Ouders hebben m'n broer liever.

Ik kan er niets aan doen maar ik krijg altijd van mijn ouders het gevoel dat ze mijn broer liever hebben dan mij. Een paar voorbeelden:

  • We zitten beiden aan de universiteit (hij is 20, ik 19). Soms komt m’n moeder ons halen en dan haalt ze mij eerst op. Dan zit ik 2 minuten tegen haar te vertellen over mijn week terwijl we naar m’n broer zn studio rijden. Van zodra hij in de auto zit vraagt ze hem naar zijn week (mij vraagt ze dat niet eens als ze me ophaalt) en zit ze eigenlijk gedurende heel de rit met hem te praten en als ik iets probeer te zeggen is het van “uhu *vraagt opnieuw naar broer*”.

  • Ik moet zo’n beetje voor alles bedelen terwijl mijn broer het zo krijgt. Wil ik een nieuwe broek is het van “ach je hebt er al zoveel”, wat klopt, maar ik heb ze zelf moeten kopen omdat ze anders zeiden dat m’n oude broeken ook best nog konden. Bij m’n broer is het van “schat, moet je geen nieuwe kleren? voor de winter enzo. ja zeg maar als je wat nodig hebt!”.
    Ook vaak als het om kleine aankopen gaat (bv oordopjes voor mp3 etc) moet ik dat zelf betalen terwijl ze het voor m’n broer altijd meebrengen als hij het zegt.

  • Laatst vroeg ik een tafeltje voor op m’n studio om aan te eten. Kreeg ik het oude visserstafeltje van m’n opa (op zich prima) maar toen wou m’n broer dus ook een tafel. Reden ze even naar de Ikea voor een gloednieuwe met stoelen (ik kreeg een uitklapkrukje van thuis mee) en kreeg meneer gelijk ook een zetel voor op z’n kamer.

  • gewoon als we thuiszitten praten ze vooral met hem. alleen als hij niet in de buurt is krijg ik soms de aandacht, maar zodra hij binnenwandelt draait het allemaal om hem. of zijn eten wel lekker is, heeft hij wel genoeg, zou hij niet wat meer drinken, moet hij een servet hebben. allemaal kleine dingen maar die vragen ze dus zo goed als NOOIT aan mij!

Ik kan er gewoon echt niet meer tegen. Ik snap niet waarom ze zo doen en als ik het aan hen vraag waarom zeggen ze me dat ik het me inbeeld en dat het echt niet zo is maar ik voel me er echt niet goed bij. Ik kan op zich vrij goed met m’n broer overweg dus het is niet dat we ruzie hebben ofzo maar ik heb constant het gevoel dat ik voor mijn ouders in zijn schaduw leef. Ik voel me hoe langer hoe meer ongewaardeerd in huis en gewoonweg ongelukkig. Elke keer als er zich iets zoals hierboven voordoet ga ik dieper in de put. Ik zou in Leuven kunnen gaan wonen (waar ik studeer) maar dat wil ik niet. Ik wil gewoon een goeie relatie met m’n ouders hebben (of toch een betere, dat ze mij gewoon eens zien staan).

Zijn er nog meiden die dit herkennen of heeft er iemand tips?

vertel dit aan je ouders! Miss hebben ze het niet eens door… (lijkt me sterk, maar kan zo zijn!)

Misschien moet je juist een maandje niet naar huis gaan, zodat je ouders in gaan zien dat ze je toch wel heel erg missen of zo? Nee dat is ook stom… Als je dr eerder met je ouders over praatte, gaf je ze toen ook de voorbeelden die je hier gaf? Anders zou ik dat nog maar even doen.

Ik herken dit wel een beetje, bij mijn jongste broer. Hij is 18 en ik ben 15. En wat hij ook vraagt hij krijgt alles. Hij is gewoon het liefje.
Maar mijn ouders geven mijn oudere broer (20) en mij ook gewoon aandacht.

Ik denk dat je ook een beetje met je broer moet praten, misschien ligt het aan jou ( niet lullig bedoelt). En sowieso met je moeder.

Ik heb zelf ook met mijn broer gepraat en dat hielp wel een beetje, hij zei dat het niet zijn bedoeling was om de ‘’ aandacht te stelen ‘’ en hij er wat meer op zou letten en ook wat aandacht naar mij en mijn oudste broer te ‘’ sturen’’

Ik wens je veel succes.

ik heb het al gedaan… maar meestal zeggen ze dan van “ach, je beeldt het je in!” en bv die dingen van kleren en die tafel/zetel zeggen ze van “jah we hadden maar 1 tafeltje en jij vroeg het het eerst. het is een prima tafeltje hoor!”. m’n moeder zei ook eens een keer dat ik meer een plantrekker ben dan m’n broer en daardoor minder nodig heb maar ik vond dat zelf geen excuus om mij minder aandacht enzo te geven (toch niet in deze mate) maar toen haalde ze gewoon weer het “ach je beeldt het je in” zinnetje boven…

en als je het dan op het moment zelf zegt, bijv. dat van in de auto? Dan kan ze er niet omheen lijkt me!

ja dat van die kleren en dat tafeltje daar zei ik wat van. ook als ze vraagt of het lekker is heb ik een keer gezegd van “dank je dat je het ook aan mij vraagt” en toen zei ze van “ik wou het net vragen hoor”. volgende keer zei ik er nix van en vroeg ze mij ook nix dus meh.

Als je nou eens een keer, iets later vraagt dan je broer…
dan kan ze niet zeggen "Ja jij was eerder, dus jij krijgt het ‘afdankertje’ "
of mischien als je broer eens een keer slecht nieuws heeft ofzo, dat het slecht gaat op de universiteit (heb geen idee hoe het daar gaat;p, maar goed) & dat jij dan aankomt met allemaal goed nieuws…
zouden ze jou een compliment ofzo moeten geven & je broer niet… & als ze dat niet doen, moet je gewoon zeggen van "Goed van mij hea " ofzo…? xD

jah maar ik kan goed overweg met mijn broer opzich. ik zou hem dus niet nou ja willen kloten om het zo te zeggen om bij m’n ouders in een goed blaadje te komen staan. ik wil eigenlijk dat ze gewoon spontaan eens aan mij vragen van “héé hoe was het deze week? leuke dingen gedaan?”. maar echt heel veel heisa durf ik er niet om maken omdat nou ja, het zijn mijn ouders, en ik wil geen megaruzie ofzo x.X

Wat je net aan ons verteld, Zou je kunnen uitprinten en aan je ouders geven.
Leg het op de keuken tafel, zodat ze het lezen als je er niet bent.
En leg vooral de nadruk op het feit dat ze je dit gevoel geven, terwijl ze dat zo misschien helemaal niet bedoelden.

Verschillen jij en je broer veel van karakter? Misschien is het zo dat broer helemaal nooit uit zichzelf zou beginnen over zijn week, en dat je moeder het daarom vraagt omdat ze van jou weet dat je er toch wel over begint.

Dat denk ik, ik ken jullie natuurlijk niet.

Hier is het precies hetzelfde,
mijn jongere broertje krijgt veel meer aandacht van mijn moeder, die altijd thuis is. En mijn vader werkt steeds heel ver weg enzo.
Maar het is echt precies hetzelfde als wat jij schrijft, ik zeg het heel vaak tegen mijn moeder van: Jij houdt veel meer van R.! En: Jij trekt R. voor!
En dan zegt ze ook dat dat niet waar is en dat het niet klopt en blablabla, maar dan is ze 2 dagen weer even lief enzo en krijgen we allebei evenveel aandacht, en dan daarna krijgt m’n broertje weer de aandacht. Of als we ruzie hebben, dan krijg ik altijd de schuld, terwijl m’n broertje altijd begint. En als ik een keer dan tegen m’n moeder ga zeggen van: R. sloeg me, R. is weer bezig blabla, dan is het zo van: Ja, maar ik was er niet bij dus ik kan er niks over zeggen! En als hij dan tegen mijn moeder gaat zeggen dat ik hem sloeg (omdat hij mij uitlokte, maar dat zegt hij natuurlijk niet) dan krijg ik direct straf…

Maar laat je ouders dan eens lezen wat je hier hebt geschreven, ga ik ook laten lezen, dat van mij dan.

:astonished: dat is echt stom
Maar praat er eens over? Mss hebben ze het wel door (of niet, je weet nooit), maar met praten kan je ook duidelijk aan je ouders zeggen hoe jij je erbij voelt
Maar vergeet niet, dat ze ook van jou houden

xo

Ah ik herken het ook

Maar dat komt omdat ik iets heb, waardoor ze steeds zeggen dat ik me aanstel. Ik loop al maanden bij de dokter in en uit, bloedprikken en alles. En volgens hun is het niks, moet ik alle pijn die ik heb negeren, stel ik me aan.
M’n mams zei zelfs, ik ging naar de dokter, zat nog ff achter de pc.
‘Kan je niet beter niet naar de dokter gaan’ ik: ‘eh ik ga wel’ zij: ‘wat ga je vragen dan want je kan beter niet gaan want het kost ons alleen maar geld, 150 euro.’ en toen dacht ik ah fijn mam. Jij nieuwe moterkleren gekocht gister en dan mag ik niet naar de dokter omdat JIJ vind dat ik me aanstel?
Hmm
dus mijn broer had iets met zijn arm, moest naar het ziekenhuis.
Nou dat was geen probleem hoor, en hij is wel zielig, en voor hem doen ze alles. Terwijl ik op instorten sta en me aanstel. Suppppeeer

achja

@OhDarling: Misschien zou daarmee eens met de dokter over moeten praten.

Je moet ergens een grens trekken.

nouja, het leuke is dat de dokter altijd blijft zeggen;
het komt door de pfeiffer
terwijl ik al 3 keer opnieuw ben geprikt om te kijken of de pfeiffer weg was
en dat is het al maanden…
de dokter vind me ook maar lastig, zeggen dat het aan mij ligt. terwijl ik elke dag om 9 uur in bed lig. Anders trek ik het niet meer.
achja i willl remain

ja we verschillen best wel. m’n broer is inderdaad introverter en ik spontaner, dus ik snap wel tot op zekere hoogte waarom ze hem meer aandacht geven door aan hem te vragen naar zn week enzo maar ik vind het beetje buiten proportie… ik ben zelf de laatste tijd ook een stuk stiller in huis omdat ik me almaar slechter voel en daar zeggen ze dan weer nix van :s. en dat zou ik inderdaad eens kunnen proberen van het uit te printen en kijken hoe ze reageren. bedankt!

Zoiets mag een dokter ook niet zeggen. Mijn nichtje die komt ook bij een huisarts die haar klachten niet serieus neemt. Ik vind dat als je een dienst aanbied waarbij mensen naar je toe mogen komen met klachten, je ze niet mag afwimpelen, zelfs niet na een aantal keer. Dan stuur je iemand door naar een specialist als hij/zij het niet kan opknappen.

@xduiveltjex: Oke, dus ik had in zekere zin wel gelijk op dat vlak.
En zoals ik zal laat ze merken dat jou zo’n gevoel geven, niet zeggen dat ze het ook echt doen.

Het kan zijn dat je gewoon in veel opzichten slimmer en ‘beter’ bent dan je broer. Ik kan heel goed zelfstandig werken en aan de slag gaan , mijn broer heeft meer aanmoediging nodig, hij heeft veel hulp nodig met de dingen die hij doet.
Dus als hij met iets komt dat ik makkelijk had kunnen doen steunen ze hem meer en soms trekken ze hem een beetje voor , om meer zelfvertrouwen te creeëren. Ik vond het ook niet leuk, maar mijn moeder bleek het niet door te hebben :wink:

ik weet zelf niet zoveel over pfeiffer eigenlijk maar kan je anders misschien geen groepstherapie volgen? ik denk dat je over zo’n dingen beter praat met mensen die het zelf doormaken. het doet me hier toch al allessinds goed om te weten dat ik niet de enige ben met problemen met de ouders.

Trouwens, ik zou het idd aan je ouders laten lezen…
heel misschien meenden ze het niet zo?
alhoewel, zoiets heb je wel door.
Ahja…

het komt wel goed :slight_smile: