Pesten

Lieve allemaal,
Ik heb er lang over na zitten denken om hier mijn verhaal op te schrijven. Ook om mensen te laten weten dat ze niet alleen zijn. Naja, laat ik maar beginnen.
Op de basisschool ben ik heel erg gepest, en met pesten bedoel ik in elkaar geslagen worden uitgescholden worden, maar vooral de mishandeling was het ergst, Dit heeft de hele basisschool geduurdt. Waarom heb je er dan niks aan gedaan vraag je je misschien af? Dat zou ik je vertellen, ik het begin schaam je je heel erg, omdat er misschien iets niet goed met je is? En wat kan een klein meisje beginnen tegen 4-5 jongens? Ze hebben mijn neus gebroken, me geprobeert in de brand te steken enc, er gebeurde gewoon NIKS! Ze hoefde alleen maar sorry te zeggen. Toen ik gechanteerd was met fotos die ze in de gymzaal van mij in mijn blootje besloot ik met mijn moeder naar de politie gestap. deze jongen heeft voorwaardelijk gekregen tot zijn 18e. Maar daar bleef het natuurlijk niet bij. Na 2 zelfmoordpogingen ben ik toch maar proffesionele hulp gaan zoeken. Ik was toen 9,5. Ik was erg stil en heel erg onzeker. Joh… Er is toen dwangstoornis bij mij vastgesteld waar ik nogsteeds last van heb. Ik ben nu 18 jaar oud. Na al die rot tijd brak de middelbare school periode aan. Ik was blij want niemand van mijn oude klas ging naar die school. Ik begon vriendinnen te maken, en mensen vonden mij zomaar leuk. Ik vroeg me af hoe het kon, maar was ondanks mijn problemen toch wel gelukkig aan het worden. Hoewel dit van korte tijd duurde. Ik had 2 vriendinnen en die hadden onderling ruzie. Een vriendin is via mijn msn ingelogd en heeft nare dingen gezegt tegen het andere meisje. Hier kwam ik pas de volgende dag achter toen er een mes op mijn keel stond. De politie was gewaarschuwd en ze hebben het meisje meegenomen naar het bureau. Zomervakantie brak aan, ik begon steeds meer last te krijgen van mijn dwangstoornis, ik moest aan stopcontacten likken en allemaal dat soort rare en gevaarlijke dingen. Ik had een ritueel wat 2 uur duurde voordat ik naar bed kon gaan. Ik was nogsteeds in behandeling bij een psycholoog. Het 2e leerjaar verliep met ups en downs. In leerjaar 3 leerde ik een jongen kennen. Een jongen die ik best leuk vond en hij mij ook. Ook vroeg ik me nu af hoe dat kon, hij kwam niet hier vandaan. 14 maanden en 1 miskraam verder werd hij terug gestuurd naar zijn eigen land. Nu had ik niemand meer, vanaf toen begon mijn agorafobie. Ik sprak wellis af met vrienden die blowde, ik dacht eerst dat ik niet lekker werd van die lucht. Dus ik begon de plekken waar mensen blowde te vermijden. Op een avond, in december 2012 had ik afgesproken met een vriendin. Ik had hoofdpijn en voeld eme niet zo lekker, ik ging toch, ik zei nog tegen mijn vader ik heb zon rare hoofdpijn heb dit nog nooit gehad. Niks vermoedend stapte ik op de fiets En kreeg een paniek aanval op de fiets, ik wist totaal niet wat het was, ik kroop naar het dichtbijzijnde huis en vroeg om hulp, deze aardige mensen brachten mij thuis, en vanaf toen begon ik bang te worden. Normaal registreerd je lichaam een paniek aanval niet. Bij sommige mensen wel. ik was buiten, in het donker en alleen. Dus telkens als ik een van die 3 dingen had kreeg ik een paniek aanval. Later durfde ik nieteens meer alleen naar de wc, Ik was depressief van alles wat er gebeurd was, ik had mijn verleden nog niet verwerkt.Maargoed even terug… Nadat mijn toenmalige vriend was weggegaan was ik er verdrietig en een vriend van hem vroeg of ik met hem erover wou praten. Ja waarom niet? Ik had met deze jongen afgesproken en hij stond mij op te wachten bij zijn flat. Hij zei tegen mij dat we in zn schuurtje gingen zitten, dit vond ik best raar maargoed ik zocht er voor de rest niks achter. Toen we in het schuurtje waren deed hij de deur opslot en stopte de sleutel in zijn zak. Ik begon me een beetje bang te voelen, want er klopte iets niet. Toen zoende hij me. Ik stond even verstijfd en wist niet wat me overkwam. Ik stopte en ik zei dat ik kwam om te praten, niet om dingen te doen. Hij was dit niet met mij eens want waarom zou ik anders met een jongen chillen. Ik zei dat ik dit niet wou en naar huis toe wou. Daarna trok hij mijn broek naar beneden en duwde me op een stoel, hij was erg sterk ik heb 3x nee gezegt maar hij luisterde niet, ik dacht laat het maar gebeuren ik wil hier zonder kleerscheuren vanaf komen, ookal was ik geen maagd meer deed het alsnog erg veel pijn, hij dwong me om dingen bij hem te doen maar ik weigerde, toen hij zijn klus geklaard had mocht ik gaan. Ik wist niet zo goed wat me overkwam, ik was zo verdoofd door al het verdriet dat het me niet echt veel deed, nu nogsteeds niet. Misschien komt dat ooit nog wel. Maar omdat ik me zo verdooft voelde en niks me boeide heb ik dingen gedaan die ik anders nooit gedaan zou hebben. Een paar maanden later leerde ik een jongen kennen, deze jonge was de vriend van “mijn beste vriendin” die mij al eerder genaaid had, maar ik had het toch maar goedgemaakt omdat ik anders niemand meer had. ik vond het altijd sneu want ze zei tegen mij dat ze hem alleen maar had voor de ‘show’. Geen idee wat dat betekent maar ik kon erg goed met hem praten, over mijn problemen enc. ik begon hem leuk te vinden. Maar voelde me best schuldig, en ik had ook niet verwacht dat hij mij leuk vond. Een paar weken later kregen we verkering, we zijn nu al 2,5 jaar gelukkig samen. Maar met dat ik dit schrijf vraag ik me af… hoe houd hij het vol met mij? Ik ben geen normaal meisje, ik heb zoveel problemen zoveel meegemaakt. Ik snap gewoon niet hoe iemand mij leuk kan vinden… Ben nu inmiddels 8 jaar in behandeling en aan antidepressiva, maar tot nu toe heeft nog niks geholpen. Ik moest stoppen met werken, met mijn opleiding en zit alleen maar thuis. Ik word er zo moedeloos van… Daarom dacht ik misschien als ik het van me afschrijf dat het helpt, maar met dat ik dit schrijf denkik wie gaat zon achterlijk lang verhaal nou lezen? Doet er ook niet toe, ik ben in iedergeval blij dat ik het gedaan heb en dingen uit mijn hoofd kon zetten. Ik ga nu een nieuwe behandeling starten iets met flashbacks verwerken. Omdat ik blijkbaar nog niks van vroeger heb verwerkt… daarna gaan we weer verder om mijn Agorafobie te behandelen. Soms hoop ik dat ik sochtends wakker wordt en dat het dan weg is. Maar als ik dan naar buiten kijk weet ik dat dit niet zo is. En begin ik weer een nutteloze sombere dag…
Eind vorig jaar zijn mijn ouders uitelkaar gegaan, mijn vader snapt niet zoveel van mijn problemen, maar stiekem denk ik dat het hem ook niet intreseert, volgens hem ben ik lui. Toen ik gepest werd was het ook altijd 'en wat heb jij gedaan?
Gelukkig heeft mn moeder wel altyd voor me klaargestaan
Zo zie je maar, hoe sommige mensen je leven kunnen verpesten zonder dat ze het door hebben. Als ik toen wist wat ik nu weet… maarja dat is achteraf.

reacties zijn welkom

Ik heb je hele verhaal gelezen, maar ik weer niet goed wat ik moet zeggen. Het is echt verschrikkelijk wat je hebt meegemaakt en het zou eigenlijk niet mogen. Ik vind het wel heel fijn dat je nu een lieve vriend hebt, mij lijkt dat je dat wel verdiend hebt. Ik hoop dat het lukt om alles te verwerken.

Maar sommige dingen snap ik ook niet helemaal. Hoe kan het zo ver gaan op de lagere school met zulke jonge kinderen?

Ik heb niet je hele verhaal gelezen - mijn excuses hier voor. Maar ik ben ook heel erg gepest. Dus ik weet hoe je je voelt. Ik ben gepest vanaf de kleuterklas tot ongeveer mijn 17e. Ik wil er niet te diep op in gaan omdat ik het een soort van plekje heb kunnen geven maar hopelijk kan jij het op een dag ook een plekje geven. Succes :slightly_smiling_face:

Dankjewel voor je reactie. Doet me goed dat er iemand reageerd. Weet ook niet zo goed wat ik er allemaal mee moet hoop gewoon dat ik zoveel mogelijk mensen bereik en ze laat zien dat ze niet alleen zijn

Ahhh lieverd toch, ik heb alles gelezen en ik weet ook even niet wat ik moet zeggen… Ik vind dit allemaal echt heel rot voor je en je verhaal raakte me wel! :sob::muscle:

Jezus, wat een kinderachtige mensen zeg, dat is toch niet normaal meer, neus breken, mishandelen, ik wist niet wat ik las. Zijn ze nou helemaal gek geworden? Ik kan hier echt boos om worden, echt, die mensen verdienen in mijn ogen 10 keer iets ergers. Ik vind het zo rot voor je dat dit je allemaal heeft achtervolgd en je leven (deels) heeft beïnvloed.

Ik vind het ook fijn voor je dat je een lieve vriend hebt ja, het lijkt me wel fijn om met hem erover te praten (of juist niet, als je dat niet fijn vindt) en dingen kwijt kunt bij hem.

Verder vind ik het ook rot van je ouders, en gewoon alles wat je meegemaakt hebt… Dit bedoel ik echt niet zo van “oh wat ben jij zielig”, absoluut niet! Maar ik vind het serieus écht rot voor je. Dit verdien jij helemaal niet.

Ik denk ook dat je de dag positiever moet beginnen, nou snap ik dat het heel moeilijk is, maar als je ook maar een beetje negatief je bed uit stapt, ben je waarschijnlijk de rest van de dag ook verdrietig, dus probeer alsjeblieft wat positiever te denken over bepaalde dingen. Nogmaals, hoe moeilijk het ook is.

Je mag me echt áltijd noten, mocht je nog meer kwijt willen! Erover praten kan je meestal al wat laten opluchten.

Sterkte (?)!

Thanks @heart ja inderdaad praat er wellis met mn vriend over maar niet te lang want dan ben ik echt in staat om te moorden haha:p vind het ook jammer dat ik het zo anoniem moet doen maarja zit er niet op te wachten dat mensen me herkennen als je snapt wat ik bedoel

Haha nee ik snap je wel hoor!

Maar ik snap wel dat je er niet te vaak over wilt praten nee. :slightly_smiling_face: Maar af en toe uit opluchting kan geen kwaad toch? En hoe reageert hij dan als ik vragen mag?

Goed. Hij is er altyd voor me. Troost me als het ndodig is. MAar op een of andere manier geeft het geen voldoening en blijft het gevoel hangen

Ik snap dat het gevoel blijft hangen, het is immers niet niks, maar ik zou het proberen te verwerken. En ja, ik weet dat het heel moeilijk is, ik weet dat het niet zomaar of 1 2 3 kan, maar probeer het alsjeblieft, voor jezelf. Probeer dingen uit het verleden te accepteren, hoe jammer het ook is en hoe graag je ook wenste dat alles anders zou zijn, probeer het te accepteren en probeer het los te laten gaan. Denk nu zo: je hebt een lieve vriend, je voelt je (daar ga ik tenminste vanuit) gelukkiger dan eerst, je bent heel sterk (blijkt wel uit je verhaal vind ik, ik vind het echt knap van je, en blijf ook sterk), je hebt even “doorgebeten”, maar alles is nu voorbij. En dat is het belangrijkste.

En nogmaals, ik weet dat alles wat je hebt meegemaakt, niet niks is, maar probeer het alsjeblieft langzaamaan los te laten, al is het niet makkelijk. Verder, wat zegt je psycholoog allemaal, als ik vragen mag?

Dankje. Doet me goed ga het zeker proberen. GAan vanaf volgende week beginnen met verwerken. Geen idee wat het inboud. Laat het allemaal wel op me af komen. Woensdag afspraak voor andere medicatie. Tska zo blijf je bezig he:p

Ik hoop echt dat het goedkomt, en heel veel succes met je afspraak! :grinning:

Verder mag je me nogmaals altijd noten!

Thanks meis. Doet me goed xxx

Geen dank hoor en mooi om te lezen dat het je goed doet, je maakt mij blij ermee haha, wil niet overdrijven ofzo! :grinning:

HAHaha maak nie uit joh k snap wat je bedoel xd