Pleeggezin

Van begin tot nu.

Op 4 april 1996 werd ik, ’ Miranda ’ geboren in het ’ Sophia kinderziekenhuis ’ in Rotterdam. Toen ik 3 weken oud was kregen mijn biologische ouders te horen dat ik naar een pleeggezin moest omdat me biologische ouders alcohol en drugs verslaaft waren, vanaf 25 april 1996 woon ik bij me pleegfamilie. In die 16 jaar tijd dat ik hier nu al woon, is er veel gebeurt in me leven, en dat wil ik graag delen met julie.

Vanaf beginsafaan zag ik mijn biologische ouders om de 2 en halve maand, dan hadden we een uurtje bezoek tijd. Zo ging dat door tot ik 8 jaar was en kreeg te horen dat me biologische moeder ziek was, toen hebben ik en me pleegouders een tijdje niets meer gehoord van mijn biologische ouders.

Op 13 november 2004 werden mijn pleegouders gebeld door mijn biologische familie, ze hadden geen goed nieuws voor mij, mijn pleegouders riepen me naar de keuken en zijden: ’ Er is wat ergs gebeurt! '. Ik vroeg zachtjes met tranen in me ogen: ’ Is mama dood? ', waarop mijn pleegmoeder zij: ’ Ja meisje, ze is nu in de hemel. 'Me biologische moeder was ziek en ze is in haar slaap gestorven aan een hartstilstand. Ik heb uren en dagen lopen huilen, ik kon het niet geloven! Hoe zou het leven er nu uitzien zonder mama?Een paar dagen laten was de crematie van me biologische moeder, ik zag me biologische half broer weer na een paar jaar, huilend om onze moeder… hij probeerde een brief voor te lezen maar het lukte niet, hij had zoveel pijn en verdriet.

We mochten nog in de kist kijken, maar dat wou ik helemaal niet, ik zat vol vragen als 8 jarig meisje… ik dacht: ’ Wat nou als ze wakker word? ’ Ik ben toch maar naar de kist gelopen waar mijn mooie biologische moeder in lag, met haar boswachters blouse die ze graag aan had als ze mij zag. Wat was ze mooi! Daarna mochten we haar nog een keer zien, voor de laatste keer, maar ik kon het niet meer aanzien dat mijn mooie biologische moeder daar in de kist lag en nooit meer op zou staan. Even later mochten we haar as gaan strooien, dat was raar om te zien, je eigen biologische moeder uitstrooien. We kregen te horen van een van me biologische tante’s dat mijn biologische opa op 25 mei 2004 ook was overleden. Ik was zo ontzettend boos dat mijn biologische familie niet had verteld dat mijn biologische opa overleden was, ik ben daar nu nog steeds ontzettend boos over. Ik had een tijd geen contact meer met mijn biologische familie, en van mijn biologische vader hadden wij ook niets meer gehoord.

Na een lange tijd ging ik weer op bezoek naar mijn biologische vader, ik was zo blij dat ik hem weer sprak. Zo ging dat weer door met bezoeken. Op een gegeven moment hoorde we niets meer van mijn biologische vader, een week later belde me biologische vader dat hij in het ziekenhuis heeft gelegen met zware longontsteking. Gelukkig ging het weer goed met me biologische vader en bezocht ik hem weer. In die tussentijd heb ik nog steeds niet zoveel contact met me biologische familie, ze zoeken niet eens contact met me op.

Op woensdag 1 september 2010, was ik met school een middagje zwemmen, me dag kon niet meer stuk gaan, tenminste dat dacht ik. Ik kwam thuis en me pleegouders riepen me de keuken in en zijden: ’ er is iets gebeurt. ’ waarop ik vroeg met tranen in me ogen:’ is papa dood? ’ me pleegouders zijden: ’ ja meisje, je vader is nu weer samen met je moeder in de hemel. '31 augustis 2010, de overlijdingsdatum van me biologische vader. Ik wist niet wat me overkwam, mama EN papa dood… wat moet ik nu? Ik kon alleen maar huilen, huilen en nog eens huilen. Ik ben gaan tekenen, een tekening voor me vader voor op zn kist. Ik wou een brief schrijven, maar er kwam geen letter op het papier.

De volgende dag ging ik gewoon naar school, iedereen kwam naar me toe en trooste me, condoleerde me, en vroegen: ’ Waarom ben je op school, ga naar huis om uit te rusten. ’ ik zij: ’ waarom zou ik thuis gaan zitten huilen en niets doen, als ik op school julie als afleiding heb? ’ Waarop mijn Beste vriendinnen antwoorden: ’ Meisje, je bent zo sterk! geef het niet op, we zijn er voor je. ’ Toen barste ik in tranen uit. Die middag ging ik naar het huis van me biologische vader, waar me biologische tante ook was die ik nog niet kon. Ik heb een paar vesten meegenomen, een zakmes, zn portomoné met zn laaste beetje geld en de foto van mijn biologische moeder. Op tafel lagen 5 spuiten, 2 lege en 3 volle, heroïne spuiten. Dat deed me ontzettend veel pijn om te zien, mijn biologische vader zij dat hij was gestopt met de drugs en alcohol.

De volgende dag gingen we naar mijn biologische vader kijken, daar lag hij dan in de kist, mijn mooie papa. Ik wou bij hem blijven maar dat mocht niet, we moesten weg. De laatste keer dat ik zijn gezicht zag, wat lijk ik tog op hem.
Een paar dagen later was de begrafenis van me biologische vader, er waren een paar vrienden van me biologische vader, de hulp van me biologische vader, mijn voogd, mijn biologische tante ( zus van me biologische vader ), mijn pleegouders/broer/zus en een paar biologische tante’s/nichten ( van mijn biologische moeder ). Ik weet nog heel goed dat een vriend van me biologische vader tegen mij zij: ’ Meisje, je lijkt zoveel op je vader, zolang je maar niet op hem ga lijken qua drugs en alcohol, dat verpest heel je leven, kijk maar naar mij. Dus meisje, pas goed op jezelf en doe geen gekke dingen. ’ Er is die dag zoveel tegen me gezecht, maar dat is me echt bijgebleven. We stonden rond de kist van me biologische vader, het liedje: ’ Guns n Roses - Knocking on heavens door ’ werd gedraaid en ik baste in tranen uit. Ik legde mijn tekening op zijn kist, samen met een bosje rozen, en toen zakte de kist naar beneden de grond in. Ik zij zacht: ’ Tot over een poosje papa, rust nu maar uit. ’

De eerste week dat mijn vader overleden was, was erg zwaar en vermoeiend, ik werd er zelfs ziek van. De tweede week ging het helemaal fout met me, ik kon de pijn en het verdriet niet meer aan, het werd zo erg dat ik een oplossing gevonden had om me pijn en verdriet te verdoven. Ik begon mezelf te snijden, het hielp en het luchtte op. Maar de pijn en verdriet kwam weer trug, ik ging weer mezelf snijden en ik hoopte dat ik zo diep snee, dat ik dood ging. Ik wou naar me papa en mama! Maar het lukte niet. Zo ging dat een tijdje door, tot het snijden niet meer hielp. Ik wilde niet meer leven, ik gaf de moed op. Ik was naar de trein gelopen en heb daar staan wachten tot er een trein kwam, op het laatste moment ben ik van gedachte verandert. Er waren ook nog mensen die om mij geven.

Maar de pijn was nog niet weg, ik vond een andere oplossing om dat te verdoven, namenlijk ’ Blowen '. Ik wist dat het slecht voor je is, maar het hielp wel voor een paar uur. Maar op een gegeven moment wou ik meer en meer. Ik raakte verslaafd. De pijn en verdriet kwamen steeds maar trug, ik was het zat! Ik wou dood, naar mn biologische ouders. Ik pakte een paar potjes met pillen en gooide het door elkaar, ik slikte ze door. Ik begon duizelig te worden en niet lekker, ik dacht: ’ het is me gelukt! ’ tot ik plotseling moest overgeven, alles was mislukt. Sinsdien ben ik gestopt met die onzin, waarom zou ik het nog proberen? op een dag ga ik vanzelf dood.
Het ging steeds beter met me, ik had contact met me biologische tante ( zus van me biologische vader ) en ben daar langs geweest. Ik ben super blij dat ik contact heb met me biologische tante, nichtje, oom en neef. Bij hun voel ik me ook echt thuis, en het voelt ook als familie.
Ondertussen heb ik een paar vriendjes gehad, ik had echt liefde nodig en hulp. Maar het enigste wat hun me gaven, was haat, ontrouw en pijn. ik was niet hun lieve vriendinnetje, nee ik was hun speeltje, hun prooi… het heeft me zoveel pijn gedaan, dat ik geen enkele jongen meer vertrouwde.

Op vrijdag 27 april 2012, was er feesttent bij ons in het dorp. Harstikke gezellig maar tog vertrouwde ik niemand. Ik wou naar huis gaan met een paar vriendinnen maar ik ging even naar me pleegbroer. Vlakbij mn pleegbroer stonden 2 jongens, en 1 van die jongens trok me aandacht. het was heel raar want ik vertrouwde niemand maar tog trok hij me aandacht. We hebben staan praten en onze nummers uitgewisselt, hij smste me:’ ben je al thuis? ’ Ik vond het lief dat hij het vroeg maar tog zat ik in me achterhoofd van: ’ pas op '. We gingen veder smse en we spraken de volgendedag af om samen te gaan naar het feest. Ik was zo smoor verliefd op hem na de 2e dag, hij had iets wat geen ander heb. Hij geeft mij een vertrouwt gevoel, het zou wel goed zitten. We hebben die avond gezoend en alles ging goed. Ik was in love with him.

30 april 2012, we gingen weer naar de feesttent en het was super gezellig en leuk. We stonden heel de avond bij elkaar. Ik dacht toen al: ’ hij hoort bij mij '. Blijkbaar dacht hij dat ook! sinds 30 april 2012 zijn we bij elkaar. nu 3 maanden veder nog steeds bij elkaar, samen op vakantie geweest, samen bios pakken, samen zijn. Ik weet het nu echt zeker, hij is voor mij gemaakt! en ik weet ook zeker dat mijn biologische ouders Kevin helemaal geaccepteerd hebben.

23 augustus 2012, een normale dag. me pleegbroer had op twitter gelezen dat er een meisje zelfmoord had gepleegd. ik wou natuurlijk weten wie dat meisje was, ik kijk op twitter en zag dat het een goede vriendin van me was. ik dacht bij mezelf; ’ hoe had dit kunnen gebeuren? altijd zo vrolijk en niets aan de hand. ’ ik was zo verdrietig! eerst me opa, toen me moeder en vader en nu ook nog me dinnetje, wat voor een leven heb ik. ik mis haar zo erg!

30 oktober 2012, ik en Kevin hadden die dag een half jaar. me dag kon niet meer stuk, ik was zo gelukkig met hem! ik zat op school en me biologische nicht pingde me, ze zij: ’ het gaat slecht met oma, ze licht in het ziekenhuis. ’ en ja hoor, me dag was verpest. Me biologische oma die een zwak hart heeft en haar longen waren op. me wereld stortte weer in, me opa al kwijt, me moeder, vader en me dinnetje en binnenkort ook nog me oma. ik was niet meer te genieten. ik zou op woensdag 31 oktober 2012 naar me oma gaan, maar me biologische tante had afgebeld omdat me biologische oma te moe was.

Toen hadden we een afspraak gemaak om op vrijdag 2 november langs te gaan. het was vrijdag, me biologische tante belde me pleegmoeder en zij: ’ julie kunnen beter een andere keer langs komen want ze is ontzettend moe. ’ me pleegmoeder pikte dat niet en zij tegen me biologische tante dat het belangrijk voor me was als ik langs zou komen. stel je voor ze overlijd en Miranda heeft haar eigen oma in 6 jaar tijd niet eens gezien. dus me biologische tante zij dat we konden komen. we gingen naar me biologische oma en ik was zo blij dat ik haar zag, ik en me biologische oma begonnen allebij te huilen en te knuffelen, ik miste haar zo erg! toen we weer weg gingen zij ik tegen me biologische oma: ’ oma, hou vol zolang het nog kan, ik wil niet nog iemand zo snel verliezen, ik hou van u! ’ toen gingen we weer naar huis.

nu is het 15 november 2012, met me biologische oma gaat het goed en met mij ook.

3 januari 2013, mn zus is bevallen van een tweeling met 24 weken zwangerschap, 2 meisjes! Ik was heel blij maar tegelijkertijd ook heel bang. 24 weken, de meisjes waren ongv. 30 cm en hun hoofdjes waren zo klein als een mandarijn. Ze lagen aan de zuurstof en het ging niet goed met ze.

10 januari 2013, mn nicht belde me en ze zei tegen me: ’ Miranda, oma licht in coma en waarschijnlijk word ze niet meer wakker.’ Ik kon het niet geloven en ik wou het niet geloven. Mijn lieve oma word waarschijnlijk niet meer wakker, een vreselijke gedachten!

11 januari 2013, ik zat ik op school en ik kreeg een ping van mn nicht: ’ Wijffie, oma is vanochtend overleden.’ Ik was in shock, ik wist niet wat ik moest doen dus ik ging naar de gang. Ik had mn pleegvader gebeld en ik zei dat oma overleden was. Hij vroeg of hij me moest komen ophalen maar ik had nog een toets die dag en wou die wel maken. Even later tijdens de toets werd ik gebeld door mn pleegmoeder. Ze zij dat ze afscheid gingen nemen van Tess, mn nichtje die tweeling was. Ik vroeg aan mn pleegmoeder: ’ Hoe bedoel je afscheid nemen? Je bedoeld toch niet dat ze dood gaat?’ Mn pleegmoeder zei dat mn nichtje vandaag dood zou gaan. Te zwakke longetjes en ze had een opgeblazen buikje. Mn dag werd toen echt een hell. 2 dierbaren op 1 dag, hoe kan het? Ik kon het niet geloven! Ik was ontroostbaar.

22 januari 2013, het ging super slecht met mn nichtje Linn die tweeling was. Opgezwollen buikje, slechte longetjes. Ik dacht bij mn eigen: ’ Nee, als het maar goed komt, alsjeblieft!’ Voor mn zus was het al helemaal zwaar, 1 van de tweeling had ze al verloren. Ik kwam thuis van school en mn pleegouders moesten me iets vertellen. Ik had al een vermoeden maar ik ging daar niet vanuit. mn pleegouders zeiden dat ze vandaag afscheid gingen nemen van Linn. Ik barste in tranen uit, 10 dagen geleden was haar zusje overleden en nu gaat zij ook dood. Ik kon het niet geloven! Zo erg voor mn zus, ze was zo blij dat ze een tweeling kreeg en ook nog is 2 meisjes. Hoe kan het nou gebeuren? Het leven is hard!!!

Nu is het 14 maart 2013, het gaat goed met me en met mn zus ook weer een beetje. Lekker met mn examens bezig en hopen dat ik slaag! Hopelijk gebeurd er niets ergs meer de aankomende jaren.

dit wou ik even kwijt…
doegh xx

Ik zou je achternaam uit je post weghalen, als ik jou was.

Met 2 posts, en een heel levensverhaal plus geboorteplek, volledige naam e.d…

Dit ruikt naar troll gedrag.

Overigens zijn er om dingen kwijt te kunnen andere topics.

ben al bezig, ik ben nieuw hier en kwas dat ene vergeten weg te halen sorry :wink:

Op facebook bestaat er geen Mirande Moerland uit Hardinxveld-Giessendam.

Met andere woorden: je lijkt me fake.

My point exactly.

https://www.facebook.com/mirandaxkus astu :wink:

en het is niet mirande, maar miranda

wtf.

owja en zoiezo, waarom zou ik in godsnaam z’n verhaal gaan verzinnen?

Dat is gewoon de eerste de beste facebook pagina die tevoorschijn komt als je die naam in typt :’)

Hou maar op.

Waarom zou je zo’n verhaal op een compleet onbekende openbare website zetten waar je niemand kent en iedereen het kan lezen?

dan geloof je me niet, kijk me foto’s? kijk me relatie + datum?

Misschien is dat haar schuilnaam?
Echt niet normaal hier…

omdat ik mn verhaal kwijt wil?

Schuilnaam? En vervolgens wel een Facebook pagina met dezelfde naam geven? Lijkt me niet.

Wederom, daar zijn andere topics voor.

ik zet hier een verhaal neer om te delen, en dan moeilijk gaan doen omdat je denkt dat ik fake ben? ik heb me facebook erbij gezet en je geloofd me alsnog niet, nou weetje, geen probleem, denk jij maar wat je wilt denken NikkiMouse pfff

Juist. Goed geschreven, maar lekker fake.