aan Verstreecken : de geldproblemen, z’n vrouw waarvan hij ging scheiden, z’n overleden moeder, en nog vele geheimen die hij voor andere mensen verzwegen had.
Na het gesprek voelde Tom een last van z’n schouders vallen.
Ondanks de vele negatieve punten, had hij ook vele positieve kanten van zichzelf opgesomd.
Meneer Verstreecken glimlachte, gaf Tom een hand, en zei :
“U mag maandag beginnen.”

Lang stukkie…
Laatste voor vandaag denk ik ! :slightly_smiling_face:
Morgen meer?

Als de eerste reactie die zegt dat ik door moet gaan binnen 1 uur is ga ik door xD

-Trouwens , heb een lekker dramatisch verhaal geschreven [1 jaar geleden :stuck_out_tongue:]
Vondt hem weer.
Ik maak er denk ik ook ff een topic van :stuck_out_tongue:

Titel:Verslaafd

xRENSKE.
REACTIES ? :grinning:

nou door dan!!