Ouders probleem met vriendje.

[i]Hoi allemaal! Ik heb een probleem, mijn ouders zijn racisten.
Ik had er eerst geen probleem mee, totdat ze begonnen te zeuren over met wie ik om ging. En nu heb ik dus ook een vriendje, hij is Irakees en heeft een moslim geloof. Mijn ouders blijven maar zeuren.

Zo mag die bijvoorbeeld niet bij ons thuis komen, zitten mijn ouders maar te hameren op dingen zoals “Straks ben je getrouwd en moet je mee naar Irak”, of iets dergelijks. Ik ben het een beetje zat en heb hun al meerdere keren duidelijk gemaakt dat ze er niks aan kunnen doen.

Er word altijd (expres) een ‘grapje’ gemaakt over het geloof waar ik bij ben.
Ik heb nu echt geen idee wat ik ertegen kan doen.[/i]

wat lullig! Ik heb geen idee wat je zou kunnen doen, up voor jou

Ga er een keertje echt voor zitten met z’n drieën en laat hun vertellen waarom ze zulke dingen zeggen, en lucht zelf je hart. Dat werkt misschien beter en is duidelijker dan een praatje tussendoor.

Ik zou eens met je ouders erover praten misschien helpt het wel.

Misschien keertje boos worden

Lastige situatie zeg… Je ouders zijn blijkbaar heel standvastig over hun mening wat betreft buitenlanders. Het enige wat jij kan doen is voet bij stuk houden en duidelijk aangeven wat jij ervan vind en dit ook aan hun uit te leggen waarom je dit vind. Je kan gerust is ingaan op de spontane sarcastische grapjes die worden gemaakt. Niet negeren in iedergeval.

precies, ga er voor zitten met z’n drieën. je moet je ook realiseren dat je ouders waarschijnlijk gewoon bezorgd zijn en ze weten misschien niet wat de juiste manier is om dat te uiten.

Ben je zelf gelovig?
Het is natuurlijk niet leuk dat je ouders zulke opmerkingen maken maar ze doen het waarschijnlijk omdat ze gewoon bang zijn.
Als hij zelf moslim is betekent dat in bijna alle gevallen dat willen jullie een serieuze relatie hebben jij je zou moeten bekeren en ik denk dat dat iets is wat je ouders het meeste vrezen. Maar of jij dat wel of niet doet die keuze ligt bij jou en uiteindelijk hebben je ouders niks te willen. Vertel ze iniedergeval hoe je erover denkt en dat je bv niet van plan bent om naar Irak te gaan (tenminste het lijkt me dat je dat niet van plan bent) en ik neem aan dat je ook genoeg gezond verstand hebt om het niet toe te laten dat je helemaal niks meer mag enzo.

Je kan duidelijk maken bij het gesprek dat jij het heus niet zo ver zal laten komen? Misschien dat het hem wat geruster stelt.

Onwetendheid leidt tot angst. In jouw geval ouders die je niet steunen en van alles zeggen dat niet waar is. Zorg er dus voor dat je hen op de hoogte stelt over hoe hij is, hoe jullie relatie is etc. En dat je niet van plan bent te veranderen als je daar zelf niet achter staat. Zelfs als het gesprek niet werkt, kun je duidelijk maken dat dit nou eenmaal de situatie is en zij er niks aan kunnen doen.

Zeg dat ze hem een kans moeten geven. Dat ze pas over hem kunnen oordelen als ze hem hebben ontmoet.