'Ouders'

Hallo iedereen,
Sorry als dit als gezeur wordt opgevat, zo bedoel ik het absoluut niet.
Laat ik het verhaal maar vanaf het begin vertellen.
In de zomervakantie(Italie) van 2012 kreeg mijn moeder last van een veel te hevige menstruatie, waarbij ze abnormaal veel bloed verloor. Toen we terug in Nederland waren is mijn moeder toen op een gegeven moment naar de huisartsenpost gegaan en vanuit daar kreeg ze een verwijzing naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis kreeg ze te horen dat haar baarmoeder eruit moest maar na de operatie ging het bloeden door, hierna bleek dat ze kanker had in haar baarmoeder en dat dit nu door de rest van haar lichaam was verspreid; maag,eierstokken en zitbotje. Daarna kreeg ze te horen dat ze nog maar 1,5 jaar te leven had, ondanks bestralingen. Dit mocht helaas niet zo zijn… 2 maanden na dit te horen hebben gekregen is mijn moeder overleden op 2 januari 2013. Omdat onze vader niet in staat is goed voor ons te zorgen is besloten dat we bij onze oom en tante gingen wonen. Iedere 3 weken zijn we 2 weekenden bij onze vader. Het contact met onze oma is verbroken vanwege ruzie tussen mijn tante en oma en een ruzie tussen mij en mijn oma. Maar mijn probleem is dat waar ik nu woon ik me absoluut niet thuisvoel. Ik ben altijd heel blij als ik weg kan ergens naartoe, ik heb echt helemaal niet naar m’n zin hier. M’n tante is bijna altijd chagrijnig en voor mijn oom geld hetzelfde. Sommige dingen die ze doen kan ik ook echt niet uitstaan, bijvoorbeeld hun hond, in plaats van dat hij bij zijn naam wordt genoemd wordt ie ‘ons kind’ genoemd en ik heb het idee dat ze dat zeggen omdat wij niet hun kinderen zijn. Er zijn zo nog veel meer frustraties. Ik loop ook bij een GGZ instelling voor mijn angsten, mijn psycholoog heeft gezegd dat als er thuis iets is ik dit ook kan zeggen maar ik ben gewoon te bang dat dit met mijn ‘ouders’ wordt besproken, dan zit ik alleen maar in de problemen. Ik woon samen met mijn 12 jarige zusje bij mijn oom en tante overigens. Ik weet zelf ook wel dat ze echt hun best doen maar ik woon hier nu zo’n 1,5 jaar en ik wil steeds liever weg hier, ik heb het gewoon totaal niet naar m’n zin. Heeft iemand een idee waardoor ik het wel naar m’n zin kan gaan hebben hier of enigszins een beetje beter ga voelen?

je kunt het vertellen aan je psycholoog, en dan zeggen dat je niet wil dat het doorvertelt wordt. of je kunt met je tante en oom gaan praten, maar ik snap wel dat je daar misschien helemaal geen zin in hebt…

Dit. Je psycholoog heeft toch ook beroepsgeheim. Hij mag niet zomaar dingen doorvertellen zonder jou toestemming. Ook al zijn het je ouders/voogden.
Ik denk dat als je het er met hem over hebt dat het enorm zal opluchten en misschien dat het dan al beter zal gaan.

Heel veel succes! X

Jeetje, wat een vervelende situatie! Het is heel erg naar als de plek waar je woont geen “thuis” is waar je lekker onbezorgd kan zijn en waar het gezellig is. De psycholoog heeft inderdaad een beroepsgeheim, hij of zij is de persoon aan wie je alles kan vertellen. Ik denk dat hij (omdat hij jouw situatie helemaal kent) het beste gepast advies kan geven. Je kan er misschien wel met een leraar op school over praten, die kan je misschien helpen met het zoeken naar een oplossing. (mijn mentrix heeft mij vaak heel goed geholpen), of je kan misschien praten met een vertrouwenspersoon. Misschien kan je met je vader naar een oplossing zoeken(?). Jij woont immers niet meer bij hem omdat hij niet goed voor je kan zorgen, maar als je het er bij je oom en tante het ook niet naar je zin hebt heeft het dus ook niet echt zin om daar te zitten, dan gaat het niet beter met jou, je hebt al een hele moeilijke periode gehad, het overlijden van je moeder is niet niks! Ik zou er niet te lang mee blijven doorlopen (dat heb ik wel gedaan), dat is niet goed voor je! (Heb zelf in een soortgelijke situatie gezeten) Veel succes! Ik hoop dat je snel een gepaste oplossing vindt! :slightly_smiling_face:

wat super vervelend voor je, ik snap hoe je je voelt, heb je ooit gedacht aan een gastgezin in het buitenland? je gaat dan bijvoorbeeld een jaar naar een ander gezin in amerika of ergens anders, en je leert er super veel van, word zelfstandig en leert nieuwe mensen kennen! ik weet niet hoe oud je bent, en of het wel mogelijk is maar je kan altijd even googlen, en uitzoeken wat de mogelijkheden zijn !

Wat erg voor je! En ik snap je probleem. Toch zou ik het echt tegen je psycholoog zeggen! Heel veel sterkte en succes.