papa overleden -> veel problemen.

Hey iedereen,
Ik vond geen passend algemeen topic, maar moest het toch ergens bijhoren mag hier een slotje op.

Ongeveer een jaar geleden is mijn papa overleden. Hierdoor ben ik fel verandert, in slechte zin. Ik zeg alles wat ik denk, of het nu kan kwetsen of niet, ik word boos voor het minste en begin tegen iedereen te roepen, ik heb enorme humeur wisselingen en heb mezelf een lange tijd zitten krassen (ben kunnen stoppen). Hierdoor heb ik vaak ruzie met mijn vriend en dat is echt zo dom omdat hij eigenlijk niks verkeerd doet. Het is dan ook altijd alleen ik dat boos ben, terwijl hij normaal blijft. Hij zegt dat hij me begrijpt, maar ik heb dat gevoel niet, ik heb het gevoel dat niemand mij begrijpt. Ik vind dit echt zo stom en zoek een manier om mezelf in te houden om te beginnen roepen ofzo, maar ik weet niet hoe. Is er hier iemand die mij kan helpen? Het zou me echt een plezier doen.

Groetjes

Ik weet niet zo goed hoe ik je kan helpen, ook al heb ik precies dezelfde situatie meegemaakt als jij. heb je er behoefte aan om andermans verhalen die op jouw verhaal lijken te horen, als voorbeeld? Ik zou eigenlijk zeggen: zoek professionele hulp, zoek een psychologe. zij hebben hier meer verstand van. Maar note me als je een verhaal wilt :slightly_smiling_face: succes! X

Allereerst, heel veel sterkte. :heart:

Verder, sorry maar ik kan je hier niet echt mee helpen. Misschien een idee een vetrouwenspersoon op school/pschyloog in te schakelen?

Het fijne is dat een psycholoog of vertrouwenspersoon je daar ook mee helpt! Ik heb zelf ook een tijd bij een psycholoog gezeten (dan wel om andere redenen maar ik denk dat het wel hetzelfde inhoud) en daarvoor kon ik mijn gevoelens ook echt niet goed uiten, maar dat heb ik daar ook geleerd. Nu weet ik precies hoe ik mezelf moet uiten etc.

mijn vader is ook jaar terug overleden
ik praat er nooit met iemand over totdat ik naar zo’n pichiator werr gestuurd
ik heb er veel hulp aan gehad, rouwen doet iedereen op zijn eige manier
ik zou er veel met je familie over praten want dat helpt wel
zelf ben ik er heel slecht,in dus als ik verdrietig ben ziet niemand het
niemand op me school weet er iets van
als ik het aan me klasgenoten zou vertellen zouden ze ook zeggen
datze me snappen maar dat geloof ik ook niet
eerst ging ik elke dag naar t graf maar nu ben ik er al 4maanden
niet geweest…misschien moet je proberen om minder snel fel te reageren
en meer te,praten met mensen
xx

ik heb er geen zin in dat iedereen medelijden heeft snap je

ik denk dat je het gewoon nog niet verwerkt heb! en iedereen verwerkt het op zijn eigen manier, ik wens je in ieder geval veel sterkte meis! xx

Ook sterkte namens mij, hier dacht ik ook al aan.

Ik kan hieruit opmerken dat je zijn dood nog niet hebt verwerkt? Ik heb hetzelfde gehad als jij. Ik raakte daarna in een depressie en toen ben ik op aanraden van de psycholoog EMDR therapie gaan volgen, omdat praten alleen bij mij niet hielp. Ik had alles weggestopt en dacht als ik maar door ga, dan vindt het zijn plekje vanzelf. Maar niks was minder waar. Ik ben de EMDR sessies gaan doen (voor trauma/rauw verwerking etc) en het heeft nu zijn plaatsje gekregen. Ik weet niet of je er iets in vind, misschien moet je er iets over opzoeken. Als je informatie wilt of je wilt praten mag je me altijd noten! Praat er over is het enige wat ik kan zeggen. Je bent een mens, je moet praten en huilen, dat lucht enorm op

Toen mijn vader overleed was ik 7. Dus ik weet niet meer hoe ik het allemaal heb gedaan want we zijn nou 10 jaar verder. Ik praat er heel veel over met mijn vriend, maar ik weet niet of hij mij ook echt begrijpt. Hij doet natuurlijk wel zijn best om mij te begrijpen.

Ik praatte heel erg veel tegen een foto van mijn vader, het leek net of hij bij me was. Nu doe ik dat niet meer, maar een paar jaar terug deed ik het heel erg veel.

Als ik nu bijvoorbeeld op straat fiets, en er begint een lantaarnpaal te flikkeren, en die gaat later weer aan als ik er langs ben gefietst. Dan heb ik altijd zoiets van: ‘Kijk, hij laat wel merken dat hij er is en mij beschermt!’ Ook al was de lamp misschien stuk ofzo. Dat soort momenten vind ik altijd wel heel fijn.

Maar zoiets verkerken duurt echt heel erg lang! Ik kan bijna zeggen dat ik het een plekje heb gegeven. Maar op sommige momenten even niet. 10 juni is hij overleden, 23 juni was hij jarig geweest en 17 juni is het vaderdag. Dat zijn altijd momenten dat ik eraan terugdenk.

Wat ik ook heb gedaan, is een brief schrijven gericht aan mijn vader. Dat vond ik zelf ook heel fijn. Iedereen verwerkt het op zijn of haar eigen manier natuurlijk.

Én, denk vooral terug aan de mooie momenten die jullie samen hebben gehad!

Mensen zullen nooit begrijpen hoe jij je voelt, want dat gevoel is bij iedereen anders. Mensen zullen het wel gedeeltelijk begrijpen, als ze het zelf hebben mee gemaakt. Dat merk ik zelf ook heel erg. Vrienden enzo proberen wel heel erg hun best te doen om er voor me te zijn enzo, maar echt er voor me zijn lukt dan niet, omdat ze niet weten hoe het is om een ouder kwijt te raken. (Ook ik heb 5 jaar geleden mijn moeder verloren) Gelukkig heb ik geen last gehad van depressies.

Bij mij helpt de gedachte dat ik er niks aan heb, als ik verdrietig ga doen heel erg. Misschien klinkt dit heel stom ofzo, maar als ik dan even in een dipje zit, denk ik altijd: Ik heb er niks aan als ik verdrietig doe en anderen ook niet. Dus waarom zou ik verdrietig doen, terwijl ik ook gewoon vrolijk kan zijn en blij kan zijn met de dingen die ik nog wel heb.

Wat ook kan helpen is contact zoeken met Bureau Jeugd Zorg. Bij mij hielp het niet zo erg, want ik vind het niet zo fijn om met vreemden over erg persoonlijke dingen te praten omdat ze me niet kennen. Maar het zou heel goed kunnen dat dat voor jou wel werkt?

Nou, ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen. :slightly_smiling_face:
Succes & Sterkte! <3