Ouders.

Hey ik heb een probleem. Vandaag had ik ruzie met mijn ouders omdat ik al sinds zaterdag ziek ben. Ik liep naar onder en zei tegen m’n moeder als ik me morgen nog zo voel ga ik niet naar school. Toen gingen ze zeggen dat ik al te vaak thuis was gebleven (3dagen) ik heb dus heel erg last van m’n keel en heb op veel momenten van de dag geen stem meer. Ook iedere keer als ik opsta word ik duizelig en word het zwart voor mijn ogen en heb ik barstende hoofdpijn. Gister ochtend had ik basketbal training en stond ik ook te trillen op mijn benen en de hele tijd te hoesten. Toen mijn ouders daarstraks dom gingen doen flipte ik helemaal uit en ging tegen ze schreeuwen . ( het was miet echt schreeuwen omdat ik bijna geen stem meer had ) ze gingen zeggen dat ze mijn gedrag zat zijn en dat mijn broertje ook zo brutaal is als mij. Dit raakte mij erg. Ik haal altijd goede punten , ik doe alles wat ze vragen en probeer zo min mogelijk fout te doen. In tegenstelling doet mijn broers. Mijn jongere broertje maakt nooit zijn hw haalt lage punten en komt te laat thuis. Mijn broer skipt veel dagen en heeft altijd smoesjes. Ook krijgt hij meer omdat als hij het miet krijgt mijn ouders weten dat hij flipt. Ook zie ik zelf en mijn broertje dag er veel meer op mij gelet word dan op mijn broers. Ook flippen mijn broers heel vaak en schreeuwen ze alles bij elkaar omdat ze een game hebben verloren en word er met kanker heen en weer gegooit. Maar als ik voor de grap tegen mijn vader sul zegt flippen ze helemaal dat ik die woorden uit mijn mond moet Laten en niet zo brutaal moet doen.Als ik niet netjes aan tafel zit word er meteen iets van gezegd terwijl mijn broer zowat op de tafel licht en daar word niks van gezegd.
Ook als ik bijvoorbeeld een laag punt heb gehaald word ik gedwongen omdat vak met mijn ouders te leren en als ik mijn huiswerk een dag ben vergeten word er twee weken lang gevraagd of ik mijn huiswerk wel heb.
Het klinkt misschien ,onder erg dan dat het in het echt zit. Het zit mij heel erg dwars en moet hierdoor ook wel vaker huilen omdat het lijkt alsof ik nooit iets goed doe.
Ik kan hier niet met mijn ouders over praatten dit hebben ik en mijn broertje al vaker geprobeerd maar ze willen het niet toegeven en zeggen dat het niet zo is.
Weet iemand wat ik hiertegen kan doen?

Tja, ik vind het eerlijk gezegd niet zo vreemd dat ze niet willen dat je langer thuisblijft. Zeker wanneer je je wel goed genoeg voelde om naar de basketbaltraining te gaan. Daarnaast is het normaal dat je je vader niet uitmaakt voor sul, en dat je netjes aan tafel zit. Het betekent niet dat jij je niet hoeft te gedragen, puur omdat je broers dat niet doen. Ik hoor in principe niet heel veel vreemds.

Ook zullen jullie allemaal wat heftiger reageren wegens de puberteit. Dat is zowel voor de kinderen als voor de ouders een lastige periode met vooral veel ruzie en weerstand.

Ik snap waar je vandaan komt haha, maar het zit zo ik had zaterdag ochtend alleen keelpijn en die nacht was een vriendin blijven slapen. Ik ben vandaag ook niet naar een basketbalwerstrijd geweest terwijl het een hele belangrijke wedstrijd was.

Ik snap ook wat je bedoeld met dat ik me niet moet misdragen en dit doe ik ook zeker niet extra maat het probleem is dat heel veel heftiger reageren op mij dan op mijn broers en ze van mij niks ergs acppteren

Tja, waarom zouden ze die erge dingen moeten accepteren? Niet dat het niet heel vervelend is dat je broers met meer wegkomen, maar dat betekent niet dat het van jou ook acceptabel moet zijn. Daarnaast is dit vrij normaal in de meeste gezinnen. Probeer het er eens met je ouders over te hebben op een rustig moment, wanneer iedereen de tijd heeft. Dan kun je het misschien op tafel gooien.

Probeer er dan ook bij te zeggen dat het misschien niet allemaal altijd gebeurd, maar dat dit wel is hoe jij je voelt, en hoe jij het ervaart. Dan hebben ze niet het idee dat je ze ergens de schuld van geeft, maar meer dat jij gewoon aangeeft hoe je je voelt. Dit hielp bij mij in huis vaak wel. Dan was het gesprek wat luchtiger. Anders begin je al met een nare sfeer.

Probeer ook te luisteren wat zij zeggen, en laat ze uitpraten. Reageer ook niet boos, maar probeer te accepteren hoe zij erover denken.

Geen wonder dat je duizelig bent en hoofdpijn hebt.

Ik snap je ouders wel. Ik mocht ook nooit thuisblijven om keelpijn. Als je wel boos kunt zijn, ben je niet ziek, sorry.
Ga gewoon naar school en als het echt niet gaat, kun je altijd nog thuiskomen.

Ik snap niet zo goed dat je zo zo ziek bent maar wel naar trainingen kunt. Ik sta helaas aan de kant van je ouders… Maar als je echt zo ziek bent als je beweert dan zou ik vanuit school ziek naar huis gaan. Anders zit je daar ook maar een beetje voor spek&bonen

Wauw, ik begrijp de reacties hier niet. Ik vind dat die ouders gewoon één lijn moeten trekken en al hun kinderen op dezelfde manier moeten behandelen. Tussen “kanker” en voor de grap “sul” zeggen, zit een enorm verschil. Misschien ben ik anders opgevoed, maar mijn ouders en ik noemen elkaar ook voor de grap “sukkel” als er iets misgaat o.i.d.
Maar je moet morgen gewoon eerst proberen om naar school te gaan. Lukt het niet, dan kun je altijd nog naar huis.

Zo te lezen ben je gewoon nog een jonge pubermeid.
Of je het nou wil of niet, met meisjes zijn ze altijd iets voorzichtiger. De meeste ouders kunnen het van jongens ook beter hebben dat ze brutaal zijn omdat dat nou eenmaal meer “jongensgedrag” is.
Bovendien, je hebt allemaal leuke dingen gedaan en hebt gewoon keelpijn en je bent duizelig omdat je te weinig eet. Geen reden om niet naar school te gaan lijkt mij?
Ik ben ook al sinds 1 februari “ziek” ( in de zin van eerst 39 graden koorts gehad, maar een kwartier wakker kunnen zijn en later op de week werd dat 5 uur wakker kunnen zijn, maar ik ben toch afgelopen vrijdag weer naar school gegaan… ookal kon ik niet praten en had ik nog dikke ogen een loopneus en lichte koorts… je kunt het altijd nog proberen…

Als jij naar basketbal kunt, dan kun je ook naar school. Ik ben het zeker eens met je ouders. Als je echt zo ziek was geweest, dan was je ook van je training gewoon thuis gebleven. Doordat je daar nu heen bent geweest, komt het ook niet heel geloofwaardig over dat je nog ziek bent.

Ik denk niet dat jullie het helemaal snappen haha sorry, ik kreeg die ochtend dat ik wakker werd last van mijn keel. Toen dacht ik oké het zal wel keelpijn zijn. Maar toen ik naar de basketbal training ging en eenmaal effe bezig was werd het erger. Het gaat inprincipe ook niet alleen maar om dat ziek zijn maar ook dat van mij veel minder getolereerd word dan van mijn broers. terwijl hun ook gewoon dagen skippen op school en er geen heel groot probleem over gemaakt word.

Misschien kunnen jullie (iedereen bij jou thuis) eens met elkaar proberen samen te leven zonder te schreeuwen en te schelden?