overbezorgde ouders

hi, sorry ik maak de laatste tijd een beetje veel topics aan.

ik heb dus ouders die echt extreem overbezorgd zijn, ze houden mij met ALLES in de gaten ze lezen m’n whatsappjes als ik niet kijk, willen altijd weten waar ik ben en wat ik doe(als ik thuis ben), als ik ergens heen wil gaan ze het helemaal op google maps opzoeken en die mensen op google opzoeken en ze willen foto’s van m’;n vriendinnen zien…

ze zeggen zelf ook dat ze bezorgd zijn, maar als ik zeg dat ik mezelf wel kan redden.
zeggen ze dat ik naïef ben, en geen idee heb hoe die wereld is…

ik ben dus fucking 17, en ik weet heel goed hoe het eraan toe kan gaan, en ik word er echt pissig van dat mijn ouders mij zo ‘onderschatten’.

ik heb voorderest nooit echt raar gedrag of iets vertoond, alcohol, drugs dat soort dingen of ook maar iets dat ze niet leuk vinden.

en nu twijfel ik of ik juist moeten ‘opstaan’ en een keer laten zien dat ik mezelf wel red(dus gewoon gaan, als ze het verbieden) of blijven luisteren en hopen op een wonder…

ik weet niet waar ze het idee vandaan hebben dat ik mezelf niet zou kunnen redden… ik heb genoeg meegemaakt. maar ze blijven doen alsof ik 10 jaar ben en nog nooit buiten geweest ben.

Ik zou eens een serieus en volwassen gesprek met ze aan gaan. Je kunt sowieso aangeven dat ze je toch ooit moeten laten gaan en dat je niet voor eeuwig mama’s kindje kan blijven. En laten zien dat je volwassen bent.

Ik zou er eens serieus met je ouders over praten. Ik ben zelf ook 17 en ik merk wel dat ik bij sommige dingen mijn ouders echt nog nodig heb, maar als zij mijn whats aapjes enz zouden gaan lezen, dat zou ik echt niet fijn vinden. (Niet dat ik geheimen heb, maar sommige dingen zijn gewoon privé)

Maar zoals ik al zei, praat er eens met je ouders over? Misschien bepaalde afspraken maken over het afspreken enz?

herkenbaar, behalve het mapsen.

al vaak geprobeerd, maar ze blijven erop terugkomen alsof ze een hulpeloos lammetje een veld met leeuwen insturen…
heb het gevoel alsof mijn ouders me niet kennen, en ze blijven me naïef noemen, wat nergens opslaat.
moet ik dan het halve huis gaan afbreken, en fucking onbeschoft doen tegen familie(zelfs als ze me beledigen?) om te laten zien dat ik heus niet zo onschuldig ben?

tot nu toe ben ik altijd perfect geweest thuis, beleefd tegen mijn ouders en de hele familie, nooit ‘brutaal’ geweest, ik scheld nooit. is dat het? ben ik te ‘braaf’?

bedankt iniedergeval!
echt frustrerend dit.

haha, mag jij wel gewoon uitgaan?
want dat vinden ze bij mij al helemaal te ‘gevaarlijk’ .

ik ga nooit uit haha

oh laatmaar dan haha

Ik snap jouw ouders wel hoor. De buitenwereld is absoluut geen speeltuin en prima dat jij denkt dat jijzelf kan redden, maar een ongeluk of dergelijke is zo gebeurd en je bent ‘‘pas’’ 17. Je komt waarschijnlijk net kijken :’)
Dat van die WhatsAppjes en dat mapsen vind ik overdreven. Dat je ouders willen weten waar je bent, prima. Mijn moeder vind ik ook fijn wanneer ze weet met wie ik ben en waar. Mijn moeder heeft het op een moment gewoon los gelaten, dat heeft gedaan omdat ik altijd netjes liet weten wanneer ik naar huis ging (van opstap, wanneer ik vertrok van een vriendin etc.) Het had wel even tijd nodig, maar op een moment heeft ze me gewoon laten gaan. Als ze maar weet met wie ik ben en of ik nog opstap ga (op een zaterdag bijv.) Ik zou gewoon een gesprek aan gaan en duidelijk afspraken maken. Laten zien dat je verstandig bent is ook een belangrijke rol, laat dan ook zien dat je die verantwoordelijkheid neemt. Tijd is tevens ook het beste medicijn. Loslaten komt vanzelf wel.

Ik snap je heel goed maar ik begrijp je ouders ook wel weer. Op je 17e heb je (over het algemeen) je ouders gewoon nog voor veel dingen nodig. Maargoed, appjes checken is inderdaad wel wat overdreven. Ga eens een goed en serieus gesprek met ze aan en vertel ze wat je dwars zit maar laat ook je ouders uitleggen waarom ze dit doen etc.