OVERbezorgde ouders

Hallo, ik ben nieuw hier. Ik ben 13 jaar.
Ik heb een account aangemaakt omdat ik wat tips wilde. Het zit namelijk zo; Mijn ouders zijn HEEL bezorgd over mij. Ik mag pas net op de fiets terwijl ik in de eerste zit en moet nog wel smsen als ik aan ben gekomen en vertrek. Als ik dat niet doe, flippen mijn ouders. Ook als het koud weer is, willen ze mij met de auto brengen. Dan denk je:’‘Lekker toch, met de auto!’’ Nou, NEE. Ik fiets liever met mijn vriendinnen in de kou dan met mijn pa warm in de auto zitten. Ook mag ik niet naar de stad met vriendinnen. Ik lieg tegen mijn vriendinnen dat ik het eigenlijk wel mag, maar dat ik geen zin heb, of geen geld mee heb. Zo kan ik geen leuke dingen met mijn klas doen. En als ik het wel kan doen, moet ik weer gebracht en opgehaald worden. Ook maken mijn ouders een probleem als ik met jongens om ga. Ik snap ook niet precies waarom, maar ik vind het belachelijk. Ik mag niet geïntroduceerd worden op school/hockey feesten van mijn vriendinnen. Binnenkort hebben mijn vriendinnen een klein feestje op de hockeyclub (alleen de C) en ik ben uitgenodigd. Ook heel veel andere uit mijn klas gaan en een paar oude vrienden/innen van de basisschool. Maar ik mag niet gaan omdat ik daar ‘‘niemand’’ ken, tenminste, mijn ouders. Mijn ouders doen ook al moeilijk over een schoolfeest van mijn eigen school, omdat het in een disco is. Maar de disco is dan gereserveerd voor onze school. Ook zou ik het liefst na een feestje bij een vriendinnetje willen logeren, maar dat mag weer niet. Ik ben een jonge dame en dus mag ik niet logeren. Waar slaat dat op? Ik doe nu allemaal dingen stiekem, omdat ik als ik het aan mijn ouders vraag, toch niet mag. Het lijkt nu misschien alsof ik echt een zeurpiet ben, maar al mijn vrienden en vriendinnen kunnen gewoon leuke dingen doen zonder ouders en dan kom ik weer met mijn ouders aanhuppelen :frowning_face: .

Wat kan ik doen?
Als ik mijn ouders vraag waarom ze zo zijn zeggen ze dat ik ondankbaar ben…

xxxxx :sob::muscle:

Wow, dat vind ik inderdaad wel erg streng. Kun je niet met ze gaan praten en hun duidelijk maken dat je zo nooit zelfstandig wordt? En je zo ook wel buiten de groep gaat vallen, omdat jij nooit mee gaat als je vriendinnen naar een feestje gaan, gaan shoppen of weet ik veel.

Ben je moslima of iets in die richting?
Ik zou verder eigenlijk niet weten wat je zou kunnen doen… Misschien je ouders laten overleggen met de ouders van vriendinnen als jullie naar de stad willen/bij elkaar willen slapen?

Ik ben Moslim, maar we zijn niet streng.
We bidden nooit, ouders drinken alcohol, mijn moeder en ik dragen geen hoofddoek.
Het is meer ‘‘aangeboren’’

Als ik met ze wil praten, moet ik vaak huilen.
Dan denken ze dat ik dat gebruik om mijn zin te krijgen.

Ik zeg altijd zo: beter overbezorgd dan niet bezorgd. Maar goed, je wilt tips.

Probeer regels met op te stellen met je ouders en probeer compromissen te sluiten . Leg uit dat je in een levensfase zit dat je dingen wilt ontdekken en/of fouten zal maken. Je ouders kunnen niet je levenslang beschermen, hoe graag ze ook willen.

Heb je misschien nog een oudere broer of ben jij de oudste? Want meestal zie je bij eerstgeborenden dat zij minder mogen dan hun jongere broertje of zusje :-).

Heel veel succes!

een vriendin van mij met een ander geloof (hindoestaans) zit daar ook heel erg mee… haar broer mag daarentegen alles en zij mag niks. bij haar resulteerde dat in stiekem afspreken met jongens die ze via internet kende en dat liep behoorlijk uit de hand (gedwongen worden tot dingen waar ze zelf niet achterstond) dus doe dat alsjeblieft niet!!!
verder zit er niet veel meer op dan praten met je ouders, en anders stiekem afspreken (wat ik overigens niet aanmoedig) maar je kan dan ook niet zeggen dat je bij een vriendin bent (tijdens het hockeyfeest) want daar mag je ook niet heen… dus hier heb je ook niks aan :cold_sweat:

Mijn broer is 22 en is al uit huis. Hij had vroeger geen behoefte aan vrijheid, dus mijn ouders vinden dat ik teveel eis.

Heel erg bedankt voor je tip!

Ik heb een vriendin van hetzelfde afkomst (turks).
Zij ging ook afspreken met jongens (stiekem), en gaf ze geld. Ze ging ook roken en dingen doen die ze helemaal niet mocht. In de klas pingen met jongens en dingen afspreken voor na schooltijd. Uiteindelijk kwamen haar ouders erachter en mag ze nu niks meer.

Maar ik zal er nooit aan beginnen!

Oké, dat je ze moet smsen om te vertelen dat je er bent en weer vertrekt, gaat misschien wat te ver. Maar dat ze je als 13 jarige niet op allerlei feesten willen hebben vind ik eerlijk gezegd heel redelijk…

Van het sms is niet zo erg, zij betalen mijn telefoon rekening. Maar feestjes, dat is nu waar het om draait… Iedereen mag, behalve ik…

Win vertrouwen bij ze.

-

was een foutje

Foutje nummero 1. Ik ga je even wat uitleggen. Kan even ingewikkeld zijn en je kunt het of gebruiken óf negeren. Je maakt een grote fout wat betreft je standpunt beargumenteren (redenen geven waarom je iets denkt). Je ontleemt normen aan feiten. Je gebruikt een argument omdat anderen dat doen. Dat is niet echt een goede reden. Dus als jouw vriendinnen van het dak afspringen ga jij ook (dit is overdreven hoor, maar even een voorbeeld dat het tot je doordringt. Dit is precies hetzelfde). Als anderen naar dat feestje gaan dan mag jij dat ook. Geef goede redenen. Zeg bijvoorbeeld dat jij wat verantwoordelijkheid wilt dragen. Dat vinden ouders vaak fijn om te horen. Zeg dan dat jouw ouders je kunnen ophalen en brengen. Ook zou ik met het schoolfeest beginnen. Begin met een feestje want anders is het allemaal een beetje veel. Want wie het kleine niet eert is het grote niet weerd. Een feest dat niet van de school is is toch nog iets spannender. En natuurlijk ben jij AL 13 en wil je nu heel veel vrijheid. Maar je bent nog harstikke jong. Je ouders hebben wel gelijk maar zijn misschien een tikkeltje er in doorgeslagen.

Kort samengevat: beargumenteer je standpunten beter en wil niet alles in een keer. Vraag dit soort dingen gewoon op een goed moment. En draai en niet op heen. Vraag gewoon om een gesprek… En trouwens over dat liegen tegen je vriendinnen. Niet doen! Het zijn je vriendinnen, dus die moet je toch kunnen vertrouwen? Als dat niet zo is zijn ze niet zo goede vriendinnen. Denk ook maar eens hoe hun zich voelen, hoe zou jij je voelen als een van jouw vriendinnen zoiets voor je verzweeg? Ik zou me er in ieder geval niet heel blij door voelen.

Good luck!

Heel vervelend! Als het glad is snap ik best dat ze zich zorgen maken, maar verder zou ik het zelf ook niet zo nodig vinden om te laten weten dat ik veilig ben aangekomen. Kun je jezelf misschien niet vergelijken met nichtjes van dezelfde leeftijd of mensen waarvan je ouders in elk geval vinden dat de opvoeding goed is. Mensen waar ze wat van aannemen. Zou sowieso aan je ouders vragen of je langzamerhand iets meer vrijheid mag. Dat je afspreekt dat je wanneer het slecht weer is of je in het donker op de fiets gaat zal sms’en. Plus je fiets met vriendinnen. Dus je bent niet alleen aan het fietsen wat al stukken minder gevaarlijk is!

je bent pas 13, logisch dat je ouders zo zijn.
dat vind ik best normaal hoor. :'D

Mmmmm, ik snap je wel een beetje… Ik bedoel een meisje van 13 kan makkelijk alleen naar school fietsen, en smsen als je op school bent is misschien ietwat overdreven. Je zou idg aan je ouders voor kunnen leggen, dat als je ziek bent dat aan een vriendin van je verteld. Wanneer jij dan niet ziek bent, en je bent niet op school, kan die vriendin je ouders bellen ofzo… Zo weten je ouders iedergeval of je op school bent aangekomen of niet. Oke, 't is een vage uitleg, maar ik hoop dat je 't snapt.

En van feestjes snap ik heel goed dat je het liefst op alle feestjes aanwezig bent. Maar als 13jarig meisje, vind ik het wel heel logisch dat je ouders dit niet helemaal geweldig vinden… Ik bedoel, ik ben 16, en m’n ouders worden er ook nogsteeds niet blij van als ik alle feestjes afga, en doen soms moeilijk met tijden. En dan stuur ik ook nog altijd braaf een smsje als ik ergens vandaan kom, en richting huis fiets, haha. Maarja, een smsje sturen vind ik echt totaal geen moeite, en tijden, tja, soms lastig, maar zoals hier al eerder gezegd, denk ik dan ook: beter overbezorgd dan niet bezorgd, haha.

Wat ook nog zo kan zijn, is dat er vroeger in het verleden iets is gebeurd met je moeder ofzo, waardoor ze heel voorzichtig met jou zijn, omdat ze niet willen dat het jou overkomt, en dat ze je alleen maar willen beschermen… Dat heb ik ook een soort van gehad, in 't verleden is er wat gebeurd met mij, en daarna boem ouders nog bezorgder dan dat ze al waren.

Maarja, het beste wat je kunt doen is gewoon proberen erover te praten, maar let op, wel op 't juiste moment. En wanneer het juiste moment is, dat heb je zelf wel door, dat voel je gewoon, als er een goed sfeertje is enzo. Levert het allemaal echt niks op? Dan moet je 't er (jammergenoeg?) maar mee doen, en dan moet je maar proberen blij te zijn, dat je ouders zoveel van je houden. Want als ze niet van je hielden, deden ze echt niet zo de moeite om je in ‘veilig gebied’ te houden. Als je snapt wat ik bedoel. Dan zou ik persoonlijk toch denken, liever dit dan van die ouders die niks om me zouden geven. Die heb je helaas ook genoeg in de wereld, dat je geslagen wordt door je ouders, of erger…

Korte samenvatting: Probeer op 't juiste moment een goed gesprek met je ouders te beginnen en/of nodig je vriendinnen een x uit om gezellig een meidenavond/middag te hebben, dan leren je ouders ze ook gelijk kennen…

Succes ermee!

Oja, en als je ouders nou een tijd zeggen, zorg er dan voor, dat je ook echt die tijd thuis bent, of net 5 à 10 minuutjes eerder, dan win je langzaam vertrouwen bij ze. En laten ze je misschien steeds meer los! C: