Ouders ondersteunen op kamers gaan niet.

Hoi.

Ik zit er dus al ongeveer een jaar over te denken om op kamers te gaan.
Het probleem is alleen; mijn ouders steunen dit ‘‘geestelijk’’ niet. Dus ik heb het niet over het geld, want ik verwacht ook echt niet dat zij alles voor mij gaan betalen, maar ik bedoel gewoon het idee dat ik dan niet meer bij ze woon. Het gaat dus niet om het financiële gedeelde!

Vorig jaar ben ik naar een open dag gegaan die me heel erg aansprak, mijn ouders waren toen ook mee, maar het beviel ze niet omdat het ‘te ver weg was’.

Het is zo dat ze zeggen dat precies diezelfde studie hier ‘‘dichtbij’’ is (wat namelijk toch ongeveer 45 minuten met de trein is), maar die studie staat niet zo hoog aangeschreven. Daarom wil ik er niet heen. Als deze nou wel hoog aangeschreven stond ging ik er natuurlijk gelijk heen, maar ik wil gewoon naar een school die goed staat aangeschreven en dat is helaas niet in de buurt.

Het gaat mij ook absoluut niet om het idee van dat ik per sé op kamers wil, maar ik wil wel op kamers als dat betekend dat ik daardoor naar een goede school kan.

Maar mijn ouders ondersteunen dit gewoon echt niet. Ze willen per sé dat ik bij ze blijf wonen.

Ik wil daardoor dus ook niet weg, omdat ik weet dat ik ze pijn doe maar ik voel me een soort van gevangen vogel in een kooi.

Heeft iemand tips of advies voor me?

ehm een gesprek hebben en zeggen dat ze het moeten accepteren en ze niet kunnen verwachten dat je voor altijd bij hun blijft wonen
ik bedoel dit zat er wel al 18 of meer jaar aan te komen he

Ik snap niet hoe ouders hun eigen belang (namelijk dat zij jou thuis hebben) vóór jouw toekomst (namelijk een betere afronding) kunnen stellen. Tenzij jij bijvoorbeeld heel onverantwoordelijk/onvolwassen bent en je daarom niet op kamers ‘durven’ laten gaan. Kun je niet een keer een goed gesprek vragen waaróm je niet op kamers ‘mag’? Dan snap jij hun beter en kun jij ook jouw mening erover geven.

Hoe oud ben je? Want het klinkt een beetje alsof ze bang zijn om je kwijt te raken als je op kamers gaat.
Waarom willen ze dan dat je bij ze blijft wonen? Omdat ze je anders gaan missen?

Misschien moeten ze gewoon even aan 't idee wennen? Toen ik voor de eerste keer zei dat ik op kamers wilde, vonden mijn ouders dat ook niet goed. Maar een half jaar voor mijn studie begon is mijn broer op kamers gegaan en zijn ze aan het idee gewend geraakt dat ik dat ook graag wilde.

Ik ben 17, maar wordt dit jaar mei 18.

Ik vind dat ik zelf echt geen roekeloze tiener ben. Ik denk altijd 2x na over dingen en zal ook echt niet snel van die opvliegende beslissingen en ideeën hebben.

De reden waren ze me niet laten gaan is omdat ze inderdaad bang zijn dat ze me verliezen. Ze denken dat ik als het ware de telefoonlijn doorknip om zo nooit meer telefoontjes van hun te ontvangen.
Ze denken dat ik genoeg van ze heb en daarom het huis uit wilt.

Maar zo ben ik echt niet en daar kan ik ze echt niet mee overtuigen. Zoveel gesprekken ben ik al met ze aangegaan maar het lijkt niet door te dringen. Ik zal ze zo erg missen, dat weet ik nu al, maar die studie is gewoon echt wat ik wil.

^ En als je belooft dat je ieder weekend/iedere vakantie bij je ouders bent? Maar dat argument heb je vast al gebruikt.

Dat is inderdaad al verloren zaak :’)
Nu moet ik wel zeggen dat ze hierbij het argument gebruiken met wat de 2e kamer nu van plan is met dat leenstelsel. Maar daar ligt bij hun echt niet het grote probleem.

Zeg gewoon tegen ze dat je niet eeuwig hun kleine meisje wilt blijven en later een goede toekomst wilt hebben. Zeg ze ook dat als die opleiding die dichter bij is wel goed zou zijn dat je die dan echt niet op kamers zou gaan, maar dat je het enkel doet omdat die opleiding die verder weg is gewoon beter is.

Spreek gewoon af dat je ieder weekend, in vakanties en als het even kan ook op je vrije dagen (ik heb minimaal 1 vrije dag door de week) bij je ouders bent zodat je ze nog regelmatig ziet.

Kijk even op internet naar alle voordelen van op kamers wonen. (Sneller zelfstandig, goed voor je ontwikkeling, etc.) Misschien kun je ze overhalen als ze weten dat het beter voor je is?

Ik denk dat ze er ook gewoon even aan moeten wennen, maar als ik jou was zou ik het gewoon doen… tenzij je ouders echt een goede reden hebben. (Mijn broertje heeft bijv. ADD en heel veel moeite met plannen, daarom moet hij het eerste jaar thuis blijven wonen om te kijken hoe het gaat.)

En als je echt niet wil gaan zonder hun toestemming dan is het misschien een troost dat ‘hoe hoog een school aangeschreven staat’ niet zo veel zegt over je latere baankans bijv. Het ligt een beetje aan je niveau en je vakgebied trouwens, maar mijn universiteit staat ook niet zo goed aangeschreven en ik ken niemand die daardoor geen baan kan vinden.

Lekker dan… woon je op kamers heb je alsnog niet je ‘eigen leven’. :’) Nee, voor het begin is dat misschien wel een goed idee hoor maar ik zou dat echt niet drie/vier jaar volhouden.

Dit

Hoi hoi!
Ik zit nu ongeveer 2 maanden op kamers en vind het echt verschrikkelijk. Maar dan ook echt verschrikkelijk!! Ik heb heel er veel last van heimwee en heb het hele weekend al buikpijn omdat ik er steeds zo tegenop zie als het maandag is. Ik wil dan ook heel graag mijn kamer opzeggen en weer naar huis gaan. Vriendinnen zeggen me dat ik het gewoon moet proberen en het een kans moet geven, dat het gewoon heel erg wennen is. Ik weet alleen zeker dat ik hier gewoon niet aan kan wennen, ik vind het zo verschrikkelijk, moet ook steeds huilen enzo! Zijn er mensen die dit gevoel herkennen en ook weer heel snel terug naar huis zijn gegaan?

Ik zou nog een gesprek aangaan met je ouders, en ze uitleggen dat je (vooral in deze tijd) je opleiding goed wil kiezen en meer kans op slagen wil (bij de goede school) en dat je daarvoor wel op kamers moet. Zeg ze ook dat je ze elke dag zal bellen, en in de weekenden bij hun langskomt.

Vertel ze ook dat jij hun niet kwijt wil, dat je het leuk vind thuis, maar je nu aan je toekomst wil/moet denken, en hoe dat het beste kan.
Ga je alleen op kamers of met vrienden? Misschien helpt het als je ouders weten bij wie je zit.
Je bent bijna 18, dus oud genoeg om zelf te beslissen of je op kamers gaat ofniet, lijkt me, en dat moeten je ouders toch een keer kunnen accepteren.

Succes!

En hierboven, ik heb geen ervaring, sorry.