oppassen

Je kent het wel: heerlijk onderuitgezakt,lui ,in van die ongelooflijk lelijke maar oh zo heerlijk zittende, slobberende kleren zitten op die lekker zittende bank en dan? Gaat je telefoon.
Altijd zit hij in je broekzak ,maar nu natuurlijk niet… zoeken zoeken zoeken, rennen rennen rennen en als je hem hebt, heeft de beller al opgehangen.
Dit overkomt mij natuurlijk weer.
Eigenlijk heb ik niet zo’n zin om met de buitenwereld in contact te komen, maar omdat ik zie wie de beller is wil ik toch wel terug bellen eigenlijk, dus even terugbellen dan maar. Het is de buurvrouw.
Of ik op Sanne en Annemarie wil passen vanavond. Ik besluit het te doen.
Ik hou van kinderen en dan vooral van die prachtige schattige, maar zeer drukke tweeling van de buren. En een zakcentje is met mijn geweldige krantenwijkjesloon ook wel welkom. Om zeven uur? Ja is goed! Nog een half uurtje relaxen en dan richting de buren, die in dat mooie grote landhuis hiernaast wonen. Ik wil later ook wel zo’n huis. En met de gedachten gericht op later droom ik even weg.

Shit! Ik moet nog eten! Dat moet nu nog maar even snel… ik ben van plan om naar de hema te gaan, want ja die is het dichtste bij.
En ik koop een bakje zuurkoolstamppot, ja lekker met dit weer,maar wat moet ik anders? Mijn kook talent is niet zo geweldig.
De laatste keer dat ik ging koken bakte de macaroni aan ,vergat ik de roerbakgroente door de saus te gooien en had ik te weinig gehakt.
Dus deze oplossing was echt geniaal in vergelijking met koken.
Nadat ik met mijn fiets, die bijna weigerde te rijden door het krakende geluid dat hij maakte, naar de hema ben gesprint zie ik die vreselijk lange rij bij de kassa. Dit wordt niks denk ik bij mezelf, dan maar even naar de c1000. Ik kom nooit in de c1000, dus heb ik geen flauw idee waar alles staat. Gelukkig zie ik isabelle, een vriendin van me, die daar werkt, staan en ik vraag aan haar waar het staat.
Pfff… gelukkig net wat voor mij om zo te treuzelen net nu ik snel moet. Ik ga naar de kassa en ik reken af. Gewapend met een bakje zuurkool kom ik weer thuis en ik stop het plastic bakje in de magnetron. Ik bedenk me net op tijd dat een plastic bakje in de magnetron niet het beste idee is, dus ik schep het in een bord en warm mijn maaltijd op. Ik schrok het naar binnen om nog op tijd te komen

Nadat ik heb gegeten ga ik maar gauw naar de buren, of eigenlijk: naar de buurvrouw. Het is een lang verhaal om uit te leggen ,maar het zit om het simpel te zeggen zo. Mijn buurvrouw had op haar 18e een vriend en toen hij hoorde dat hij haar zwanger had gemaakt wilde hij niet samenwonen, dus mijn buurkindjes hebben geen papa en daarom mag ik best vaak oppassen als mijn buurvrouw weg is.

Een altijd blije tweeling rent op me af. Nadat de buurvrouw weg is gegaan vraag ik wat ze willen doen.
Zullen we hoelahoepen? Vraagt Sanne.
Nee! Schreeuwt Annemarie: ik wil touwtje springen!
We doen het allebei zeg ik. Na 10 minuten hoelahoepen, wat overigens nog niet meevalt, wil Sanne met de poppen spelen.
We zouden eerst nog gaan touwtje springen merk ik op.
Sanne wordt een beetje boos ,maar doet gezellig mee.
Nadat we daarmee zijn gestopt willen ze een spelletje doen. Ik vindt alles prima dus we kiezen een spel uit. Het wordt monopolie. twee hele uren vol met geld,huisjes,hotels en nog meer beginnen mij inmiddels te vervelen,maar ik mag niet opgeven, want daarvan wordt het vast niet gezelliger, dus we gaan vrolijk door.
Annemarie begint het even later ook zat te worden en gooit zomaar het spel van de grote eikenhouten tafel, die er uitziet alsof er een ramp is gebeurt en nodig opgeruimd moet worden. Sanne begint te huilen en aan de blonde krullen van Annemarie te trekken, waarop Annemarie natuurlijk ook moet huilen. Een gillende, krijsende,blonde, rood aangelopen, 8 jarige tweeling staat recht voor mijn neus en ik sta daar, toe te kijken. dan dringt het tot mij door dat ik in moet grijpen. Ik schreeuw: meisjes nu is het genoeg! Het is half 10 jullie moeten op bed! Misschien toch niet de juiste oplossing want ze beginnen nu nog harder te gillen. Er gebeurt een wonder. Annemarie wordt stil en zegt ‘lees je ons dan wel voor over dat meisje dat een zusje wilde?’.Natuurlijk wil ik dat. Zo gezegd, zo gedaan ik lees even een kwartiertje voor en tot mijn genoegen zie ik dat de tweeling slaapt wanneer ik het boekje, dat ik al voor de 5e keer voorlees, uit heb. Ik wacht beneden nog even op de buurvrouw.Als ik later die avond weer thuis kom en weer doodmoe op de bank plof besef ik ineens, dat ik zelf ook klein geweest ben.

Ik vind het heel leuk!
Alleen, vind ik het af en toe nog wat ‘msn-achtig’, als je begrijpt wat ik bedoel. Omdat je ook helemaal geen aanhalingstekens etc, gebruikt. Maar goed, daar kan over heen gelezen worden. Dus; verder!

iemand tips/kritiek/commentaar?

ik vind je schrijftaal echt poep… rennen rennen rennen kom je ook niet tegen in een boek maar meer

Sofie haar telefoon ging. Ze sprong op maar kon hem nergens vinden. Ze zocht en rende de hele kamer door en vond ze hem uiteindlijk onder de bank…

zo is het beter lezen…

het is ook meer een soort column dan een verhaal…

't is een beetje allemaal negatief geschreven, dit gaat fout, dat gaat verkeerd blablabla. als je 't wat positiever zou brengen lijkt 't me best leuk :wink:

Nadat ik met mijn fiets, die bijna weigerde te rijden door het krakende geluid dat hij maakte, naar de hema ben gesprint zie ik die vreselijk lange rij bij de kassa.
Ik bedenk me net op tijd dat een plastic bakje in de magnetron niet het beste idee is, dus ik schep het in een bord en warm mijn maaltijd op.

Dit zijn dan maar kleine voorbeelden, maar zoiets komt wel heel erg vaak terug in de tekst, alsof je net iets te erg je best doet om er een leuk verhaal van te maken.
Snap je? (a) Ik snap mezelf nu nauwelijksop dit moment.

Maar verder is het een heel leuk verhaal. (:

ja ik snap het! ik vind het bij nader inzien ook wel wat overdrevenXD
k zal het wel eeven wijzigen … maar moet nu weg:P

reacties??

Ik vind het een leuk verhaal,
maar ik ben het wel eens met wat hierboven gemeld wordt. Wanneer je een kort verhaaltje schrijft, kunnen zulke details er wel toe doen, om sfeer te creëren, maar in een verhaal dat ‘langer’ wordt, is het beter om de zinnen niet te langdradig te maken. Zo leest het vlotter, en het hele verhaal er omheen geeft de sfeer etc. dan wel aan.

Ga vooral door met schrijven, meid.

dankje!,

verder nog tips?