Pesten.

Oke, ik ben er nu klaar mee en ik ga jullie gewoon om hulp vragen inplaats van alles bij mezelf houden.

Ik zit nu net een paar weken in de 2e klas en in de 1ste klas werd ik altijd gepest, vooral met gym maar ook gewone vakken, omdat ik namelijk “dik” ben, maar eigenlijk zien hun het verschil tussen dik en breed gebouwd niet. Want mijn botbouw is gewoon heel erg breed… en daar kan ik jammer genoeg niks aan veranderen. Ik dacht; yes de eerste klas is voorbij ik hoop dat ik geen gezeik meer krijg. Nou de eerste week in de 2e klas ging dat goed, maar nu zijn ze weer begonnen. Ik ben zelf een heel erg kwetsbaar en stil meisje, ik laat niks merken maar ik kan echt heel erg snel geraakt zijn. Het komt waarschijnlijk omdat ze zelf ook kleine pestventjes zijn, maar toch kan ik er niet meer tegen.
Ik zie nu telkens tegen gymlessen op, en eigenlijk ook op het “naar school gaan”. Omdat ik gewoon een scenario ga verzinnen dat ze vast wel weer wat gaan zeggen. Ik vind het echt niet fijn en ik ben nu ook wel bezig met afvallen en dat gaat gewoon goed, maar eerlijk gezegt is mijn zelfvertrouwen behoorlijk naar nul gegaan door hun (ook in de eerste klas). Ik ben er echt klaar mee om van die scenario’s en gedachtes in m’n hoofd te hebben, vandaar dat ik dit nu vertel.

Ik hoop niet dat jullie het raar vinden, en ik zie dit niet meer als plagen maar als pesten.

XXX

Bijt van je af, ik ben zelf ook heel erg gepest. En als je er niks van zegt, blijven ze doorgaan. Dus zet jezelf erover heen, en zeg er wat van.
Of deel een keer een tik uit :’)

Tuurlijk vinden we je niet raar :wink:
Ben je vorig jaar naar je mentor gegaan? Anders zou je dat eens kunnen proberen. Het klinkt misschien suf, maar het kan echt helpen.
Ik denk niet dat je het type bent dat snel een grote bek terug geeft, of wel? Dan moet je dat ook niet ineens heel boos worden, ze lachen je dan alleen maar uit. (tenminste… sommige doen dan dus.)
Wat doe je nu als ze je pesten? Reageer je, negeer je ze, ga je naar de leraar?
En wees voorzichtig met dat afvallen :blush:

@Danique; nee ik ben inderdaad niet het type om een grote bek terug te geven. Nu doe ik als ze wat gezegt hebben, want dan gaan ze namelijk daarna wel weer aandacht vragen gewoon heel erg kortaf, en reageer ik alleen maar bot… Maarja ik weet niet of dat de oplossing is.
En ik durf echt niet naar mn mentor te gaan want ik moet echt ontzettend snel huilen en ik voel me echt heel kut als ik daar zit te huilen.

Tuurlijk vinden we dit niet raar. Het is pesten als diegene het niet leuk meer vindt, plagen als diegene er nog om kan lachen. Je kan er duidelijk niet om lachen dus is het pesten.
Ik zou niet gaan afvallen als ik jou was, ook al gaat 't nu nog goed, kan behoorlijk fout gaan in jouw situatie. Is er niet één iemand waar je goed mee omgaat/een goede vriendin is?

Oe, das echt heel erg kut.
Wat mij heel erg helpt als ik me onzeker voel is praten, met je moeder,of bijvoor beeld een vriendin,moeder van een vriendin.
Nouja iemand bij wie je je prettig voelt,dat lucht al heel erg goed.
En als je het niet opkropt voel je je ook sterker.
Verder zou ik proberen die kinderachtige koters voor al kinderachtig te laten zijn en probeer ook niet te geloven wat ze zeggen.
Over een paar jaar is die tijd voorbij en voel jij je een stuk sterker dan zij zich ooit zullen voelen.
Maar vooral praten, dat heeft mij iig heel erg geholpen.

Soms dan moet ik er ook aan denken en dan zit ik me thuis zelfs sterk te houden, ik durf er met niemand over te praten ik durf niet eens alleen thuis te huilen want dan voel ik me zoon aansteller, maar ik heb echt het idee dat niemand mij snapt en ik heb dus het hele 1ste jaar mn mond gehouden tegen mn ouders omdat mijn moeder ook heel erg snel daarvan moet huilen en ik wil haar niet over toeren maken, of ik ben bang dat ze me ook een aansteller vind. Eigenlijk voel ik me heel eenzaam…

Ik herken hier wel wat van, bang dat je je aanstelt. Terwijl anderen het wel mogen. Misschien is een mailtje naar je moeder schrijven of een brief?

@Gabriëlle; ja precies, ook op school dan zie ik iedereen gewoon eten wat ze willen en lol maken, en ik voel me dan gedwongen om me niet aan te stellen en me aan m’n schema te houden. En hun maar lachen…

Als ik jou was zou ik stoppen met 't afvallen. Want het begint al fout te gaan. Maar eigenlijk, is het echt zo dat je 'r écht over zou moeten praten. Alleen dan kan het opgelost worden.

Maar eigenlijk moet ik erbij vertellen;
Ik heb sinds groep 6 tot groep 8 een ontzettende verschrikkelijke periode gehad. Ik was verslaafd aan habbo, echt heel stom, ik weet niet of jullie dat kennen. Ik zat 13 tot 14 uur per dag erop in het weekend en doordeweeks 6 tot 7 uur. Ik was verblind erdoor, ik zag niet meer wat ik naar binnen werkte (eten), ik kwam aan en aan, ik ging de deur niet meer uit, ik sprak geen vrienden meer (alleen op school), ik durfde soms ook niet meer naar school door verhalen op habbo enzo, want dan hoorde ik weer iets over hangjongeren, en toen werd ik weer gebracht met de auto, en mijn ouders konden niet meer tot me doordringen, ik ben die tijd echt 20 kilo aangekomen ofzo, ik was eerst heel mooi slank. Ik voel me nu echt heel dik.

Als ik foto’s van vroeger bekijk voor die periode moet ik gewoon echt huilen omdat ik zoon ontzettende spijt heb, ik zie het echt niet zitten. Het klinkt heel nep maar ik heb echt duizende emoties die zich niet kunnen uiten.

Eerst moet je die periode accepteren, anders kan je nog niet verder. (:

heb je het al bij je mentor gemeld?
zoniet, dan moet je dat wel even gaan doen!
want een mentor is er toch om je door het
schooljaar heen te leiden, en je te helpen?

Ja dat heb ik al gedaan, maar ik val steeds weer terug in die gedachten omdat ik me nu hopeloos voel dat ik niks kan.

@lisanne; nee dat durf ik niet, dat heb ik hierboven uitgelegd.

En daar gaan we al: taking the control. (Als dit goed Engels is. XD)

Het liefste wat ik nu eigenlijk wil zijn tips om niet meer met de gedachtes naar school te gaan; he gadver straks gym, he gadver school.

Daar kan je nu nog wat aan doen. Ik denk dat je bij je mentor moet blijven klagen, totdat er echt wat aan gedaan wordt/is.

misschien moet je naar een andere school ofzo.
Bij ons op school heb je wel eens mensen die denken van : noh die is best dik.
Maar ze zeggen het niet en ze pesten je er ook niet om.
Hier merk je vaak dat je snel geaccepteerd word, ookal worden er natuurlijk groepjes gevormd enz.
Maarja ik ben ook niet een van de knapsten enz, maarja ik heb best veel vrienden en kan met veel mensen goed omgaan. =)