Ouders doen moeilijk over vriendje

Beste meiden van Girscene.

Ik heb sinds een half jaar een super lief vriendje waar ik heel veel van hou en hij ook van mij. Ik ben 18 en hij 21. Daar is niks mis mee. Maar mijn ouders hebben moeite met hem te accepteren heb ik het gevoel, en dit voelt voor mij niet prettig. Het zit namelijk zo.

Mijn vriend heeft ADHD en een lichte vorm van autisme. Van de ADHD merk ik amper wat het is totaal geen stuiterbal ofzo. Van het autisme merk ik als ik samen met hem ben ook weinig. Alleen dat hij niet graag met veel onbekenden in een ruimte is en soms wat meer uitleg nodig heeft bij sommige dingen zoals ruzies. Als ik bijvoorbeeld ergens boos om ben, kan hij soms niet goed begrijpen waarom ik dan boos ben.

Het is de liefste, eerlijkste en grappigste jongen die ik ooit heb ontmoet en ik ben echt dol op hem. Ik kan me helemaal mezelf zijn bij hem. Dat heb ik maar bij weinig mensen. Ik ben van mezelf best een onzeker meisje. Anders dan andere ADHD’ers is hij totaal niet druk, agressief of gewelddadig.

Iets anders waar mijn ouders niet dol op zijn is dat hij door zijn “probleempjes” pas sinds twee maanden een baan heeft kunnen vinden, en daarvoor van een uitkering leefde. Hij heeft dus weinig geld om mee rond te komen iedere maand.

Op een of andere manier zien mijn ouders niet hoe blij ik van deze jongen wordt en hoe hij mij in een positiever mens omtovert. Ze zeggen steeds: kijk maar hoe lang het duurt. Nu gaat hij ook kerst met ons mee vieren, maar omdat hij dat nooit vierde thuis heeft hij er moeite mee om met onze hele familie dit te gaan vieren. Nu zegt mijn moeder bijvoorbeeld weer dat ze het maar raar vind dat hij dat lastig vind en dat hij niet zo moeilijk moet doen. Maar hij is het gewoon niet gewend en wil, ondanks dat hij het doodeng vind, toch mee doen met mij en mijn familie. Dat vind ik super stoer van hem en ook natuurlijk heel erg leuk!

Altijd als het over hem gaat met mijn ouders voel ik een soort negativiteit in hun stem. Ik word er erg onzeker van en vind het moeilijk er mee om te gaan.

Heeft een van jullie eenzelfde soort probleem of weten jullie wat ik moet doen? Ik wil mijn ouders laten zien dat ik enorm van hem hou maar ik weet niet hoe.

Dat zou ik dus echt niet pikken van je ouders. Ik zou ze maar eens goed duidelijk maken, wat je ons net duidelijk hebt gemaakt. Kom nou, wie doen hier nou moeilijk…

Je ouders begrijpen duidelijk niet dat hij autisme heeft want juist daardoor vind hij dingen zoals Kerst meevieren lastig, vind ik trouwens ook zonder autisme maar toch. Je ouders hebben het maar te accepteren het is jouw leven en als hij jou gelukkig maakt dan is het toch goed? Praten, hoe cliché het ook klinkt, lijkt me toch enige oplossing vertel je ouders wat je dwarszit en het is niet alsof je vriend niks uitvoert dus vraag wat hun probleem nu is en waarom ze jou jouw geluk niet lijken te gunnen. Dat lijkt mij handig om te doen.

Het eerste wat ik inderdaad zou doen is gewoon het gesprek aangaan met je ouders, en zorgen dat ze goed aangeven waarom ze zo negatief over hem doen. Ik snap heel goed dat je je niet fijn voelt over deze situatie, maar misschien hebben je ouders een goede reden (als ik zo je verhaal lees zou ik op dit moment geen goede reden kunnen bedenken waarom hij geen goeie jongen is, maar je weet maar nooit…)

Het is natuurlijk wel lastig om zo’n gesprek aan te gaan maar ik zou het gewoon doen, als je eenmaal weet wat er aan de hand is kan het alleen maar beter worden denk ik

Je kan heel trots op je vriendje zijn dat hij Kerst met jullie gaat vieren!

Zoals hierboven gezegd, praat met je ouders. En leg uit wat autisme precies inhoudt. Mijn ouders begrijpen mijn vriend gelukkig wel (hij heeft ook een vorm van autisme), en accepteren hem zoals hij is. Misschien vinden je ouders het lastig om iemand te accepteren, die gelabeld wordt als ‘raar’, of ‘anders’.

Je mag me altijd noten!

Zoals al gezegd is is uiteraard het gesprek aangaan met je ouders een goed idee, uitleggen wat autisme precies inhoud, misschien ook samen met je vriend?!
Ik denk dat je ouders wat wantrouwig zijn, omdat ze niet begrijpen wat het inhoud en waar zijn gedrag uit voort komt.

Daarnaast, snap ik dat het niet leuk is dat je ouders (licht) negatief over hem zijn, maar het is jou vriend en zolang jij gelukkig bent is dat wat voorop staat! Ongeacht van wat anderen er ook over zeggen.

En ik denk dat ze dat moeten gaan inzien, wat tijd nodig heeft uiteraard! Onder andere is kerst een mooi moment om het gezellig te hebben, hoe vaak hebben je ouders hem al ontmoet?

En nog een tip voor jou en hem, misschien van te voren de kerstavond globaal doorspreken, zodat hij weet wat hij kan verwachten!

Hier ben ik het helemaal mee eens! Ik denk dat je ouders niet helemaal begrijpen (of willen begrijpen) wat autisme is. Ik vind het echt super dat je vriend het gewoon met jullie wilt vieren en van tevoren doornemen is een heel goed plan. Praat erover met je ouders en laat vaak zien hoe blij je bent met hem en hoe lief hij is. Als zij dat ook zien, draaien ze echt wel bij!

Dit ja. Ik kan me niet voorstellen dat wanneer jij het hele verhaal verteld hebt, ze dan nog zo zouden doen. Het klinkt als een superleuke jongen die bovendien veel voor je overheeft, als hij als autist kerst met jouw hele familie wil doorbrengen. Ik denk dat je een goed gesprek aan moet gaan met je ouders.

Wauw super bedankt voor jullie begripvolle reacties! Dit geeft mij zo’n ontzettend goed gevoel! Ik zal zeker iets met jullie tips doen!
En even over of m’n ouders hem vaak gezien hebben: ja! Hij gaat wel eens mee naar mijn volleybalwedstrijden en kletst dan een beetje met m’n moeder, en hij slaapt vaak bij ons.

Verder, ik dacht in het begin: wat moet ik nou met deze jongen? Hij heeft van alles. Maar daar heb ik me snel overheen gezet want ik ben zo dol op hem en hij maakt me zo gelukkig dat ik met gemak door zijn problemen heen kijk! Ik hoop dat andere meiden jongens met 'probleempjes" ook eens een kans willen geven. Mijn vriend vertelt mij namelijk dat het voor jongens zoals hem heel moeilijk is om een meisje te hebben omdat niet iedereen ze accepteert zoals ze zijn. Jongens hebben ook gevoel!

xxx

Mijn vriend zelf zegt: uitleggen wat autisme inhoudt. Als ze dan nog steeds zo doen, kan het er misschien aan liggen dat ze heel beschermend zijn? Als dit je eerste vriendje is, dat ze je willen beschermen oid.

Veel succes ermee! (ben het trouwens helemaal met je eens!)

Ieder mens heeft dingen. Bij hem heeft het toevallig een naam, maar bijna iedereen heeft wel iets waardoor hij of zij af en toe moeilijk is in bepaalde opzichten of niet helemaal normaal. Je ouders moeten blij zijn dat je een lieve jongen hebt gevonden die het voor jou over heeft om zijn angsten te overwinnen. Het is niet dat hij niks kan in het leven.

Mijn vriend heeft ook ADHD en het is echt een schat. Mijn ouders hebben er gelukkig nooit moeilijk over gedaan :slightly_smiling_face: Ik hoop dat jouw ouders ook minder vervelend gaan doen over jouw vriend.
Ik kan je verder niet echt advies geven, maar wel heel veel succes en geluk wensen
liefs

er zijn zo veel mensen die nu in deze tijd geen werk vinden, dat ligt toch niet per se aan hem

offtopic ; dat vind ik echt heel mooi gezegd, dat ga ik onthouden hhaha

on topic; ik zou inderdaad ook het gesprek met je ouders aangaan want het klinkt wel alsof hij zijn best doet voor je! als hij kerstmis met jullie mee wil vieren terwijl dat eigenlijk heel lastig is voor m! en tis ook wel een big deal vind ik hoor, kerst vieren bij je vriend/vriendin, ook al klinkt dat stom hahah

Helaas heb ik hetzelfde probleem met m’n moeder. M’n vriend had ook wat moeite met werk zoeken en ze schreef hem onmiddelijk af toen ze het hoorde. Dan krijg je comments zoals “Jij betaalt ook wel veel voor hem hé?” Echt verschrikkelijk. Hen erop aanspreken is natuurlijk de enige oplossing, maar of dat iets verandert…