Outta here.

OUTTA HERE.
Ik heb weleens eerder verhalen geschreven (ook hier op Girlscene, onder een andere gebruikersnaam). Deze heb ik geen van allen afgemaakt, omdat ik geen tijd/zin meer had. Maar om een paar persoonlijke redenen wil ik dit verhaal beginnen. De titel is van het liedje ‘Outta here’ van Esmee Denters, als je het verhaal verder leest kom je er wel achter waarom. Het verhaal, is geinspireerd door mijn eigen leven, maar echt niet alles is waargebeurd!
Het verhaal gaat over Janna, ze lijkt een heel normaal meisje, met vriendinnen, goede cijfers op school en een normale familie. Maar wat niemand weet is dat Janna’s vriendinnen haar in de steek laten, dat haar leraar haar wel lijkt te haten en dat het thuis ook niet makkelijk is. Janna weet zich geen raad met alle leugens en geheimen.
Als Janna op een dag een email naar zichzelf stuurt om alles op een rijtje te zetten voor zichzelf, blijkt dat ze die perongeluk naar een vreemde heeft gestuurd. Vanaf dat moment emailen Janna en Anne elke dag met elkaar en praten ze samen over Janna’s klasgenoten, leraren en familie. Hoewel hun emails nooit zo aardig zijn is Janna ervan overtuigd dat toch niemand het ooit zal lezen, en dat roddelen met Anne kan het lege gevoel in haar vullen. Langzaam beginnen ook de breuken in Janna’s leven te helen, op school worden ruzie’s uitgepraat en ook thuis kan Janna meer en meer haar plekje vinden. Net als Janna haar perfecte leventje weer heeft opgepakt verspreiden haar emails met Anne de hele omgeving door! Kan Janna alle choas nog goedmaken, of is het voorgoed gedaan met haar?

Posten of niet?

Lijkt me wel iets. Give it a try.

posten jij! en wel nu!

jaaaaa! lijkt me heel leuk :grinning:

ONE.
Ik hield de schaar in mijn linkerhand, vlak bij de foto, die eens zoveel voor me betekende. Het was nog niet eens een half jaar geleden, toen alles nog zo perfect was. Ik keek naar de foto. Het was in oktober, ik herinnerde me nog dat we met z’n vieren, Anouk, Eva, Sophie en ik, op het bruggetje zaten. Terwijl de gele en rode bladeren hun takken loslieten en afscheid namen van de boom zaten we te kletsen over mode en jongens, de favoriete onderwerpen van Eva en Sophie. Ik praatte gezellig mee, over alle jongens die Sophie al had versierd op het kennismakingsfeest en over de eindeloze kledingkast van Eva. Toen we druk in gesprek waren over hoe je Louis Vuitton uit moest spreken (ik was ervan overtuigd dat het 'Lo-ie-se Vui-ton was) haalde Sophie haar camera uit haar bronsgekleurde leren tas en zette de zelfontspanner aan. Ze gebaarde naar ons dat we bij elkaar moesten zitten en drukte op de knop, de camera begon met aftellen en Sophie wurmde een plekje tussen mij en Eva in. Op de foto tuitten Eva en Sophie hun lippen en staken twee vingers op achter elkaars hoofden, hun favoriete foto pose, die Sophie de kissing bunny noemde. Ik lachtte, zodat die verschrikkelijke beugel te zien was. Maar dat was nog beter dan het gezicht van Anouk, waarop geen een klein glimlachje te bespeuren was. Ze keek droevig en keek me doordringend aan op de foto. Ik had echt willen weten wat er aan de hand was, maar toen het eenmaal was gebeurd had ik elke dag vurig gewenst dat het nooit was uitgekomen.
Opeens zag ik dat er druppels water op de foto terecht was gekomen. Had ik zitten huilen zonder het zelf te merken? Dat zal wel niet, want ik huil nooit. Nog een keer keek ik naar de foto, als je ons - en onze geheimen - niet kende, zou je ongetwijfeld zeggen dat het een prachtige herfstfoto was, de warme herfsttinten verlichtten het plaatje en achter ons dwarrelden verdwaalde bladeren. Maar als je het verhaal achter de foto kent zou je het het liefst willen verscheuren, verfrommelen en verknippen. En dat was wat ik deed. Ik zette de schaar in het midden van de foto en scheidde mezelf en Anouk van Eva en Sophie. Zo zou het moeten horen, maar zo is het niet gegaan, en dat was mijn schuld.

Ik opende hotmail op mijn laptop, geen een email. Maar wie zou er dan ook naar mij willen mailen? Anouk haat me en van Eva of Sophie hoef ik al helemaal niks te verwachten. Opeens voelde ik me ontzettend eenzaam. Eigenlijk ben ik altijd al op mezelf geweest, toen ik nog klein was wilde ik het liefst de hele dag alleen zijn. Ik speelde altijd met een zelfverzonnen vriendin, Annebel heette ze. Anders zat ik te tekenen of te lezen, terwijl andere kinderen buiten speelden of een bordspelletje deden. Ik zag weleens door mijn raam dat die spelende kinderen ruzie hadden, om een tennisbal, of om wie ‘hem’ moest zijn bij verstoppertje. Daarom vermijd ik meestal de mensen, omdat ze me toch altijd teleurstellen. Maar in je eentje is het ook verschrikkelijk saai. Vroeger had ik dan tenminste vriendinnetjes, nu is er niemand meer die met mij verstoppertje wilt doen, hoe graag ik dat dan ook zou willen. Even bleef ik naar het beeldscherm van mijn laptop staren. De computermuis dwaalde naar het bovenste gedeelte van het scherm en ik klikte op new. Tijd om Annebel nieuw leven in te blazen.

[b]From: jannagraveland@hotmail.com
To: anne@live.com

Hoi Anne,
Lang niet meer gesproken zeg. Dat komt doordat ik je niet meer nodig had toen ik een echte vriendin kreeg, Anouk. Maar je kent me, ik kan nooit lang beste vriendinnen zijn met iemand. Behalve met jou, maar jij bent nep. Dit is eigenlijk onwijs levenloos van me, om een email naar mijn fantasievriendin te sturen, maar ach, ik heb toch niks beters te doen, en ik heb geen echte vriendinnen om emails naar te sturen. Liefs, Janna.[/b]

Ik drukte op send en las nog een keer de email over. Toen kwam ik er pas achter dat ik in de email anne@live.com had ingevuld, dat emailadres kon van iedereen zijn! Lekker slim. Maar ach, die Anne kent mij toch niet. Bovendien had ik nog wel andere dingen om me druk over te maken. Zoals nadenken over hoe ik morgen op school moet overleven.

HeeHee!
Wauw!
Echt een superooi verhaal hoor! :wink:
Gauw doorgaan!
Niet stoppen he?

xxx

PS. zou je mijn verhalen ook eens willen lezen? :blush:
http://forum.girlscene.nl/forum/schrijfsels/ik-was-eerst-een-mens-maar-nu-ben-ik-een-geest-128759.0.html
http://forum.girlscene.nl/forum/schrijfsels/een-schrijfsel-zonder-naam-graag-een-meninga-126356.0.html
Dat zijn mijn 2 verhalen.
Klink nogal egoisties om te vragen of je mijn verhalen wil bekijken,
maar oke…

verder !

ik vind het leuk geschreven, en ben benieuwd wat er gebeurd is, dus ga maar verder :slightly_smiling_face:

Echt goed geschreven! Doooooorgaan dus :slightly_smiling_face:

ben benieuwd, verder!

Dankjullie voor de reacties :slightly_smiling_face:
Tips/commentaar/opbouwende kritiek is welkom!
Ik ben bezig met stukje 2, maar ik hoop langere stukjes te kunnen posten, dan elke keer een klein stukje.

TWO.
Ik voelde dat iedereen naar me keek toen ik mijn fiets wegzette in de fietsenstalling. Tientallen ogen brandden in mijn rug. Ik probeerde de blikken te negeren, maar toen ik even omkeek zag ik Anouk. Zij leek de enige te zijn die niet was geinteresseerd, ze zat op een muurtje en nam haar aantekeningen door, helemaal alleen. Rondom Eva en Sophie stonden een paar meisjes en ze zaten met elkaar te smoezen. Ik herkende Sara, Robin en Kirsten, de andere twee meisjes kende ik niet. Ze keken me duister aan, en Sara stak twee vingers naar me op, ik zag haar knalroze gelakte nagels. Fuck you, zeiden haar vingers. God, ik wilde zo graag naar Anouk toe, maar dat zou misschien nog wel een erger gevolg hebben dan met open armen naar Eva en Sophie toe lopen. Eva en Sophie waren bitches, maar die kille, teleurgestelde blik van Anouk zou mijn hart doorboren. Ik zag het weer voor me, die avond. Janna, is het waar? Janna! In gedachten kon ik Anouk horen. Ik liet haar in de steek, ik liet haar teleurstellen. Wat zou er gebeuren als ik nu naar haar toe liep? Ze zou me een klap geven. Nouja, dat zou Anouk natuurlijk nooit doen, maar ik verdiende het. Ik hoorde Sara en Robin overdreven hard lachen. Ik pakte mijn tas en liep het schoolgebouw in. Normaal gaat nooit iemand naar binnen voordat de eerste bel gaat, maar ik had ook geen zin om buiten helemaal alleen te staan. Het lokaal waar ik mijn eerste uur, Frans, had was nog helemaal verlaten. Ik nam plaats op mijn plekje, tussen Eva en Sophie in. De zon scheen naar binnen door de grote ruiten en ik voelde de warmte op mijn gezicht. Claire Brugman kwam de klas binnen. Ze had twee vlechtjes in haar haar gemaakt en had opvallend knalblauwe mascara op.
“Claire?” vroeg ik aarzelend. Even leek het alsof ze me ging negeren en de moed zonk me al in de schoenen, maar toen keek ze op. Ik haalde diep adem. “Wil je met me van plek wisselen?”

[b]From: anne@live.com
To: jannagraveland@hotmail.com

Hoi Janna,
Ik begrijp je mail niet helemaal, maar volgens mij was die ook niet voor mij bedoeld. Toch schrijf (typ?) ik maar even terug. Janna, ik weet niet wat er met je aan de hand is, maar als je geen vriendinnen hebt, is er iniedergeval iets aan de hand. Ook al ken je me niet, je kan het me vertellen! Liefs, Annnnne.[/b]

Iets. Dat kan ze wel zeggen, er is nogal veel aan de hand. Maar dat gaat haar toch niks aan? Maar praten tegen een echt meisje is nog altijd beter dan met een nep-fantasievriendinnetje. Ik zou Anne een andere keer wel terugmailen. Ik was doodmoe en het huiswerk dat ik nog moest doen was verpletterend veel, dus daar kon ik beter even aan beginnen.
Terwijl ik me probeerde te concentreren op de formules in m’n wiskundeboek dwaalden mijn gedachten weer af naar oktober. Toen alles in een klap veranderde.

Super leuk! Wil de rest ook graag lezen :grinning:

dankje :slightly_smiling_face:
upje, morgen ochtend meer!

MEER!!
NIET STOPPEN!!
GA DOOR ZO!!
ENZ.

x
x
x

verderrrrrrrrrrrrrrr!
en ik heet ook kirsten haha.

wow ben je echt pas 11?

nice, <3

Ja, ik ben echt 11 :slightly_smiling_face:

THREE.
Opstaan, kleren aan en dan naar school toe gaan. Dit kinderachtige rijmpje omschreef mijn hele leven, iniedergeval totdat ik Anouk ontmoette. Iedere dag was hetzelfde, hoewel ik geen vriendinnen had - Annebel niet meegerekent - was ik best tevreden met mijn saaie leventje. De populaire types, met al hun aanhangsels, hadden mij vanaf het begin al met minachting bekeken. Wel deden sommige weleens aardig, hoewel ik vermoed dat dat onwijs sarcastisch bedoeld was. Ik had dan, als kleine brugpieper, helemaal niks door en ontving hun in complimenten ingepakte beledigingen altijd met open armen. Zoals die opmerking van Lynn, drie jaar geleden: “O, Janna, jou staat ook alles mooi! Jij kan zelfs die oude vodden die je aanhebt laten schitteren als couture” Ik had me toen afgevraagd wat ze precies bedoelde - ik was nogal traag van begrip - maar had haar toch breed glimlachend bedankt. Elke dag drempelde ik een beetje achter ze aan, maar hoorde toch niet bij hun royal society. Achteraf gezien was ik een verschrikkelijke wannabe, of iniedergeval een onwetend klein meisje. Maar toen kwam Anouk in de klas. De deur van het geschiedenislokaal zwaaide open en daar stond ze dan. Zonnebril in haar blonde haren, knalblauwe eyeliner omlijstten haar nog blauwere ogen en haar nagels waren zuurstokroze gelakt. Om haar nek had ze een hele kolonie van prulletjes hangen, een lange zilveren koort ging drie keer om haar nek, en op zo’n 3 centimeter afstand van elkaar waren allerlei kleine spulletjes gehaakt in de ketting. Een paarse dobbelsteen, een barbie-zonnebrilletje, een plastic biggetje die in alle kleuren van de regenboog was geverfd en nog veel meer. Behalve de eyeliner had ze ook nog verschrikkelijk lange nepwimpers (althans, ik dacht dat het nepwimpers waren, omdat ze ze lang waren, en er hingen glinsterende steentjes in). Ze was opvallend, in tegenstelling tot Lynn en haar meelopers, die elke dag grijs of zwart waren gekleed. Volgens hunzelf classy, volgens mij en Anouk saai. Met haar blauwe eyeliner en prachtige goudblonde haren had ik verwacht dat ze meteen werd opgenomen door de populaire meiden. En goed, die lieten ook opvallend genoeg weten dat ze Anouk wel zaten zitten als vriendin, maar Anouk wilde niks van hun weten. Tot iedereens verbazing wilde Anouk met mij op trekken. Met mij! Toen Anouk mijn vriendin werd was er niemand meer die het lef had om me te pesten. Anouk was fel en met haar snelle opmerkingen was zij opeens de populairste van de klas. Zelfs Lynn aanbad haar, en hoewel Anouk weleens met haar praatte was ik Anouks enige echte vriendin. Het eerste jaar vloog voorbij en Lynn en haar vriendinnen zaten niet meer bij ons in de klas. Toen kwamen Eva en Sophie, en zij waren nog veel erger dan Lynn ooit had kunnen zijn.

[b]From: jannagraveland@hotmail.com
To: anne@live.com

Hee Anne,
School is een hell. Iedereen haat me. En degene die me niet haten negeren me om degene die me haten te vriend te houden. Snap je dat? X Janna.[/b]

up?